köprü Okulda ve hayatımızda teknolojinin yeri hakkındaki yazılar Teknoloji Dosyamızda! sf Haziran 2014

Ebat: px
Şu sayfadan göstermeyi başlat:

Download "köprü Okulda ve hayatımızda teknolojinin yeri hakkındaki yazılar Teknoloji Dosyamızda! sf. 15-18. Haziran 2014"

Transkript

1 HABERLER 1 köprü Bosphorus Chronicle ın Ekidir. Benim için her öğrenci bir dünya Evladım! sözüyle özleşen Edebiyat bölümünün en sevilen öğretmenlerinden Aydemir Doğan ile yaptığımız keyifli söyleşi sayfa 11 de. Derin Arduman ın kediler hakkında yazdığı yazı sayfa 3 te. İnsanın hikâyesi olarak tarihe bakıldığında toplumu ve insanı yeniden keşfe çıkmak beni heyecanlandırıyor. Okulumuzun sevilen tarih öğretmenlerimizden Engin Yetkin ile yaptığımız söyleşi sayfa 4 te. Benim Homegroup uma gelmelisiniz! Biz Starbucks a gidiyoruz, birlikte yelken yapıyoruz Şaka yapıyorum Okul müdürümüz Anthony Jones ile yaptığımız söyleşi sayfa 8 de. Okulda ve hayatımızda teknolojinin yeri hakkındaki yazılar Teknoloji Dosyamızda! sf Edebiyat bölümünün Ayın Sorusu yarışmasının vazgeçilmez şampiyonu Pınarnaz Eren den Ayın Sorusu yarışmasını kazanma taktikleri sayfa 21 de. Yıldızlara ulaşamasam da yıldızlar kadar bana enerji veren, güzellik katan binlerce öğrencim oldu. Bu yüzden çok şanslı olduğumu düşünüyorum sevilen tarih öğretmenlerimizden Nükhet Eren ile yaptığımız söyleşi sayfa 6 da.

2 2 Koşu Yazısı Robert Kolej sakinlerinin dikkatine! Bu bir teşekkür ve duyuru yazısıdır! Bugünlerde tekrar okul etrafında koşu ayakkabılarını sıkıca bağlayan, koşu taytları bu sportif vücutlarını ortaya çıkaran, Husein Bolt u geçmeye hazırlanan koşucular görmeye başlamış olabilirsiniz. Şaşırmanıza hiç gerek onlar geçtiğimiz dönemden beri aranızdaydı! Artık sadece sayıları daha fazla ve aralarına erkekler de katıldı. Shirin Shabdin, Elizabeth Washburn, Erin Power, Stuart Arey ve Andrew Tingleff in koçluğunu yaptığı koşu takımımız bu dönem sıkı antrenman programlarına geri dönüş yaparak İznik 10K maratonuna hazırlanmaya başladı Her ikimiz de kuruluşundan beri bu takımın parçası olduğumuz için takımımızın koşmaya hevesli birkaç kızdan, sahildeki balıkçıları bile her pazar sabahı dokuzda şaşkına çeviren ve işinden alıkoyan kocaman bir gruba dönüşmesi bizi her geçen gün daha da gurulandırıyor. İlk başta Ms. Shabdin ile Ms. Washburn ün bir sene önceki İznik 10K macerasından sadece bir hayal olarak ortaya çıkan bu grup önce 15K Avrasya Maratonu hedefiyle koşmaya başlayan bir kız grubu haline gelmişti. Her ne kadar koşmaktan çok zevk alan sporcu insanlar olsak da amacımıza ulaştıktan sonra karşımıza çıkan bu okul adındaki maraton hepimizi bir süre koşmaktan alıkoydu. Paslanmıştık. Motivasyonumuz azalmıştı ama OKULDAN koçlarımızın yeni fikirleriyle balıkçıların korkulu rüyası olmaya kaldığımız yerden devam etmeye başladık. Bir önceki koşumuzda sadece kendi hedeflerimize ulaşmıyorduk; aynı zamanda başkalarının da hayallerini gerçekleştiriyorduk. Mardin Gül ÇATOM ile çalışarak kilometre başına siz sponsorlarımızdan para topladık ve bitiş çizgisinde Mardin deki kız çocuklarını 5545 lira ile verebileceğimiz destek bizi bekliyordu. İki kız öğrenciyi okula gönderdik ve bir okula çocukların ihtiyacı olan malzemelerin alınmasına yardım ettik. Sayenizde bizim sıkıca bağladığımız koşu ayakkabılarımız başkalarının ilk ayakkabısına dönüştü. Alara Gebeş Yasemin Tekgürler Aynı başarıyı bu koşuda da göstermeyi hedefliyoruz. Her zamankinden daha güçlü, hızlı ve azimliyiz. Otuz beş koşucumuz da başkaları için 10 kilometre boyunca hiç durmadan ter dökmeye hazır. Sizler de yardıma hazır mısınız? Şubat Tatilinde Bir Tutam Sanat SEAN KERNAN ile PORTRE Bu kış okul tatilinde, uzun zamadır duyup gitmek istediğim ama yarıyıl tatiline kadar gitme fırsatı bulamadığım ve hep bir sonraki seneye ertelediğim fotoğraf çalışmalarına katıldım. Sanatla iç içe olmayı seven ve eline geçen her fırsattan yaratıcı bir sonuç çıkarmaya çalışan herkesin dünyasına yeni bir bakış açısı getirecek bir çalışmaydı. İlk hafta ünlü portre fotoğrafçısı Sean Kernan bizimle beraber Robert Kolej deydi; daha önce de okulumuza gelip bir haftalık atölyeler düzenlemiş olan fotoğrafçı yaratıcılık ve görme üzerine etkileyici bir hafta ortaya koydu ve bu hafta herkesin Tadı damağımda kaldı. dediği bir hafta oldu. Muhtemelen çoğu kişi insan portresi fotoğraflama denince bu atölye çalışmasının katılanların birbirinin fotoğrafını çekip ışık kullanımı veya enstantane ayarı gibi teknik bilgilerle dolu olacağını düşünmüştür; siz de böyle düşünüyorsanız yanılıyorsunuz. Her güne değişik ve müzikli bir grup etkinliğiyle başlayıp, gün sırasında çektiğimiz fotoğrafların arasından seçme ve belki biraz şurasından burasından deneysel bir editleme yaparak günü bitiriyorduk; önceleri kimse ne yaptığının farkında değilken sonra herkes karşısındakini tanımaya ve nasıl bir fotoğrafla onları yansıtmak istediğine karar vererek ortamı seçmeye, ortamı şekillendirip belki de onlarca fotoğraftan düzgün olan sadece bir taneye ulaşıyordu. Sizi üzerinde durup düşünmeye iten o bir fotoğraf bazen aslında sadece şans eseri bir kare veya rastgele birbirine uyum sağlamış bir ışık yığını ile oluşuyor, hatta en başta aklınızdaki o mükemmel fotoğraf düşüncesinden çok daha uzak ama bir o kadar da farklı ve çekici bir kare ortaya çıkıyordu. Yaratıcılık, kendimizi bu rahatlık çerçevesinden çıkarınca ulaşabileceğimiz bir yerde ve ancak bu sınırları aşabilirsek gerçekten beklenmedik ve fikir uyandıran bir esere ulaşabiliriz; bu çoğu sanata uygulanabilecek bir düşünce. İnsanın içindeki özünü serbest bırakıp kendini kontrol eden o sınırların dışına çıkıp daha az rahat ama daha beklenmedik bir bilinmezliğe doğru gitmesi gerekir; Sean Kernan ın da ilk günden beri bize hatırlatmış olduğu gibi. Bu ünlü sanatçı ile çalışmak ve onun görüşlerinden, yapmış olduğu çalışmalardan, deneyimlerinden ve işi sayesinde tanışmış olduğu farklı kültürlerden, farklı insanlardan yararlanmak kaçınılmaz bir fırsattı ve gerçekten dolu dolu bir tatil geçirmiş olduğumu mutlulukla dile getirebilirim. Hem Mr. Downs a hem Sean Kernan a hem de bu çalışmaya katılan diğerlerine ayrı ayrı teşekkürlerimi iletir, herkese seneye kış tatilini böyle eğlenceli ve verimli biçimde verilmesini öneririm. YASEMİN TEKGÜRLER -THATCHER COOK ile BELGESEL FOTOĞRAFÇILIĞI Şubat tatilinde yapılan workshoplardan bir diğeri de Thatcher Cook ile berbaer Belgesel Fotoçrafçılığı ydı. Amerikalı Cook farklı ülkelerde workshoplara gitmesinin yanı sıra sivil toplum kuruluşlarının ve mülteci kamplarının fotoğrafçılığı ile meşgul oluyor. Kendisi de belgesel fotoğrafçılığına çocukken hobi olarak başlamış ve ilk gezisi bir sirke olmuş. Hem kendi özgeçmişini araştırmam hem de workshop un tanımında kendi portfolyomu oluşturma olanağından bahsedilmesi üzerine çabucak adımı yazdırdım. Fotoğraf çekmek benim için hep eğlenceli olmuştu fakat bu fotoğrafları bir portfolyo haline getirebilme fikri gözüme oldukça zor görünüyordu. Sonunda Şubat tatili geldi ve ikinci haftasının Pazartesi sabahı erkenden sayıca az ama karışık grubumuzla beraber bilgisayar odasında buluştuk. Karışık diyorum çünkü grubumuz da hem bizim okulun öğrencileri hem de Amerika dan gelen fotoğrafçılar vardı, yaş dağılımı açısından da oldukça geniş bir aralığı kapsıyorduk. Grubun birbirini tanıması için herkes yaşadığı kısa bir olayı paylaştı, bu sayede birbirimiz hakkında sadece adımız ve yaşımızdan çok daha fazla bilgi sahibi olduk. Herkesin eski portfolyolarını inceleyerek, çalışmalarını etkilemiş belirli tarz ya da kimlikleri tespit etmeye çalıştık. Daha sonra Thatcher fotoğrafın düzen, ışık, renk, çerçeve gibi elementlerinden ve fotoğrafçının fotoğraf üzerinde tamamen kontrol sahibi oluşundan bahsetti. Fotoğrafçı, çerçevesinin içinde hangi objenin nasıl, nerede, hangi ışıkta durması gerektiğine özgürce karar Damla Cinoğlu Yasemin Tekgürler verebilir fakat bu özgürlük berbaberinde fotoğrafçıya bunlara sürekli olarak dikkat etme sorumluluğunu da yükler. Fotoğrafçının hem fotoğrafı çekerken hem de çektiği fotoğrafların beraber nasıl duracağına karar verirken (ki bu portfolyo oluşturmaktır) yetkisi olduğundan bahsettikten sonra İstanbul un çeşitli semtlerini gezmeye başladık. Karaköy, Eminönü, Sirkeci, Fatih, Kadıköy, Balat gibi İstanbul un kültürle bezenmiş bölgelerini görüntüleme fırsatı yakaladık ve daha da önemlisi her gezimizden sonra birbirimize geri dönütler vererek bir sonraki gezide daha da başarılı olmayı hedefledik. Workshop un sonunda çektiğimiz fotoğraflardan en çok beğendiklerimizi bastık ve topluca, Thatcher ın da yönlendirmesiyle, aradan seçerek İstanbul portfolyolarımızı oluşturmuş olduk. Beraber geçirilen değerli bir hafta sonunda farklı dünyalara sahip bir grup insanın iç dünyalarına, çektikleri fotoğraflar sayesinde tanık olduk. Bir sonraki seneyi beklercesine de ayrıldık... Bu başarılı projenin gerçekleşmesinde emeği geçen Thatcher Cook a, Alex Downs a ve tüm Robert Kolej ailesine çok teşekkürler! DAMLA CİNOĞLU

3 Kampüste Kedi Sorunu Bu yazıyı, tüm okuyuculardan bir çözüm önerisi alabilmek için yazıyorum. Okulumuz şu anda kampüste yaşayan kedilerle ilgili hassas fakat çözülmesi çok zor bir sorunla karşı karşıya kalmıştır. Sorun kampüste yaşayan kedilerden birkaçının Mitchell ın dördüncü katında haftasonu boyunca kalmış olması ve hafta başında o odayı kokudan kullanılamaz hale getirmeleriyle başlamıştır. Sırf o haftasonu yüzünden Mitchell daki halıların tümü değiştirilmek zorunda kalınmış, temizlikle uğraşan ağabeylerimiz ve ablalarımız çok zorlanmış ve okul yeni halılara oldukça yüklü miktarda para harcamıştır. Ardından bir kedinin bir bölüm ofisine idrar yapmasıyla birkaç gün ofis öğretmenler için kullanılamaz hale gelmiş, kampüste yaşayan bir ailenin bir bireyinin kedi tarafından çizilmesi sebebiyle kuduz aşısı olması gerekmiştir. Aynı zamanda kedilerin aç kaldıkları tatil haftalarında Arnavutköy deki konutlara inerek evlerde yaşayan kedilere saldırdıkları ve çok vahşi oldukları gibi şikåyetler yer almaktadır. Tüm bu sebeplerden dolayı okulda çalışan pek çok insan kedilerden rahatsızlık duymakta ve onların bu okulda barınmamaları gerektiğine inanmaktadır. Fakat aynı zamanda pek çok insan da bu gibi bir durumun mümkün olmadığını veya yanlış olduğunu düşünmektedir. Okul yönetimi böyle bir noktada çalışan herkesten çözüm önerileri istemiş fakat hiçbir çözüm önerisi etkili olmamıştır. Dolayısıyla okul yönetimi bu kampüste yaşayan insanların huzurundan ve sağlığından sorumlu olduğu için kedilerin okul çalışanları tarafından beslenmesini yasaklamış; beslenmeyen kedilerin kendilerine yemek verilen yerlere doğru göç etmesini umut OKULDAN 3 etmiştir. Fakat bu çözümün de etkili olmadığı ve okulda an itibariyle en az üç tane hamile kedi olduğu gerçeğini varsayarsak şu anda bu soruna bulunabilecek etkili bir çözüme ihtiyaç duyulmaktadır. Yönetime önerdiğimiz çözüm önerilerinden biri okulda yapılan bir serbest kıyafet gününden kazanılan paranın kedileri kısırlaştırmak ve okul içindeki nesilleri doğal olarak tükenene kadar yemeklerini almak için kullanmak oldu. Fakat kısırlaştırmak konusunda çok fazla duygusal tepki olabileceği gibi bir sorunla karşı karşıya kalınabileceği belirtildi. O zaman bir serbest kıyafet gününden kazanılan parayı kedileri beslemek ve aşılarını tamamlamak için kullanabileceğimizi düşündük fakat böyle bir durumda kedi miktarının git gide artacağını ve pek çok insanın da okulda kedi beslendiğini bilerek okula kedi bırakacağı belirtildi. Derin Arduman Okula bırakılan kedileri önlemek içinse okula girerken bagaj kontrolü yapılmasını önerdik fakat pek çok insanın bu durumdan rahatsızlık duyabileceği belirtildi. Bütün bu sebeplerden ötürü bu sorun etkili bir şekilde çözülememiştir ve söz konusu olan sorun iç içe yaşadığımız canlıların yaşamlarıyla ilgili olduğu için bence konuşmaya, tartışmaya ve eninde sonunda çözüm bulmaya değer bir konudur. Eğer aklınıza herhangi bir çözüm gelirse k12.tr adresine yazabilirsiniz. Bu noktaya kadar gelmiş tüm okuyuculara teşekkür ederim. Lise Live ve Gizli Yüzü Okulda daha ikinci yılımızın sonuna gelmemize rağmen Robert öğrencilerinin gizli yüzlerinin Lise Live da çıktığı teşhisini koyduk. Peki, biz kim miyiz? Biz her Lise Live da arkada oturup metal ile kendinden geçen gençliği şaşkınlıkla izleyenleriz. Bu okula gelene kadar metal tutkununu bırak metal dinleyenle bile karşılaşmamıştık. Gittikçe büyüyen metalci popülasyonunun okulun büyük kısmını ele geçirmesinden endişeliyiz. Bize dönelim, sakin ve metalcilerden korkan izleyicilere. Aslında o kadar da küçük bir grup sayılmayız, şaşkınlığımız zamanla alışkınlığa dönüşmeye başladı fakat headbang bizim için ulaşılamaz bir seviye. Havada uçuşan saçlar, çıldırmış hareketler, kendini müziğin derinliğine kaptırmış olan insanlar. İlk yarıdan kalan mutluluğumuz bu sahneyle beraber yok oluyor. Gittikçe çıldıran müzikle beraber biz de mahvoluyoruz. Arkamıza sessizce yaslanıp hadi bakalım deyip derin bir iç çekiyoruz. Sahne önünde oluşan karmaşayı inceleyince insanlar tekrar üçe ayrılıyor. Arkadaşlarının zoruyla çekilmişler, olayın bir parçası olma çabası içinde olanlar ve gerçek metalciler. Tabi bir de geriye yaslanmış ve bu durumu izleyen bizler varız. Yıllar içinde, büyüdükçe insanların bu dört kategori içinde gidip gelebileceğine inanıyorum. İtiraf etmeliyim ki bizler de ilk yılımızda o sahnenin önünde bir Selin Deldağ şeyin parçası olmak çabasındaydık. Kim bilir belki seneye biz de gerçek metalcilere adam kaybedeceğiz. Lise Live bize her ne kadar da sadece ilk yarıda ilginç gelse de metalcileri izleme zevkini asla kaybetmeyeceğiz. Belik Headbang i asla çözümleyemeyeceğiz fakat o akşamın zevki hiçbir okul gecesine değişilmez.

4 4 Engin Yetkin le Röportaj SÖYLEŞİ : Tarih öğretmeni olmayı planlamış mıydınız? Engin Yetkin: Tarih öğretmeni olmayı planlamamıştım ama tarih derslerini severdim, ama coğrafya, felsefe ve sosyoloji derslerini de çok severdim. Hatta coğrafyada daha başarılıydım diyebilirim, belki hala öyleyimdir. Tarih öğretmenliği biraz tesadüf çokça da güzide sınav sistemimizin bir armağanı oldu diyelim. Ama yirmili yaşlarımda iyi ki tarih okumuşum dedim hala da öyle diyorum. Fakat ben tarihi lisede ve üniversitede öğrenmedim, evet belki metodoloji, paleografya gibi tarih disiplininin gereklerini, altyapısını üniversitede aldım ancak benim tarihe olan sevgim okulların ya da devletin bana öğrettiklerini unutmaya çalışmamdan sonra başladı. Zamanla da bir tutkuya dönüştü aslında. Bana öğretilen Resmi/ideolojik tarihi sorgulamaya üniversitede başladım ve hala da devam ediyorum. Resmi tarihi eleştiren, alternatif bir tarih okuması sunan kitaplarla başladı bu sevgi aslında. Dolayısıyla tarih benim ilgimi tarih bölümünde okurken yani sonradan çekmişti. Ancak üniversite sınavında daha çok siyasal bilimler, uluslararası ilişkiler gibi bölümleri kazanmayı hedefliyordum. Matematiğim biraz kötü olduğu için çok iyi yapamadım; ve daha alt tercihim olan tarih bölümüne girdim. Ama sonradan gördüm ki aslında sosyal bilimler alanı çok geniş ve her disiplinin kendine ait bir alanı olsa da felsefe, sosyoloji, hukuk, siyaset bilimi ve tarih bilimi birbiriyle yakından ilişkili alanlar. Eğer eleştirel ve geniş spektrumlu bir okuma alışkanlığınız varsa size okutulan derslerin çok ötesinde bir düşünsel formasyona sahip olabiliyorsunuz. Önemli olan da zaten temel altyapıyı kurduktan sonra okumalarla ve zihin pratikleriyle her alana nüfuz edebilmek. Son yirmi otuz yılda displinlerarasılık gibi düşüncelerin önem kazanması da bunu gösteriyor bence. Yani bir tarihçi temel bir hukuk ve siyaset bilimi bilgisine sahip olmak zorunda artık. Ya da bir hukukçu Roma tarihini, Yunan polisini ya da İngiliz parlamentarizmini bilmeden yasaların doğası üzerine derinlikli bir tahlil yapamaz. Doğru değerlendirme yapmak zihinsel retorik ya da yöntemsel mantıkla olduğu kadar toplumların gelişimini de incelemekle yakından alakalı bence. Tarih okurken çok disiplinliliği keşfetmem tarihe olan bakışımı ve sevgimin rengini de değiştirdi dolayısıyla. Sonuç olarak sosyal bilimci olmaya çalışmak tarihçi için başlangıç noktasıdır diyebilirim. Konuya dönersek nasıl başladığımın ötesinde tarih öğretmenliği yapmak beni zamanla çok mutlu etti. Hep iyi okullarda, iyi çocuklarla çalıştım. Bana kalırsa bu, herhangi bir mesleği yapmaktan daha güzel. Çünkü belli bir yaştaki çocukların tabula rassa zihinlerinde bir iz bıraktığını, bir insanın hayatında daha önce bilmediği bir pencere açabildiğini, bakış açısını değiştirebildiğini görmek, herhalde insanın yapabileceği yegane güzelliklerdendir diye düşünüyorum. Kısacası tarih öğretmenliği biraz şapkadan çıkmış gibi oldu ama şimdi iyi ki de olmuş diyorum. K: Tarihe olan ilginizin nedeni nedir peki? E.Y.: Tarihe olan ilgim lisedeyken başarılı olduğum birkaç dersten birinin tarih olmasına dayanıyor. Lisede kafamda kesinlikle üniversite okumalıyım dışında çok şekillenmiş bir hedef yoktu. Dediğim gibi rastlantılarla tarih okusam da bu dala olan asıl sevgim üniversitenin son yıllarında başladı. Farklı bakış açıları, farklı tarih ekolleri ve farklı bir kültür çevresiyle karşılaştım. Üniversite, akademik temelle birlikte kültürel bir fırsat sunduğu için okunmalı zaten. Hem resmi olarak devletin bana anlatmış olduğu tarihe, hem de çevremizden duyduğum kahramanlık ve mitlerle örülü tarihe hep eleştirel bakan bir tarafım vardı. Fakat bunu bilimsel bir temele oturtmam üniversitede mümkün oldu. Bu bağlamda tarihi insanın toplumu yeniden keşfetmesi olarak düşünmüşümdür çoğunlukla. Ancak bu yeniden keşif bir çok parametreyle birlikte anlam kazanıyor. Zira içinde yaşadığınız toplum, kimlikleriniz ve eğitiminiz geçmişe bakışınızı şekillendiriyor. İşin içine, bence daha da önemli olan, devletin makbul vatandaş yaratma çabası girince çerçevesi önceden çizilmiş bir insan tipi ortaya çıkıyor. Bunu değiştirebilmek zor olduğu için geçmişi yeniden keşfetmek daha da önemli hale geliyor bence. Çünkü modern devletlerin sözde modern vatandaşları ayrımcılığı, ötekileştirmeyi ve yabancılaştırmayı farkında olmadan küçük yaşlardan itibaren benimsiyor ve içselleştiriyorlar. Sonuçta iki dünya savaşı, bu dönemlerdeki otoritertotaliter rejimler ve her zaman yeniden yaratılabileceğini düşündüğüm faşist ideolojiler ortaya çıkıyor ama daha korkunç olanı insanların bunları normal kabul etmeleri oluyor. İşte bu noktada tarih bilimi ve okullarda okutulan tarih dersleri çok kritik bir yerde duruyor. İdeolojiden arındıramadığımız tarih bilimini evrensel bir vatandaş tipi yani çokkültürlülüğe inanan, farklı kimliklere saygılı, eleştiren, sorgulayan, barışçıl bir insan modeli yaratabilmek için kullanabiliriz. Ben tarih derslerinde bu tipolojinin yaratılabileceğini düşünüyorum. Üniversitenin bana katkısı da bu oldu aslında. Aynı zamanda siyasal tarihin ötesinde, toplumsal ve kültürel tarihin de önemli olduğunu gördüm. Tarihin aslında padişahların ne yiyip içtiğinden ziyade; dönemin işçisinin, köylüsünün ne yiyip içtiği, nasıl yaşadığıyla ilgilenen insan temelli bir yüzünün de olduğunu gördüm. Yani sadece kralların, padişahların, aristokratların tarihi değil; burjuvazinin tabi küçük olanların, proletaryanın, dönemin sıradan insanının da tarihi artık yazılıyor ve çok satabiliyor. Tarihin öbür türlüsü bana çok sıkıcı gelmiştir zaten hep. Hani hep sizlere de anlatılan resmi, siyasal-askeri tarih çok basma kalıp gelmiştir bana. Örneğin 29 Mayıs, 1071, 1453 İstanbul un fethi gibi belirli tarihlerin; Fatih in oğlu Beyazıt tır, onun kardeşi Cem Sultan dır. gibi ezber bilgilerin sürekli öğretiliyor olması bence kötü bir tarihçiliktir. Ben de bu ekolden gelsem de bunun eleştirisini yapmışımdır, sosyal ve kültürel tarihin de renkli, insanda ufuk açabilecek bir yönü olduğunu düşünüyorum. Ayrıca bir konu kapitalist bir zihniyetle mutlaka parlatılarak sunulmamalı insanlara. Ama insanlarda bir heyecan uyandırmak önemli bence. Bu anlamda tarih öğretmeni olmak bana bir avantaj sağladı çünkü akademisyen olarak belli bir alana yönelmek zorundasınız. Fakat öğretmen olduğunuzda uygarlık tarihi, devrimlerin tarihi, Avrupa, ilkel insan, yerel kabileler gibi pek çok farklı konu öğretebiliyorsunuz ve tabi Elif Ece Acar ki de öğrenmeye devam ediyorsunuz. Elbette bunu yaparken yüzeysel kalma tehlikesi var uzmanlaşamamanın. Ancak insanın hikâyesi olarak tarihe bakıldığında toplumu ve insanı yeniden keşfe çıkmak ve yeni yayınları takip etmek beni heyecanlandırıyor. K: Resmi tarihe mesafeli durduğunuzu söylediniz ama derslerde işlenen müfredatta resmi tarihe uyma zorunluluğu var. Bunu nasıl dengeliyorsunuz? E.Y.: Öncelikle resmi tarih dediğimiz şey, tarihin yanlış anlatılması değil, eksik ya da ideolojilerle örülerek ve taraflı anlatılmasıdır. Resmi tarih evet ideolojik bir alandır, ama bunun karşısına çıkan da ikincil bir resmi tarih olmamalıdır. Gerçekleri, zor hatta imkansız olsa da objektif ya da en azından evrensel değerlere ve bilimselliğe uygun biçimde yazmak ve anlatmak kaygısı güdülmelidir. Ben derslerimde resmi tarihi anlatıyorum ama kayda değer temeli olan alternatif bilgi-değerlendirmeleri ve sorgulanması gereken alanları da vurgulıyorum. Böylelikle bir denge sağlamaya çalışıyorum. Bunu yaparken provokatif bir dil kullanmıyorum. Benim tarzım bu değil çünkü. Resmi tarihe karşı çıkan, alternatif tarihe de eleştirel bir bakış getiren tarafım vardır.bu durumu Cumhuriyet tarihi üzerinden örneklendirebiliriz. Cumhuriyet tarihini Osmanlı tarihini anlatırken basma kalıp bilgiler vardır ve bunlar sorgulanmadan yıllar boyunca kuşaklara adeta ezberletilerek zihinlerinde yer etmeye çalışılmıştır. Örneğin cumhuriyetin ilk döneminin anlatımı ( ) bir tarih anlatımı değil bir devrimin benimsetilmesi çabasıdır. Hem bu dönemde hem de arasında yaşanan, oldukça hareketli siyasal yaşam görmezden gelinir, önemsenmez. Yaşananlar, olaylar tek adam merkezli olarak anlatılır. Halbuki her iki dönem Türkiye de daha sonra olmayacağı kadar demokrasi mücadelesinin yaşandığı, yelpazenin her tarafından bir çok siyasal partinin, gazetenin, propaganda ve yayının faaliyet

5 SÖYLEŞİ 5 gösterdiği yıllar olmuştur. Mete Tunçay Hoca nın bu dönem için çok güzel bir tespiti vardır: arası siyasal tarihimizdir ten tek parti iktidarının sona erdiği 1950 yılına kadar olan dönem ise artık idare tarihidir. der ten sonraki dönemde liberal, özgürlükçü ve demokratik bir atmosfer artık yoktur. Tabi bu duruma devrimin zoraki de olsa benimsetilmeye çalışılması, Osmanlının yıkılışına tanıklık eden asker-siyasetçilerin tekrar böyle bir durum yaşamak istememeleri, jakoben bir tarzda da olsa modern bir toplum ve ulusal bilince sahip bir yurttaşlar topluluğu yaratmak gibi gerekçeler neden olmuştur. Bu dönemin anlatılmasına kaynaklık eden eserler Nutuk, Türk Tarih Kurumunun vetürk Dil Kurumunun 1930 lardaki yayınları, dönemin Kemalist akademisyenlerinin yayınları ve devlet adamlarının söylevleri olarak sıralanabilir. Bunlar ortaöğretimde ve üniversitelerde okutulan müfredata kaynaklık etmiştir. Orta öğretimde bunun adı İnkilap Tarihi ve Atatürkçülük üniversitede Atatürk İlkeleri ve İnkilap Tarihi dersleri olmuştur. Bu dönemde yaşananlar tek adam merkezli ve onun çok yakınında yer alanlarla sınırlandırılarak anlatılmıştır. Devrime katkıda bulunan daha geniş çevreler göz ardı edilmiş veya yeterince önemsenmemiştir. Tabi Atatürk ün tartışılmaz otoritesi ve karizması da döneme damgasını vurmuştur. Ancak bu dönemi, yüceltilmesi gereken bir devrim tarihi olarak değil de siyaset bilimi, hukuk, siyaset felsefesi gibi alanların kavramlarıyla karşılaştırarak, bilimsel temelli ve akıcı bir dille anlatmak cumhuriyet tarihimizi çok daha renkli ve ilgi çekici hale getirilebilir. Ayrıca öğrencilerin her zaman serzenişte bulundukları bir konu olan 1938 sonrasını da tarih derslerine dahil etmek Cumhuriyetin devam ettiğinin ve 1938 den beri sürekli geliştirilmeye çalışıldığının da anlatılması bakımından önemlidir bence. Son dönemde böyle bir dersin konması güzel bir başlangıç olsa da devrim sonrasının nasıl anlatılacağı sadece devrim güzel olmuştur diyen öğretmenlerin, üzerinde çokça çalışması gereken bir probleme dönüşmüştür. Bu dönem sorular ve tartışmalarla lise öğrencisine de açılan bir alan olmalı bence. Mesela Siyaset tarihi olarak incelendiğinde neden arası seçimler iki dereceli ve açık oy gizli sayım esasına göre yapılmış, egemenlik nasıl millette oluyor bu durumda, çekinceler nedir, CHP vesayetçi ise yani geleneksel toplumdan modern topluma geçişte bir köprü vazifesi görmüşse neden savaş sonrası 1946 yılını beklemek zorunda kalmıştır, Naziler savaşı kazansaydı yine de çok partili yaşama geçilecek miydi, her ne kadar spekülatif olsa da sorulmalıdır bence.mesela Resmi tarihimiz 1925 (Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası) ve 1930 Serbest Cumhuriyet Fırkası deneyimlerini başarısız çok partili hayata geçiş denemeleri olarak anlatır. Halbuki Fethi Okyar liderliğindeki, muvazaa da olsa, Serbest Cumhuriyet Fırkası 1930 da İzmir de büyük coşkuyla karşılanmış, yapılan mahalli seçimlerde teşkilatlanmasını tamamlayamamasına rağmen 502 belediyeden 22 tanesini kazanmıştır. CHP nin devletle eşdeğer olduğu o dönemde bu önemli bir başarı olmuştur aslında demokrasi bakımından ancak dönemin siyasal elitleri SCF ye olan ilgiden rahatsız olmuşlar ve kapatma tasfiye sürecini başlatmışlardır. Resmi tarihin öne sürdüğü gibi çok partili hayata geçiş başarısız olmamış aksine halktan büyük ilgi görerek başarılı olmuştur. Ama kimse bu başarısızlık söyleminin sorgulamasını yapmaz. Bu objektif bir tarih değerlendirmesidir. Kesinlikle Atatürk ve arkadaşlarına yönelik bir değerlendirme olarak algılanmamalıdır. K: Arkadaşlarınızla öğrenciler hakkında konuşur musunuz? E.Y.:Tabii, öğrenciler hakkında konuşuruz, çay içip kısır yer ve dedikodu yaparız. Tek tek değil tabii spesifik olaylar üzerinden konuşuruz. Buradan bir şey çıkmaz size! K: Robert de öğrenci olsaydınız neler yapardınız. Hangi dersleri alırdınız? Nasıl bir öğrenci olurdunuz? E.Y.:Robert de öğrenci olsaydım Türkiyeci mi Amerikacı mı (ben Türkçü ve Batıcı tasnifini daha isabetli buluyorum çünkü kimse doğuya Çin e ya da Hindistan a gitmek istemiyor) olurdum bilmiyorum. Burası öğrencilere bir sürü fırsat sunuyor. Ben sinema dersi alırdım mesela, ASL dersi alırdım mutlaka. Sayısal dersleri alsam da başarılı olamazdım muhtemelen. Tiyatro alırdım sanırım, sahne arkasında yerim olurdu, sahneye çıkamazdım, utanırdım. Bu dersler sosyalleşme ve iletişim kurma açısından geliştirici olurdu. Bu alandaki çekingenliğimi yenmeye yardımcı olurdu diye düşünüyorum. Sahne ışıkları altında olmaktan çok olayların dışında kalarak incelemeyi tercih eden bir mizacım var. K: Sessiz kalarak gözlemci olmanın yararları ne sizce? E.Y.: Çok konuşarak hata yapma riskini ortadan kaldırıyorsunuz mesela. Bu biraz da yapıyla alakalı. K: Futbolla da alakalısınız... E.Y.: Fanatik bir Barcelona taraftarıyım. K: Türkiye den bir takım var mı? E.Y.: Türkiye den bir takım tutuyorum ama o bende kalsın. K: Bazen sınıflarda Ben Katalan ım. diyormuşsunuz? E.Y.: Öyle espri ile söylediğim bir şey. Oraya kendimi yakın hissettiğim için de denebilir. Hollanda ekolü total futbolu seviyorum. Barcelona bence futbol oynamıyor onlar sanat icraa ediyorlar. Ama beni asıl bağlayan şey Falanjist Faşist Diktatör Franco ya boyun eğmemeleri oldu. Barça tutkumda Bask bölgesi gibi Katalonya Bölgesi ve Katalanların Franco diktasına karşı tavırları, Franco nun desteğine sahip Real Madrid ile rekabeti bunda çok önemli rol oynadı diyebilirim. Reali sevmem hiç, keşke hep yenilseler. Oynadığı futbol önemli ama siyasal duruşta önemli tabii. Futbol asla sadece futbol değildir. K: Nasıl bir öğrenciydiniz? E.Y.: Aydın da okudum. Sessiz sakin bir öğrenciydim. Sporla hep ilgiliydim. Derslerine çalışan düzenli biriydim. Eleştirel, isyancı bir yanım vardı ama sağlığıma düşkün olduğum için bu yanımı hiç dışarı vurmazdım. Bir şeylere aktif katılmayışım, gözlemci oluşumun bu karakter yapısıyla alakası var. Bu durum orta okul ve lisede hep böyleydi. Muhalif bir yanım vardı ama bu durum aksiyona geçmezdi. K: Terakki den sonra Robert i nasıl buldunuz? E.Y.: Terakki ve Robert in arasında eğitim anlamında bir takım farklılıklar var. Birincisi; Terakki biraz daha yoğun milli eğitim müfredatının uygulandığı bir okul, ama oradaki özellikle sosyal bilimlerdeki öğretmen arkadaşlarımın bazılarıyla resmi tarih eleştirisini çok yapardık, alanında çok iyi arkadaşlarım var. Tarih ve Felsefedeki entelektüel arkadaşlar Terakki öğrencisi için büyük bir fırsat ve avantaj bence. Şimdi IB programını keyifle işliyorlar. Burada ise biraz daha öğrencinin özgürlük alanlarını açan ders seçimleri var. Bunların öğrencilerin kendilerini geliştirmesine katkıda bulunduğunu düşünüyorum. Terakki deki ve buradaki öğrencilerimi seviyorum. Ama temel farklılıklardan çok benzerlikleri daha fazla görüyorum. Her iki taraftaki gençleri de çok potansiyelli görüyorum. K: Hayatta vazgeçemediğiniz prensipleriniz var mı? E.Y.: Parmakla gösterileyim, sahne ışıkları bana çevrilsin gibi hülyalarım olmadı ama disiplinle çalışmak hiç bırakmadığım bir özelliğim. Bu dönemde biraz daha içe döndüm sanki. Hayat işte. K: İleriye dönük bir planınız var mı? E.Y.: Akademik bir çalışma yapıyorum. Bir doktora tezi üzerinde çalışıyorum dönemi arasındaki CHP ve DP üzerinde olan çalışmamı üçdört senedir bitirmeye çalışıyorum. Sürekli kaynak taramayı gerektiren, bol bol gazete, dergi koleksiyonu karıştırmayı isteyen dolayısıyla vakit alan bir çalışma. Üzerinde bir takım düzenlemeler yaptıktan sonra belki kitaba da dönüşebilir. K: Vakit ayırdığınız için teşekkür ederiz

6 6 Nüket Eren le Röportaj SÖYLEŞİ Yirmi Altı Senedir Okulumuzda Öğretmenlik Yapan Nüket Eren le Hayatı ve RC deki İzlenimlerine Dair Keyifli bir Söyleşi Tayis Arslan : Nerede doğdunuz, nasıl bir çocukluk geçirdiniz? Nükhet Eren: Bandırma nın Kuşcenneti köyünde doğdum. Dört kız kardeşim var. Annem hep Ön tekerlek nereye giderse arka tekerlek de oraya gider. dediği için kardeşlerime ailedeki en büyük kız çocuğu olarak hep yol gösterici olmaya çalıştım. Paylaşarak yaşadığımız çocuk günlerini anımsıyorum: Hep aklımda olan şey bize yetecek kadar yiyeceğimiz giyeceğimiz olduğu, bir o kadar da sevgimiz, kahkahamız vardı. Güzel bir çocukluktu. Her kuruş önemli olduğu için dondurma, sinemaya gitmek ya da tren yolculuğu gibi fazladan herhangi bir harcama gerektiren her şey bizim için zevk kaynağıydı, heyecanlıydı ve de değer verilmesi gereken bir şeydi. Bu, yaşamım boyunca belki de en önemli ilkelerimden birisi oldu. Güzel günler anımsıyorum çocukluğumdan. Zira annem de babam da hep iyi insan olmamız yönünde öğütlerde bulundular. İnsanların kalbini kırmamak, bir yanlış yaptıysak özür dilemeyi bilmek, insanlara güvenmek gibi son derece, şimdi düşünüyorum da, evrensel olan değerleri katmaya çalışmışlar. Bir laf vardır, Vatanımız çocukluğumuzdur. denilen. Gerçekten de orada çok büyüyoruz, öğreniyoruz ve bu bütün yaşamımıza yayılıyor, diye düşünüyorum. K: Küçük kız kardeşleriniz ön tekerleği izlediler mi peki? N.E.: Evet, gerçekten de ön tekerleği izlediler. Babamın ekonomik durumu çok iyi değildi ama hepsi en azından liseyi bitirdi. Kardeşlerimin hepsi de çalışıyor. K: Hiç unutamadığınız çocukluğunuza dair hatıralar var mı? N.E.: Esasında birçok var. Bir tane muz varsa biz onu beş parçaya ayırarak yemeyi bilebiliyorduk. Bu önemli bir şey. Hep örnek rol model oldum kardeşlerime ama hızlı, telaşlı, biraz atılgan bir yapım oldu hep. Adeta yürümeyen, koşan bir çocukluk hatırlıyorum ilkokul çağlarında. Esasında ben solağım, bir keresinde okul bahçesinde saklambaç oynarken düşüp sağ kolumu kırınca, ki o zamana kadar sağ elimi kullanmam yönünde yönlendiriliyordum evde, o kırığın tedavisi uzun sürdü ve doğal olarak sol elimi kullanmaya devam ettim. Her ikisini ortaklaşa çalıştırarak, büyük bir maharetle kullanabiliyorum. Kolumu kırdığım bu olay, ailede ivecen lakabını almama yol açtı. Şu anda çocukların sokaklarda, bahçelerde oynama şanslarının olmaması beni çok üzüyor. Biz çocukluğumuzu doya doya bahçelerde oynayarak, koşarak yaşadık. O beton bloklar arasında değildik. Bu büyük bir şanstı sanki. K: İlkokul ve lise yıllarınızdan bahseder misiniz? N.E.: İlkokula altı yaşındayken başladım. İlkokul hocamız, Hatice Uysal bize hep arkadaşlığın ne kadar önemli olduğunu vurgulardı. Halen görüştüğüm, paylaştığım, konuştuğum, dertleştiğim ilkokul arkadaşlarım var ve bu gerçekten büyük bir zenginlik benim için. İlkokulda da, ortaokulda da, lisede de, genellikle kütüphane ve gezi kollarında aktif rol alırdım. O zaman kulüpler yoktu, kollar vardı, hatta kolumuza pazu bantları takarlardı. Bunları annelerimiz dikerdi. Kendimi çalışan bir öğrenci olarak hatırlıyorum. Okuyan, seyahat etmekten zevk alan bir insanım. Bunun temelleri de sanırım o kollar içindeki çalışmalar oldu. Kütüphane kolunda neler yaptığımızdan bahsetmek gerekirse; okulun kitapları vardı, dışarıdan kitaplar da gelirdi. Okuyarak, okuduğumuzu arkadaşımıza da önererek, birlikte tartışarak, sonra okuduklarımız üzerine hayaller kurarak zamanımızı geçirirdik kütüphane kolunda. O zamanlar, Arkası Yarın diye tiyatro oyunları olurdu. Onları dinlerdik. Konuşan kişilerin kıyafetlerini, dış görünüşlerini hayal ederdik. Bugün düşündüğümde senaryo yazmaya benzer bir çalışma yapıyormuşuz. Zaten son zamanlarda arkadaşlarımızla geriye dönüp baktığımızda bu yapılanların ne kadar naif, ne kadar masumca, ama bir o kadar da hayal gücümüzü geliştirici çalışmalar olduğunu görüyoruz. Kimse bize öyle yapın, şöyle yapın diye yönlendirmeden kendiliğinden oluveren şeyler. İlkokul yıllarıma dair en çok hatırladıklarım bunlar benim. Lisede ise, Ethem Er adında bir tarih öğretmeni vardı. On altı yaşındaydım ve Ethem Er in anlattıkları, bize kazandırmaya çalıştığı perspektifi sanki fark etmişim gibi. Şimdi düşündüğüm zaman çok erken bir karar almışım. Daha on altı yaşındayken tarihe büyük bir hevesim, merakım oluşmuş. Ethem öğretmenin geldiği zamanlar liselerde genel ilk çağ tarihiyle ilgili dönemler öğretiliyordu. O dönemlere ait biraz daha sempatim var gibi. Bütün insanlık uygarlığının temellerinin ortaya çıktığı zamanlar çünkü o dönem. O dönemin devamında nasıl bir süreç izledi, kültürler birbirleriyle nasıl etkileşti gibi soruların peşinde koşarken buldum kendimi. Öğretmenlerin bu anlamda hayatımızda büyük rolleri olduğunu düşünüyorum. Daha sonrasında üniversiteye gittiğimde genel olarak sosyal bilimler okuyup tarihe yöneldim. K: Üniversitede sosyal bilimler okuyup tarihe yüksek lisansta yöneldiğinizden bahsettiniz. Nerede yaptınız yüksel lisansı, tezinizin konusu neydi? N.E.: Yüksek lisansıma Boğaziçi nde başladım. Toefl larla, İngilizce yle cebelleştim bunun için ama yoruldum da. Sonra lisansımı Türk Eğitiminde Yabancı Okullar başlığı

7 SÖYLEŞİ 7 altında İstanbul Üniversitesi nin tarih bölümünde tamamladım. Hem öğretmenlik, hem yatakhane amirliği, hem öğrencilik, hem de çocuk yetiştirme kaygılarım olduğu için bu tezi tamamlamam uzun sürdü. Robert Kolej de de öğretmenliğe ve yatakhane amirliğine başladım. O sırada Alaz, kızım, yedi yaşındaydı. (Alaz ın ne demek olduğunu sormam üzerine Ateşin ilk alevi demek. diyor ve gülerek ekliyor Üç öğrencim doğan kızlarına benden duyduktan sonra Alaz ismini verdiler. 20 li yaşların merakıyla uzun araştırmalar sonucu bulmuşlar bu ismi.) Alaz la birlikte yatakhane amirliğim sayesinde burada birlikte büyüdük diyebilirim. Yüksel lisansta zaten 1-2 sene master konularını almak sürüyor. Ben o sırada yatakhane amirliği ve öğretmenlik yaptığım için bu dönem benim için daha uzun sürdü. Okulu tanıma çabası içerisindeydim, yabancı okullar benim hiç bilmediğim bir koydu. Okuldaki farklılıklar çok ilgimi çektiği için tez konumu da yabancı okullar üzerine yapmak istedim. Danışman hocam, Toptamış Ateş onay verdi, çünkü esasında Ermeni meselesi de çok çalışmak istediğim bir konuydu. Ona biraz iltilaflı olabilir, şu anda seni çok zorlayabiliriz, dedi Toptamış Hoca ve yabancı okullar konusuna odaklanmamı önerdi. Ben de nasıl olsa ileride doktora yapacağım, Ermeni meselesini de o zaman çalışırım, dedim. Siyasi bilimler bölümünde doktoraya başladım. İkinci kez Toefl a benzer KPDS sınavı gibi bir şey karşıma çıktı, onu aşmak için çok uzun süreler İngilizce çalıştım. Sonra bu doktora hayalimi emekliliğe bıraktım, emekli olunca doktora tezimi tamamlayacağım. K: Peki Türkiye deki yabancı okullarla diğer okullar arasında ilk gözünüze çarpan farklılıklar nelerdi? N.E.:Robert te çalışmadan önce yedi sene devlet okullarında öğretmenlik yaptım. Önce Kenan Evren, daha sonra ise Kadıköy Anadolu da çalıştım. Yabancı okullarda daha özgürlükçü bir ortam, öğrencilerin perspektiflerini genişletici ve yaratıcılıklarını teşvik edici bir eğitim programı var. Çalışmaya başladıktan sonra beni Robert te en çok etkileyen başka bir nokta ise planprogram ve organize olma. Okuldaki ilk zamanlarımda iki toplantıya geç kaldıktan sonra hemen ajanda edindim, yirmi altı senedir de hiç yanımdan ayırmadım ajandamı. K: Yirmi altı senelik Robert Koleji serüveniniz boyunca ders dışı aktivitelerde nasıl roller aldınız? N.E.: İlk senelerimde Sinema Kulübü nü kurmuştum, çünkü öğretmenlikten sonra hemen yatakhane amirliği görevim başlıyor ve dışarı çıkmak çok zorlaşıyordu. Orada en az seksen kız öğrencim vardı ve hepsi gerçekten de çocuklarım gibiydi. Onlarla beraber, küçük gruplar oluşturarak AKM ye gidip sinema izlemek zaten yapageldiğimiz bir şeydi. Dedim ki bunu bir kulüp haline dönüştüreyim, okuldan öğrencilerim de katılsın. O sene İstanbul Kanatlarımın Altında filmi vardı. O filmi beraber izleyip tartıştıktan sonra öğrencilerle birlikte sanat yönetmeni ve oyuncuları okula davet etmiştik. Cidden çok etkili başka işler ve kulüplerin doğmasına yol açtı bu kulüp. Sonra Oscar Filmleri Kulübü gibi başka başka kulüpler türedi. Aslında benim amacım okul saatleri dışında da öğrencilerimle beraber olabilmekti. Bunun uzun vadede başka kulüplere yol açması hoşuma gitti. Sonra Bowling Kulübü nü kurmuştum. Başka bir öğretmen ona devam etti, ben başka işlere yoğunlaştım. En önemli aktivitelerimden biri de bu okulda en az yirmi dört sene Kasımpaşa Çocuk Esirgeme Kurumu yla çalıştım. Oradaki çocuklara yılbaşı partileri düzenlemek, onları sinema ve tiyatroya götürmek, okula çağırıp onlarla platoda piknik yapmak gibi çeşitli faaliyetler yaptık. Bunları daha çok hafta sonları yatılı öğrencilerimizle birlikte hazırlardık ve hâlâ devam eden bir faaliyet bu. Artık oradaki çocuklar da iş güç sahibi olmaya başladılar. Bir deniz kabuğu kurtarmak gibi aslında bu. Tabii ki onları destekleyen başka insanlar var. Bir tanesinin gelişimine birebir tanıklık ettim. Şu an ressam oldu. Bizim okulda yemekhanede yaptığımız hem eğlenme hem de matematik öğretme amacı güden bir faaliyette balığın kuyruğu üçgen, kendisi elips diyerek bu parçaları renkli elişi kâğıtlarıyla birleşmelerini istemiştik. Bu süreçten çok etkilendiğini söylemişti bana. Fark yaratan bir çocuğun yaşamındaki o küçük dokunuş beni çok etkiledi. Bu sene ise Sürdürülebilir Yaşam Kulübü nü açtım. Günümüz insanların sorunlarını birebir ele alan bir kulüp. Bu sene kısa bir aramız oldu, ama seneye devam edeceğiz. Ekolojik sisteme müdahale etmezse insan, doğa kendini yeniler. Çeşitli ilaçlar ve kimyasallar kullanarak çevreye çok fazla müdahale ettiğimiz için yağışların azalmasını, kuraklık ve susuzluğu tecrübe ediyoruz. Bütün bunlar karşısında farkındalık yaratma amaçlı videoların izlendiği ve interaktif tartışmaların yapıldığı bir kulüp. K: Okulumuzun öğrenci profili çalıştığınız seneler boyunca nasıl bir değişim gösterdi? N.E.: Değişim kaçınılmaz. Türkiye deki, dünyadaki değişimlere paralel olarak öğrenci profilleri de değişti elbette. En büyük kırılma noktası, sekiz yıllık eğitimin başladığı dönemde bizim ortaokula değil de liseye öğrenci almaya başlamamızdı. Okul Anadolu ya açıldı, Anadolu dan daha çok öğrenci aldı. Onlar kendi yerel değer ve kültürlerini de taşıdılar. Belki kendileri başta biraz zorlandı. O dönemde ben yatakhanede değildim, birebir gözlemleyemedim li yıllarda böyle bir değişime tanıklık ettik. Okulda daha büyük bi r çeşitliliğe yol açtığı için uzun vadede bunun olumlu bir değişim olduğuna inanıyorum. K: Öğrencilerinize nasıl yaşamalarını tavsiye edersiniz? Sizin için mutlu bir hayat ne ifade ediyor? N.E.: Dürüstçe. Ne olursa olsun dürüstlükten sapmadan. Kararlılıkla. Ben bütün ömrümün yarısını Robert Lisesi nde geçirdim. Çok çalıştım, severek çalıştım. Ancak çok çalışırsan yıldızlara ulaşabilirsin. Ütopya mı oldu pek? Belki gökyüzündeki yıldızlara ulaşamadım. Ancak gerek tarih dersleriyle gerek yaptırdığım mikro çalışmalarla aile projesi, eski eşyaların tarihini araştırma, çeşme ve kiliseye bakma gibi- öğrencilerin merak etmesini, yaşayarak görerek öğrenmelerini sağladığıma inanıyorum. Yıldızlara ulaşamasam da yıldızlar kadar bana enerji veren, güzellik katan binlerce öğrencim oldu. Bu yüzden çok şanslı olduğumu düşünüyorum. İşimi çok severek yaptım. Yansıması da bir dolu yıldız oldu bana. K: Son olarak paylaşmak istediğiniz başka bir şey var mı? N.E.: İnatçı kırlangıçlar (hayattaki çalışkan insanlar gibi düşündüğüm) yuvalarını çamurdan yaparlarmış. Bu çocukluğumdan gelen bir hikâye. Eğer kararlı ve çalışkan olursan hayatta yapmak istediklerini gerçekleştirebilir mutlu olurken mutlu da edersin. Hem bu hikâyeyi hem de yıldızlarımı Nisan da doğacak ikiz torunlarıma büyürlerken anlatacağım günlerin hayaliyle...sevgiyle Bu keyifli söyleşi için Gazetesi ne zaman ayırdığınız için çok teşekkür ederiz.

8 8 Mr. Jones la Röportaj SÖYLEŞİ İlk sorumuz kütüphane ile ilgili olacak. Geçen sene öğrencilere kütüphanede radikal değişiklikler yapılacağı söylenmişti. Hatta öğrenciler arasında kütüphanede Cafe Nero açılacağı gibi bir söylenti bile dönüyordu. Sonraki soru. O zaman şöyle soralım. Seneye kütüphane ile ilgili ne gibi planlarınız var? Geçen bahar bayrak töreninde sizlere ne gibi planlarımız olduğunu sunmuştuk. Törende neden bahsettiysek onları yapmayı planlıyoruz. Hiçbir şey değişmedi. Değişen tek şey geçen sene planları uygulayabilmek için izin almaktı. Bilmiyorum Robert Kolej ile alaklı bunun farkında mısınız ama yapmak istediğimiz her şeyi anında gerçekleştiremiyoruz. O yüzden uzun süre bekledik ve ne yazık ki beklenen izin zamanında gelmedi. Geçen yazdan faydalanma imkanı kalmayınca bir bütün sene daha beklemek zorunda kaldık. Ne zaman başlayacaksınız? Bu yaz başlamayı planlıyoruz. Yapmamaız gerekenleri görmek için yapmanız gereken tek şey kütüphaneyi gözden geçirmek. Camlar eskimiş, çatlıyorlar. Halılar 180 yaşında olmalı. Rafların üzerlerinde lekeler var. Her şey değiştirilmeli. Öte yandan kitap sayısı düşürüldü. Kütüphaneden eksilen kitapların başına ne geldi? Tahminen dünya üzerindeki tüm kütüphanelerde olan şey. Her kütüphane bir noktada artık kullanılamayacak kitapları çıkarmalıdır. Bir Shakespeare her zaman kullanılır tabii. Ama ya bir bilim kitabı? Beş sene. O kadar. Çünkü sürekli değişiyor, özellikle fizikte. Çoğu bilim üzerine kitap ve tabii ki birçok başkası çıkarılmak zorunda kaldı. Mesela Pascal Programcılığı üzerine bir kitabımız vardı. Pascal Programcılığını bilmenize imkan yok çünkü kimse bunu 1985 ten beri kullanma gereksinimi duymadı. Dolayısıyla, bir öğrenci bilgisayar programcılığının tarihi üzerine yazmak istemezse bu kitabı tutmanın anlamı nedir? Her sene kütüphanemize 1500 yeni kitap ekliyoruz. Güncel, ihtiyacımız olan kitaplar. Peki ya eski olanlara ne yapmalı? 10 sene sonra eklenen kitaplar kitap eder. Eski kitapları nereye koyacaksınız? Sonuç olarak, her kütüphanenin yapması gerektiği gibi, ki ne yazık ki bu yöntem daha önce bu okulda uygulanmamaktaymış, her sene 1500 kitabı çıkarmalıyız. Başka ne yapılabilir ki? Peki bu kitaplar nereye gönderildi? Eğer işe yaramazlarsa onları bir yere vermenin anlamı yok. Çoğu kitap öğrencilere satıldı. Bazı kitaplarsa bağış programları aracılığıyla başka okullara gönderildi. Yaşadığımız bir problem, özellikle ders kitaplarıyla alakalı, kitapların İngilizce olmasıydı. Hele bazı kitapların kapakları ve sayfaları kopuyordu çünkü işin aslı yirmi senedir kimse onları açıp kullanmamıştı. Eğer kütüphaneyi incelerseniz yaşadığımız bir problem de kaloriferlerden kaynaklanıyor. Rafların arkasından gelen soğuk hava ve daha sonra kalöriferden gelen sıcak havayla beraber kitaplar iyice yıpranıyor. Bu aslında bir kitabı alıp soğuk suya batırıp sonra da ısıtmak gibi bir şey. Kitaba ne olacağını tahmin edebiliyorsunuzdur. Bazı kitap raflarının arkalarının durumu gerçekten çok kötü durumda. Kütüphane ile ilgili planlarınızın dışında okulla ilgili başka planlarınız da var mı? Bildiğim kadarıyla herkes kantinden şikayet ediyor. Dolayısıyla kantin ile ilgili bir değişime gidilmesi gerektiği ortada kişilik bir okulumuz ve sadece 300 kişinin sığabileceği bir kantinimiz var. Fakat öte yandan okulda 1000 kişiye yetecek büyüklükte bir alana sahip değiliz. Bu konuya bir şekilde çözüm bulmalıyız. Board un kesin onay vermediği konular hakkında konuşmak istemiyorum; çünkü sonra Cafe Nero gibi söylentiler çıkıyor açığa. Dolayısıyla bu konuyla alaklı detaylı yorum yapmak anlamsız. Ama benim veya Robert Koleji tanıyan herhangi bir kimsenin kantinin yeterli olduğunu savunması imkansız. Bir çözüm bulacağız; fakat daha ne olduğunu bilmiyorum. Çünkü Board daha hiç bir şeye karar vermedi. Robert Kolej de değişime gitmeye çalışırken geleneksel yapının size engel olduğunu hissediyor musunuz? Bir öğrenci olarak bu duruma örnek AP Language dersinin finali olarak gerçek AP sınavına girilmemesi. Dünya çapındaki okullarda çoğunlukla AP den alınan not final notu olarak değerlendirilirken biz AP ye ek olarak bir de okulda da yönetmelik yüzünden finale girmek durumunda kalıyoruz. AP sınavına sene sonunda girilmesiyle alakalı hiçbir ülkede bir kural yok. Dolayısıyla o konuyla alakalı yapılabilecek bir şey yok. Fakat daha önceden konuştuğumuz problemler, mesela kütüphane ya da kantin. O konularda herkes bir değişikliğe gidilmesi konusunda hem fikir. Tek yapmanız gereken şey kütüphaneye gidip mobilyalara bakmanız. Parçalanıyor, çoğunlukla kırıklar ve eskiler. Rafların arasında öğrencilerin kulanamadığı alanlar var. İçinde duramayacağın, rahat edemeyeceğin bir kütüphanenin içinde kitap bulunmasının anlamı ne? Kütüphanenin yeteri kadar verimli kullanılamamasının bir nedeni de rafların çok kısa olması. Eğer ortada duran rafların boyunu iki kata çıkarırsak öğrencilerin kullanabileceği alan miktarını da iki kata kadar arttırmış oluruz. Gündemde olan bir başka konu ise finaller. Finaller hakkında genel olarak düşünceleriniz nelerdir? Finallerin geleceği benim kararım değil. Bu tamamen bölüm başkanlarının sorumluluğunda.

9 SÖYLEŞİ 9 Dolayısıyla bu konu hakkında yorum yapmam doğru olmaz, ki bu konu hakkında bir fikrim bile olamaz zaten. Ben bu durumda önemli bir konumda değilim çünkü finaller MEB in kararıyla bölüm başkanlarına bağlı halde. Seneye yeni gelecek öğretmenleri biliyor musunuz? Onları çoğunlukla bizzat kontrol ediyorum. İki bacakları ve iki kolları var. Yürüyebiliyorlar, konuşabiliyorlar, bunlar benim iyi bir öğretmende olmasına sevindiğim özellikler. Şaka bir yana, bence hepsi eğlenceli, ilgi çekici, karakter sahibi insanlar. İstediğiniz öğretmen doğrultusunda bir ideale sahip olabilirsiniz. Ama bu ideal sizin o insanı bulacağınız anlamına gelmez. Benim yaptığım seçeneklerim arasından en iyilerini seçmek ve bence şu ana kadar gayet başarılıydık. Peki öğretmen seçme süreci nasıl işliyor? Duruma göre değişiyor. Temel olarak işe aldığımız dört insan tipi var. Biri emekli olacaksa onların işten ayrılacağını biliyor oluyorum. Genellikle altı ay önceden haberim oluyor. Altı ay önceden öğretmen adayları aramaya başlıyoruz. İnternet sitesine ilan koyuyoruz, ajanslarla konuşuyoruz ve CV leri teker teker okumaya başlıyoruz. İkinci ihtimal bir öğretmenin sene başında gelecek öğretim yılında yanımızdan ayrılacağını haber vermesi. Bu haber bana genellikle Aralık ayında gelir ve bu durumda işlemleri hızlandırırız. Üçüncü yaptığımız şey ise meslek fuarlarına katılmak. Bu fuarlara katılmaya Londra ya veya Boston a gidiyorum. Bu fuarlara 100 tane okul ve tahmini 800 öğretmen gelir. Ben de teker teker öğretmen listelerini incelerim, aradan en çok beğendiklerimi sıralarım. Onları benimle konuşmak için davet ederim ve Kolej hakkında detaylı bilgi veririm. Genelde söylediklerimi duyunca etkilenirler. Aradığımız dördüncü tip öğretmen ise Edebiyat bölümü öğretmenleri, bu tahmin ettiğiniz gibi daha farklı oluyor. Sonuçta uluslararsı bir arayışa girmiyoruz, ülke içinde çalışıyoruz. Bu durumda bazen gazetelere ilan veriyoruz ya da internet sitesine yazıyoruz. Bazen ise hali hazırda okulumuzda çalışan bir öğretmenin önerdiği biri olabiliyor. Bu öneriler çoğunlukla güvenilir oluyor. Öğretmen adaylarıyla sizden başka tanışan var mı? Skype yapıyoruz, bazen de okula davet ediyoruz. Adayla iletişimimiz zamanla kısıtlı. Eğer aramaya Eylül de başlıyorsanız bir sürü seçeneğiniz var. Skype yapabiliriz, okula çağırabiliriz, teacherclass yapabilirz. Fakat eğer yabancılarsa teacherclass yapamıyoruz doğal olarak. Öğretmenin nerde olduğuna göre değişir yani süreç. Seneye ASL 2 öğreteceğinizle alakalı söylentiler duyduk. Bu Cafe Nero söylentisinden de kötü. Ama gerçek mi? Belki. ASL 2 almak istediğinize emin misiniz? Evet, kesinlikle! O zaman ben de ASL 2 öğreteyim. Gerçekten, eğer çok büyük bir değişikli yaşanmazsa seneye ASL 2 dersini öğreteceğim. Bu dersi öğretmeyi neden istediniz? Çünkü çok sevdiğim bir ders. Eğer sizin yaşınızda olsam almak isteyebileceğim bir ders. Ne yazık ki ben bu ders için üniversite yıllarımı beklemek zorunda kaldım, zaten aldığımda da aşık oldum. Üniversiteye tam anlamıyla bir fenci ya da matematikçi olarak girmiştim ve sonra ASL 2 gibi dersleri keşfetmeye başlayınca, bu tip dersler benim tutkum haline geldiler. Acaba ASL2 i nasıl öğretmeyi planlıyorsunuz? Öğrencileri çok ama çok yoracağım. Hayır Ama bundan bahsedemem. Bir gazete aracılığıyla bir dersi nasıl işleyeceğimden bahsetmem bir hayli garip olur. Ama Mr. Hays ve Mr. Hummel ile görüşüp bu dersin misyonunu öğrenmeye çalışacağım. Çok güzel bir ders fakat genellikle son sınıflar bu dersi seçiyor. Onların da bazıları Türkiyeci ve ikinci dönemi çoğunluğunda okulda olmuyorlar. O problemi şimdi Film Lit dersini öğretirken de yaşıyorum. Robert Kolej de öğrenci olsaydınız ne yapardınız? ASL 2 alırdım Kesinlikle o sweatshirtlerden giyerdim! Demek istediğim benim lisedeyken giydiğim şeyler bunlardı (üzerindeki takım elbiseyi gösterir). Tabii ki tam olarak bunlar değil, yanlış anlamayın liseden beri kıyafetlerimi değiştirdim. Aslında çok değişik bir soru bu. Çünkü kendimi hem Türk hem Robert Kolej de hem de tekrar on altı yaşında hayal etmem lazım. Tahminen ilk yapacağim şey oldukça kötü şiirler yazmak olurdu edebi dergiler için. Bu şiirlerin konusu da en son ayrıldığım kız arkadaşım olurdu. Bu hataya tekrar düşeceğime eminim. Aslında bilemiyorum. Çünkü hangi yetişkine tekrar on altı yaşında olmak isteyip istemediklerini sorsanız ilk başta kesinlikle, evet derler. Çünkü eskiden yaptığı hataları düzeltmek isterler. Fakat beş dakikanın sonunda, kafa yorduktan sonra hayır diyecektirler. Öğrenci olmak istemeyeceğim bir okulda öğretmen olmak istemezdim zaten. Almak istemeyeceğim bir dersi de öğretmek istemem. Şöyle yansıtayım, Robert Kolej i ideallerimdeki, gitmek istediğim okul haline getirmeye çalışmıyorum, zaten bu okulun bir Amerikan Futbolu takımı olurdu. Ama tabii ki Kolej i gitmek isteyebileceğim bir okul haline çevirmeye çalışıyorum. Tahminen burada öğrenci olsam kendi lisemde yapamayacağım şeyler yapmak isterdim. MUN e katılır mıydınız mesela? Hayır, aslında. Nedeni de karakterimin zaten geliştiremediğim taraflarıyla uğraşmak isterdim. MUN lise yıllarımda benim için akşam yemeğinde masada tartışmak demekti. O yemek masası, babam ve kardeşlerim benim kişisel MUN im, münazara takımım ve EYP imdi. Ama benim lisemin resim, müzik ya da drama dersleri yoktu. O yüzden heralde o dersleri almaktan başlardım. Karakterimin o yönlerini geliştirmeye bakardım. Büyürken bir şeye sahip olmadığınızda bunu fark edemiyorsunuz. Liseye giderken her lisenin benimkisine benzediğini düşünürdüm. Türkiye de bulunduğunuz süre zarfında neler öğrendiniz? Ne gibi deneyimleriniz oldu? Yeterli değiller. Hâlâ Türkiye hakkında bilgi edinmek için hevesliyim. Biri bugün bana hava durumu tam da politika gibi, dedi. Sonra da başka biri, hayır tam tersi politika hava durumu gibi, dedi. Böyle şeyleri anlamak, hele de eğer yabancıysanız, çok uzun zaman alıyor. Fransa da etrafta olup biteni tam olarak anlayabildiğimde beş senedir orada yaşıyordum. Ondan önce bilgim arkadaşlarımın, televizyonun ve başka insanların anlattıklarıyla sınırlıydı. Dolayısıyla siyasi açıdan anlamam bayağı uzun sürecek. Kültürel açıdan ise burada gerçekten çok rahatım. Burada bulunmaktan keyif alıyorum. Sivas, Zara ya geziye mesela. Katıldığım gezilerin hepsinden çok etkilendim. Buradaki en güzel anılarımdan biri Samsun, Tekkeköy de bir grup tütün işçisiyle sabahın sekizinde kahve içmekti. Okul müdürü, projeye katılanların aileleriyle tanışmak ister miyim, diye sordu. Ben de kesinlikle dedim. Küçük bir kasaba olduğu için herkes birbirini tanıyordu zaten. O hayatımda içtiğim en güzel kahveydi. Daha sonra fark ettim ki süt inekten geliyordu. Evet burada süt içerken o ayrıntıyı hiç farkedemiyoruz! Ama eğer bir turistseniz öyle anlara hiç dikkat etmezsiniz. Türkiye yi tanıyıp anlayabilme şansına eriştiğim için çok ayrıcalıkla ve şanslı olduğumu hissediyorum. Eğer bir tursit olsam Zara da durur muydum? Tahminen hayır çünkü elimdeki tatil rehberi orada hiç bir şey olmadığını söylerdi. Fakat asıl o bölgelerde insanların nasıl yaşadıklarına tanık oluyorsunuz. Zara da kafasına beyaz takke takan bir adam vardı. Onu her sabah görürdük ve belki seksen yaşındaydı. Üzerine üstüste dört tane mont giyerdi ki biz sabahın sekizinde bile incecik tişörtlerle olurduk. Adamın neden her sabah orada olduğunu merak ettim. Karşıdaki restoranda, her sabah iki saat dururdu. Ve beklerdi, geçen insanlara el sallardı. Ben bunu harika bir şey olarak görüyorum. Emekli olmasına rağmen çevresiyle alakadar ve bağlı kalmak onun için çok önemliydi. Herkese selam verdikten sonra da yirmi beş metre ötedeki kahvehaneye oturur ve dinlenirdi. Bu çok özel bir durum. Böyle anlara ne İngiltere de ne Amerika da tanık oluyorsunuz. Çocuklar dahil herkes ona geri selam verirlerdi. Sosyal sorumluluğun o bölgede ne anlama geldiğini bu şekilde anlıyorsunuz. Peki, sevmediğiniz şeyler var mı? Ciğer. Yemek olan Evet, bazı insanlar bayılıyor bazısı da nefret ediyor. Ve birgün şefimiz Bilal ile konuşurken büyük bir hata yaptığımı fark ettim. Bana yemediğim hiçbir şey olup olmadığını sordu, ben de olmadığını neredeyse her şeyi sevdiğimi söyledim. Sonra hatırladım, ama her şey için çok geçti. Bana bir gün ciğer verdi. Her neyse İstanbul trafiğini sevmiyorum.

10 10 SÖYLEŞİ Biz çok seviyoruz! (Bir kahkaha atar): Aslında, oldukça etkilendim çünkü Türkler in trafik içerisindeki davranışları neredeyse şu zamana kadar bulunduğum tüm ülkelerden daha iyi. Eğer bu trafik New York ta olsaydı, hergün yolun ortasında birçok ölü insan olurdu. İnsanların agresifleşebildiğini, yol kesip hile yaptıklarını biliyorum ama kimse arabasından çıkıp dövüşmeye başlamıyor. Yani Çoğu zaman. Emekli olduğunuzda nasıl hatırlanmak isterdiniz? Aman Tanrım. Hiçbir fikrim yok. Üzerinde düşünmek bile istemiyorum. Biz de bu soru hakkında düşünüken aynı şeyi söyledik, müdür olsak bu soruyu duymak istemezdik! Bu soruyu cevaplamak için nereden başlamam gerektiğini bile bilmiyorum. Acaba okulumuzdaki kültür düalizmi hakkında ne düşünüyorsunuz? İngilizce derslerinde ağırlıklı bir Batı kültürü baskınken Türkçe olan derslerde oldukça köklü bir Doğu kültürü var. Bence bu büyüleyici bir şey. Ben hiçbir düalizmin olmadığı pek çok uluslar arası okulda çalıştım. Hatta bundan da kötü bir şey var o okullarda. Hiç İspanya da yaşamamış İspanyol çocuklarla konuşabiliyorum. Aileleri Çin de yaşamış, Amerika da yaşamış; bu çocuklar aslında kim olduklarını bile bilmiyorlar. Onlara sorulduğunda İspanyol olduklarını söylüyorlar. Neresinden? diye sorulunca ise Ben hiç İspanya da yaşamadım. diyorlar. Bu çocuklar umutsuzca herhangi bir kimliğe tutunmaya çalışıyorlar. Burayı büyüleyici yapan şey ise insanların kimliğini oluşturan bir Türk kültürü var, içinde yaşayabilecekleri belirgin bir norm var fakat istedikleri zaman bir adım atıp yaşayabilecekleri neredeyse bir Amerikan lisesi gibi olan başka bir dünya var. Ben film&lit dersimi örneğin Şikago da öğreteceğim gibi öğretiyorum. Hiç fark yok. Ve bir öğrencinin bu farklı dünyaya girebilmesi bir anlamda sihirli. Buna benzer bir sistemin olduğu çalıştığım başka bir okul ise Paris teki Lycee International. Onların yaptığı şey ise şöyle: matematik, fen veya beden eğitimi gibi dersler Fransızca ve herkes birlikte. Sonra eğer Japon san Japon bölümüne, Amerikalı ysan Amerika bölümüne, Alman san Alman bölümüne gidip Almanca dil, edebiyat ve tarih öğreniyorsun. Bu bölümlerde öğreten öğretmenler de o milletten geliyor oluyor. Bu da oldukça etkileyici bir model. Tabiki, Robert Kolej de böyle bir şey yapamayız ama düşününce biz de bunu aslında iki farklı dünya arasında yapıyoruz; Lycee International ise 12. Ve öğrenciler de bunu çok seviyorlar çünkü İsveç te de olabilirdim. gibi hissediyorlar. O dünyayla bir bağ kuruyorlar. Bu sistem oldukça olağanüstü. Okulumuzda dersi olmayan pek çok AP konusu var. Örneğin Karşılaştırmalı Devlet veya Dünya Tarihi. Bu konular aslında müfredatımızda bulunmayan pek çok önemli başlıklar içeriyor. Acaba bu derslerin okulumuzda verilmeye başlanması hakkında ne düşünürsünüz? Teorik olarak, ben o derslerin hepsini beğeniyorum. Mesela belki AP Sanat Tarihi ya da AP Ekonomi gibi dersler sunabiliriz. Bu derslerin hiçbirine karşı çıkmam. Gerçekten iyi konular bunlar, o yüzden AP konularılar. Bununla ilgili en büyük problem öncelikle MEB in bir dersi onaylaması gerekiyor. Bu süreç ise yaklaşık 2 yıl sürüyor. İlk AP ders kitaplarını ve bilgilerini Türkçe ye çevirmek sonra da kabul etmelerini ummamız gerekiyor. Fakat, ben bu sürecin içerisine girmeye ilgi duyuyorum. Bunu bana soran ilk insanlar değilsiniz ve ben de bunu pek çok farklı kişiyle konuştum. Eğer gerçekleşirse Robert Kolej için heyecan verici olacağını düşünüyorum. Bizim kültürümüzün de başlı başına tek olduğunu söyleyemeyiz; pek çok etnik grup ve farklı kökenlere dayalı bir kültür. Acaba okulumuzun Kürtçe, Lazca gibi diller öğretme gibi bir düşüncesi var mı? Şu anda yok. Kıyafet yönetmeliği hakkında ne düşünüyorsunuz? İnsanların saygılı bir şekilde giyinmesi gerektiğini düşünüyorum, buradaki yönetmeliğin de berbat olduğunu düşünmüyorum. İstanbul da öğrencilerin giydikleri kıyafetlere bakarak hangi okulda okuduklarını bilebiliyoruz; farklı üniforma tipleri var. Fakat bizim öyle bir üniformamız yok. İnsanların giydikleri kıyafetlerin bir saygı konusu olduğunu anlamalarının önemli bir ders olduğunu düşünüyorum. Fakat herkesin bir kravat giymesi gerektiğini de düşünmüyorum, ya da elbise giymeleri gerektiğini düşünmüyorum. O yüzden aslında, oldukça geniş seçeneklerimiz olduğunu düşünüyorum. İlginç bir şekilde çocuklara giyim konusunda seçim sunulduğunda genelde kot ve tişört giymeyi seçiyorlar. Ve bu fikrimi de pek çok kişiye söyledim; eğer seçeneklerimizi çok rahat ve çekici yapsak bir sorun kalmayacak. Öğrencilerin ne kadarı sweatshirt giyiyor? Yarısı gibi. Bayrak töreninde baktığımda yarıdan biraz daha fazla insanın sweatshirt giydiğini görüyorum. Bu harika bir seçimdi. Yapmamız gereken insanlara çekici gelen başka seçenekler bulmak. Örneğin poloları geliştirebileceğimizi düşünüyorum. Ve, çekici seçenekler sunmak için yapabileceğimiz pek çok minik şey olduğunu düşünüyorum. Acaba okul ruhu hakkında ne düşünüyorsunuz? Hakkında daha pek çok şey yapılabileceğini düşünüyorum. Öğrenci Birliği nin Harry Potter daki Slytherin, Hufflepuff gibi bir Ev Sistemi fikri vardı. Ev Sistemi! Evet çok yararlı olabileceğini düşünüyorum. Çünkü homegrouplar hakkında pek çok şikåyet var. Pek yararlı olmadığını ve zaman kaybı olduğunu düşünen çok insan var. Benim homegroup uma gelmelisiniz! Biz Starbucks a gidiyoruz, birlikte yelken yapıyoruz Ne kadar da güzel (Bir kahkaha atar): Sadece şaka yapıyorum. Homegroup sistemi daha çok genç. Sorunun bir parçası da böyle bir geleneğin olmaması. Ne öğrenciler ne öğretmenlerin böyle bir deneyimleri yok. Çok güçlü homegroup programları olan okullarda bulundum ve oldukça farklı; oradaki öğrenciler çok istekliler, söylediğiniz şeyin herkes için geçerli olup olmadığını bilmiyorum ama orada gerçekten çok farklıydı. Fakat bunda etkili olan bir etken oradaki programın yıllardır orada bulunması. Öğretmenlerin de Bunu yapmayın, bu zaman şunu yapmak için güzel bir zaman diyebilecek kadar deneyimleri vardı. Fakat bu benim çok sevdiğim bir sistem olan Ev Sistemi nden farklı bir konu. Ne zaman 1000 küsür kişinin olduğu kadar büyük bir okul olsa insanlara bağlanabilecekleri farklı kimlikler vermen gerekiyor. Ve insanlar da bunu seviyorlar. Takım sweatshirtlerine bir bakın. Hepsi farklı renkteler, kimse onlara bunu yapmalarını söylemedi; onlar kendilerini bir grup olarak tanımlamak istediler. Ev Sistemi de 1000 kişiyi alıp pek çok farklı gruba bölüyor. Ki bu da okul ruhunu arttırabiliyor. Çalıştığım pek çok farklı okulda evler vardı ve güçlü bir ruh vardı. Dolayısıyla bu fikri hoş karşılıyorum fakat uygulamak uzun bir tartışma süreci gerektirir. Fakat ben tamamen olması gerektiği tarafında olurum. Hatta kendi kendime renk ve ev isimleri bile düşünmüştüm. Belki evler Türkiye tarihinden belli başlı insanların isimlerini alabilir Bilin ki, bu fikir yeni değil. Pek çok öğretmen bu konuda konuştu; Ms. Halıcıoğlu yla bu konuda konuştuk Fakat, homegroup sistemini başka bir şeyle daha bu sistemi tam anlamadan değiştirmek istemeyiz Ama mesela düşünün. 10 uncu sınıflar voleybol ünitesini işliyorlar. 6 haftalık ünitenin sonunda Mavi Ev in Kırmızı ya karşı; Kırmızı nın Beyaz a; Beyaz ın Mavi ye karşı maç yapması güzel olur. Evler de farklı sınıflardan olabilir. LP ve L11ler veya farklı sınıflar bu sayede konuşma ve birbirleriyle iletişim kurma, deneyimlerini aktarma şansı bulurlar. Evet, Ev Sistemi nin işe yaradığı okullarda bu sistem sadece spor veya ruhla ilgili olmuyor. Pek çok boyutu oluyor. 9 uncu sınıftayken 12. sınıf bir abla veya abin oluyor; arkanı kollayan veya herhangi bir sorunu cevaplayan kişi oluyor bu. 9 uncu sınıflar ise 12. sınıfa gelip kendi küçük kızları veya oğulları olmasını sabırsızlıkla bekliyorlar. Evet güzel bir fikir olduğunu düşünüyorum. Ruh yaratmak için doğal bir motor olduğunu düşünüyorum. Pekiyi ya okuldaki teknoloji kullanımı hakkında ne düşünüyorsunuz? Öğrencilerin teneffüslerde bilgisayarlarıyla uğraştıklarını görünce üzülüyor musunuz? Bunun hiçbir yaşta sağlıklı olduğunu düşünmüyorum. Bu konu hakkında yakında insanlara ulaşacak bir anket

11 SÖYLEŞİ 11 yapıyoruz. O zaman bu konudaki düşünceler hakkında daha çok bilgi sahibi olacağız. Benim kendi fikirlerim var ama bu fikirler açıkçası pek de önemli değil. Ben 115 öğretmen arasından sadece bir öğretmenim. Eğer 114ü Çok güzel. diyorsa ve ben Çok kötü. diyorsam benim fikrim çok da önemli olmuyor. Dolayısıyla, bu benim öğrencileri ve öğretmenleri dinlemem gereken bir alan. Kendi homegroup umdan bazı geri bildirimler aldım ve aynı zamanda rehberlik bölümünden de geri bildirimler aldım. Öğretmenlerle, velilerle, öğrencilerle yaptığım bir seans oluyor. Onlara: Eğitimin geleceği nedir? diye soruyorum ve çok kısa bir süre içinde insanlar teknoloji konusuna yöneliyorlar. 15 dakika sonra ise bu tartışma hep karşılıklı etkileşim, insan etkileşimleri, fikirler gibi teknolojiyle hiçbir bağı olmayan konulara dönüşüyor. Dolayısıyla teknolojiyle bu konuyu karıştırmak ve eşit olduklarını düşünmek asıl sorun. Eğer teknoloji bu gibi şeylere yardımcı olacaksa kullanılmalı eğer olmuyorsa kullanılmamalı. Bu konu benim bir sınıfımda da ortaya çıktı. Bir tür isyan vardı sınıfta. Sonra bu konu üzerine konuştuk ve asıl eğitimden ne beklediğimize; nasıl olması gerektiğine vardık. Tabii bu 2001 yılında oldu. Ben okulda sınıfı bilgisayarlarla dolu olan üç öğretmenden bir tanesiydim. Deneyerek ve yanılarak öğrendim, neyin işe yaradığını, neyin kötü olduğunu bu şekilde öğrendim. Bu konuda hem öğretmenlerin hem öğrencilerin eğitime ihtiyacı var. Belki bilgisayar yerine daha limitli olan tabletler olabilir Evet, tabletlerin bir sonraki nesil olacağını düşünüyorum. Herkes tabletler hakkında konuşuyor. Ama bilmelisiniz ki pek çok iyi yanı da var. Ben üniversitedeyken çok ünlü bir öğretmenin felsefe dersine girerdim. Öğretmenimiz o kadar sofistike düşünüyordu ve o kadar yoğundu ki bir not bile alamıyordum. Dediği her şeyi takip etmem gerekiyordu. Öğretmenimin adı Terry Eagleton dı; neo-marksist, post-feminist düşüncelerle yaşayan her neyse; onu gerçekten takip etmem gerekiyordu ve üniversitedeydim yani hayatımın en zeki zamanlarıydı. Dersleri 55 dakika sürüyordu. Ben neredeyse her dersinin ilk dakikasını hatırlıyorum fakat sonrasında onu tamamen kaybettim. Onu takip edecek kadar konsantre olamazdım. İhtiyacım olan şey, o dersin kaydedilmesiydi; böylece eve dönünce koptuğum noktaya geri dönebilirdim. Teknolojiyle bu gerçekten inanılmaz. Yani böyle küçük şeylere teknolojinin yardımı oluyor. Evladım! Tam olarak üç sene önce Aydemir Hoca yı Robert Kolej deki ilk Türkçe öğretmenim olarak tanıdım. Bizlere ders boyunca öğütler verir ve dersi her zaman eğlenceli kılardı. Hem sosyal medyayı yaygın kullanması hem de öğrencilere Evladım! diye hitap etmesi Aydemir Hoca yı öğrencilik yıllarımızda ayrı bir köşeye koydu. Kendisini hem daha iyi tanıyabilmek hem de bizim yaşlarımızda nasıl bir öğrenci olduğunu öğrenebilmek için çok keyifli bir söyleşi yaptık. Ben dinlerken çok eğlendim, umarım sizde okurken çok eğlenirsiniz. Gazetesi: Çok yaratıcı kravatlarınız var. Aralarından en sevdiğiniz hangisi ve nerelerden alıyorsunuz? Aydemir Doğan: Kravatlarıma pek bir harcama yapmıyorum. Çok pahalı kravatlar almamaya çalışıyorum. Kravat seçimi konusunda eşim de yardımcı oluyor. Nereden alıyorum? Belirli bir mağaza yok aslında nereden denk gelirse. Kuru kafalı olanı ise en sevdiğim. Gazetesi: Öğrencilerinize en çok söylediğiniz sözlerden bazıları kızım, oğlum veya evladım. Bu sözlerin arkasında belli bir neden var mı? Aydemir Doğan: Evet bazen kullandığım oluyor. Belli bir hikâye yok ama tabii ki bunların arkasında öğrencilerimi sevmem ve benimsemem yatıyor. Gazetesi: Hayatınızın dönüm noktası nedir? Aydemir Doğan: Zor bir soru ama birkaç şey söylenebilir: Üniversiteyi bitirir bitirmez İstanbul a gelmem, eşimle Özlem Lal Tüzman tanışmam ve oğlumun doğumu diyebilirim. Gazetesi: Peki Aydemir Hocam, eşinizle nasıl tanıştınız? Aydemir Doğan: Daha önce çalıştığım okulda tanıştık. Buraya gelmeden önce Eyüboğlu Lisesi nde çalışıyordum. Beş yıl kadar önceydi. Eşimde oraya biyoloji öğretmeni olarak atanmıştı. Aslında Bilkent Üniversitesi nden aynı yüksek lisans programından mezun olmuşuz ama orada yani Ankara da tanışmadık. İstanbul a gelince tanışma fırsatımız oldu. Okulun ilk dönemi ben askerdeydim. Döndüğümde yeni öğretmenlerin geldiğini söylediler tabii ben de yeni öğretmenlerle tanışmak istedim! (Gülerek) Onlardan biri de sonradan eşim olan Funda ydı. Görür görmez etkilendiğimi hatırlıyorum. Daha sonra tanışmak istedim. Farklı alanlar olsa da bir ortaklık yakalamaya çalıştım. Sonuçta o biyoloji öğretmeniydi bense edebiyat. Daha sonra birbirimizi tanıma imkânımız oldu ve bir yıl içinde evlendik. Buna ek olarak 2011 yılında oğlumuz Dağhan doğdu ve hayatımız farklı bir mecraya girmiş oldu. Doğum günlerimiz de tesadüfen çok yakın. Oğlumun doğum günü 11 Haziran benimki ise 12 Haziran. Sanki sorunun bir kısmı daha vardı.

12 12 SÖYLEŞİ Gazetesi: Önceden hayatınızın dönüm noktasını sormuştum. Aydemir Doğan: Yaklaşık on yıl önce bu okulda Bilkent Üniversitesi yüksek lisans öğrencisi olarak staj yapmıştım. Buradaki ortam ve öğrenci profili beni etkiledi sanırım ve bu okulda çalışmak istediğimi düşündüm. Dolayısıyla bu da dönüm noktalarından bir tanesidir. Gazetesi: En büyük hayaliniz neydi veya nelerdi? Aydemir Doğan: Zor bir soru! Çok ütopik hayallerim olmadı ama mutlu ve huzurlu olacağım, sürekli heyecanımı kaybetmeyeceğim bir hayatımın olmasını istedim her zaman. Şu an yaptığımız iş, yani sabah erkenden gelip akşam dört gibi çıkmak bazıları için rutin gözükse de aslında her gün farklı bir heyecan, farklı bir dünya ile karşılaşıyorum. Benim için her öğrenci bir dünya. Onlardan çıkan malzeme farklı bir macera bizim için. Dolayısıyla şu an içinde bulunduğum dünya bana büyük bir mutluluk, huzur veriyor. Tabii insanın hayal dünyası sınırsızdır ve öyle de olmalıdır. Yoksa bu dünya daha da yaşanmaz olur. Gazetesi: Issız bir adaya düşseniz yanınıza alacağınız üç şey veya kişi kim olurdu? Aydemir Doğan: (Gülerek) Öyle bir yere düşmek istemem! Gazetesi: Öğrencilik hayatınız nasıldı? Aydemir Doğan: Öğrencilik hayatımda sınıfın genel olarak davranışlarıyla ve tavırlarıyla örnek gösterilen öğrencilerinden biriydim. Onur kurullarında yer alırdım. Edebiyata aşırı meraklı değildim. Daha çok İngilizce ve matematik derslerine ilgim vardı. Fen derslerini sevmezdim ama sonradan epey merak sardım. O zamanlar çok kitap kurdu bir insan değildim ama hayata ve olaylara karşı eleştirel bir yönden bakmayı, insanlarla iletişim kurmayı seven biriydim. Sinema ve tiyatroyla ilgilenirdim ve gözlem yapmayı çok severdim. Gazetesi: En çok korktuğunuz obje nedir? Aydemir Doğan: Köpek. Gazetesi: Öğrencilerinize son olarak söylemek istediğiniz bir şey var mı? Aydemir Doğan: Hem ülkemizde hem de dünyada yaşananlara kayıtsız kalmasınlar ve olaylara eleştirel bakmayı sürdürsünler. Gazetesi: Bize zaman ayırdığınız için çok teşekkür ederim. Aydemir Doğan: Ben de size kolaylıklar dilerim.

13 SÖYLEŞİ 13 Robert Kolej de Kızlar Hüküm Sürerken Bildiğiniz gibi Robert Kolej 150 yaşında. Bu emektar okul 1863 yılında Bebek te şu an Boğaziçi Üniversitesinin bulunduğu binalarda ders vermeye başladığında bizim sevgili okulumuzun temeli dahi atılmamıştı. Şu an eğitim gördüğümüz binalar Robert Kolej in kız kardeşi olan Amerikan Kız Koleji olarak 1871 de kurulmuştur ve 1971 de iki okul birleşerek karma eğitim vermeye başlayana kadar ACG (American College for Girls) bir kız okulu olarak Türkiye nin pek çok güçlü kadınını yetiştirmiştir. İçinde bulunduğum RC Sözlü Tarih Topluma Hizmet Projesi Grubu ile birlikte son iki buçuk- üç yıldır okul koridorlarımızın eski sahibelerinin peşindeydik ve pek çok eski mezun ile röportaj yapma şansımız oldu. İsterseniz okulumuzun 150. Yılının hatırına sizler için seçtiğimiz dört mezunun anılarından yararlanarak geçmişe bir yolculuk yapalım ve Kolej in o yıllarda nelere şahit olduğunu ilk ağızdan dinleyelim Prof. Dr. Dikmen Gürün, 61 ACG mezunu. Doktorasını tiyatro üzerine yapmış, ayrıca Cumhuriyet Gazetesinde de tiyatro yazıları yazan bu hanım Prof. Zehra İpşiroğlu ile birlikte İ.Ü. Edebiyat Fakültesi Tiyatro Eleştirmenliği ve Dramaturji Bölümü nün de kurucu üyelerinden ve Zehra hanım ayrıldığından beri de bölüm başkanlığını yapıyor. Oldukça dolu bir hayatı olan ve maalesef yaptığı tüm büyük işleri buraya sığdıramayacağım mezunumuz aynı zamanda İKSV Tiyatro Festivali nin de direktörü. Kısaca tanıttığım Dikmen Hanım ile yapılan röportajdan kesitlerimize geçebiliriz öyleyse: : Peki biraz okul hayatınızdan bahsedebilir misiniz? Dikmen Gürün.: Kolej de yatılı okudum. Yatılı okumanın kuşkusuz ayrı bir tadı var. Bir de, tabi ki yatakhane hayatı insanları daha iyi eğitiyor, hayatla ve alıştığınız düzenin dışında bir düzenle yüzleşiyorsunuz. Hemen belirtmeliyim; Türkiye nin en güzel okulunda okumak bir ayrıcalıktı. Güzel bir öğrencilik dönemi yaşadım. K: Peki okula başlama öykünüz nasıldır? D.G.: Annem çok istemişti Kolej de okumamı. Onun hayallerinin okuluymuş ACG. Kendisi burada okuyamamış ama ne güzel ki ben okudum. K: Sizin döneminizde Kolej in eğitim sistemi nasıldı? D.G.: Kıymetli hocalarımız vardı. Araştırmayı, tartışmayı, kendine güvenmeyi öğrendik. Bugün belli bir yere geldiysem eğer, bunda ailemden sonra bu okulun payı büyüktür. K: Kolej de uygulanan disiplin anlayışı ve uygulanan cezalar nasıldı? D.G.: Bir ceza sisteminden söz etmek yanlış olur diye düşünüyorum. Sadece, bir Fransızca hocamız vardı ve ben çok gülerdim derste, o da beni ikide birde tahtaya kaldırır, arkam sınıfa dönük bekletirdi. Pek de aldırmazdım bu cezaya ama Fransızca yı o yüzden tam söktüremedim diyorum şimdi soranlara. K: ACG de yemek adabı nasıldı? D.G.: Küçük gruplar halinde oturulan beyaz örtülü yemek masalarında servis yapılırdı bize. Beyaz ceketli garsonlar servis yaparlardı. Bunlar çok önemli şeyler. K: İngilizce eğitimi nasıldı, ne gibi aktiviteler yapılırdı? D.G.: İngilizce çok iyi öğretilirdi. Hazırlık sınıfları çok sağlamdı. İki yıl hazırlık okuduk biz. Orta kısımda nasıldı sistem bilmiyorum. Lise 1 den itibaren İngiliz/Amerikan edebiyatını kendi dilinde okuduk. Biyoloji, matematik, geometri, felsefe vs. gibi dersler yine İngilizce okutulurdu. Almanca ve Fransızca yabancı dil dersleriydi. Tabii Türkçe edebiyat, tarih, coğrafya derslerimiz de kuvvetli derslerdi. Sosyal aktiviteleri destekleyen münazara kolları, tiyatro kolları da hem İngilizce hem Türkçe olarak beslerdi gençleri. K: Dönemin politik ortamının okul yaşamına etkileri nasıldı? D.G.: Kolejde alınan eğitim bizleri yönümüzü belirlemekte özgür bırakan bir eğitimdi. Belki o gün genel öğrenci hareketleri içinde yeterince aktif yer alınmıyordu ama kolejden mezun olup, yıllar içinde eğitimden, edebiyata, siyasete pek çok alanda etkin rol oynayan yazarlardan, hocalardan, yöneticilerden söz edebiliriz. K: ACG yle ilgili aklınızda kalan en önemli anınızı bizimle paylaşabilir misiniz? D.G.: Kolej in Amerikalı müdürünün benimle yaptığı bir konuşma gelir zaman zaman aklıma. Dersleri pek önemsemediğim Hazırlık yıllarımın sonuna doğru yapılan uzun ve sakin bir konuşma bana aynada kendime bakmayı, kendimle hesaplaşmayı, kendimi sorgulamayı öğretti diyebilirim. Gençlere karşı anlayışlı, saygılı ve dost olmak, onlara güvenmek ne kadar önemli Ben de şimdi bir hoca olarak öğrencilerimle ilişkilerimde hep bu dengeyi tutturmaya, onlara ne denli güvendiğimi göstermeye çalışıyorum. Onların ruh hallerini anlamaya her zaman gayret ediyorum Prof. Dr. Gürün e bizimle paylaştıkları için teşekkür ediyor ve hemen bir sonraki mezunumuza geçiyorum. Leyla Batu Pekcan Robert Kolej ve Bizim Tepe ile ilişkilerini halen sürdüren bir mezunumuz. Belki bu yüzdendir ki Kolej hakkında oldukça ilginç ve ayrıntılı bir röportaj yapılmış kendisiyle. Ben bu dokuz sayfalık röportajı özetlerken oldukça zorlandım. Umarım benim seçtiğim kısımları okumaktan zevk alırsınız. : Disiplin uygulamaları nasıldı acaba? Leyla Batu Pekcan: Bilmiyorum şimdi nasıl ama biz yatılı olarak son senelerde iki kişilik odalarda kalıyorduk. İnanılmaz güzel bir şeydi tabi. Ondan evvelki sene de üç kişilik odalar. İlk girdiğimiz sene büyük yatakhane tabi. O yatakhanelerde hem eğlenir hem de dertleşirdik. Kendi hatıramda da yazmıştım, güreş etmiştik bir arkadaşla ki, benim iki mislimdi, çelimsiz halimle, ben yenmiştim onu! Müthiş eğlenirdik. Hocalar gelir arada kontrol ederlerdi tabi. Sonra etütlerimiz vardı, dersimizi çalışmak için, başka bir sınıfa gidiyoruz, orada başımızda bir hoca oluyor Gece arada yaramazlık yapardık. Sigara içme yasağı vardı. Pencere kenarında içer sonra kapardık camları, koku duyulacak diye ödümüz kopardı. Okuldan kaçan bir kaç kişi olmuştu o senelerde sonra çok büyük ceza aldılar tabii. Kolej de de bize çok sosyal olanaklar tanıdılar; konserler, sınıf erkek arkadaşlarımızla tanıştırmalar. Müthiş güzel seneler geçirdik, Tabi o zaman herkes bize özeniyordu ama Greti Barokas dedikodular da çıkarıyorlardı. Orada kızlar çok serbest diyorlardı. Ayrı bir disiplin vardı. Şimdilerde nasıl bilmiyorum, gayet sıkı tutarlardı dersleri, devamlı quizler yapılırdı. Böyle büyük büyük imtihanlar değil de talebeleri böyle quiz lerle her zaman hazır tutarlardı. Hocalarımızı çok severdik. Bizim başka Türk okullarına gitmiş arkadaşlar orada çok fazla disiplin, baskı olduğunu anlatırlardı. Hâlbuki Amerika dan gelen hocalarımız, yaratıcılığa çok değer verirlerdi. Mesela kompozisyonlarda çok değişik şeyler yazarsınız kabul ederler, ufkunuzun genişlemesine çok önem verirlerdi, özgür düşünceye önem verirlerdi. Elli sene önce böyle olabilmek daha da mühim bir şeydi. Yani biz kendi özgürlüğümüzü, kendimize güvenimizi kazandık. Evlendikten sonra (1960 yılları), gördüm ki hanımların çoğu toplumda, bir şey söylemeye çekiniyorlar, kendilerine güvenleri yok, geri planda kalmayı tercih ediyorlardı. Şimdi bakıyorum, gene kolej mezunları, her yerde güvenli, ne düşündüklerini açıklamaya korkmayan bireyler. Birçok bakımdan kolej güven veren güzel hatıralarımızın olduğu bir okuldur. Mesela belki o zamanı anlatmışlardır size. Bizim yemeklerimiz inanılmaz güzeldi. Beyaz örtüler, eldivenli garsonlar, fevkalade Mösyö derdik biz, adları söylenmez, mösyö, mösyö. Çok sevdiklerimiz vardı, hepsi gayet güzel hizmet ederler ve çok değişik yemekler ama alafranga yemekler. İnanılmaz güzel şeyler yerdik. Sabahları da mesela ben ponçik i burada yemişimdir, o zamanlar Türkiye de ponçik diye bir şey bilmezdik. K: Koleje başlama öykünüz nedir? Siz kendiniz mi girmek istediniz, babanız mı istemiş? L.B.P.: Yok ablam zaten girmişti Kolej e. Annem çok titiz ve çocuklarına çok düşkündü. Ankara da herkes çok şaşırmış, nasıl kızını yatılı verebiliyorsun, diye. Belkıs girdikten

14 14 SÖYLEŞİ dört sene sonra ben de imtihanla girdim. İmtihan kapılarında bekliyor anneler, birbiriyle dertleşiyorlar. Kazandığımız açıklandıktan sonra 3 şubeye ayırdılar, 1. şubede İngilizce bilenler(aralarında Suna Koçta vardı) sonra onlar 2.ihzarı(hazırlık) okumadılar, Orta! e girdiler. Birinci sene de 0rta 3 den abla verirlerdi, her şeyinde yardımcı olsun diye, bana da ablamı vermişlerdi! Söylenmeyen bir disiplin vardı, Yani şımarıklık, derslere girmemek olmazdı. Sizi devamlı hazır tutuyorlar. Bu arada çok aktiviteler var. O devirde tiyatro müthiş. Genco, Nevra Serezli, Engin Cezzar, Çiğdem Selışık o senelerde yetiştiler. Onların sayesinde harika piyesler seyrettik. Mesela ben tiyatro kulübünde idim, Ienesco nun bir piyesinde oynamıştım. Rehearsal lar fevkalade idi; hem çok eğlenceli hem de öğretici idi. Üç kısa piyes bir arada idi. Ben birindeyim öbüründe de Tansu Çiller oynuyordu yılıydı sanıyorum, biz hep beraber Ankara Kolej ine gittik ve piyesi orada oynadık. Trende, hatta ilk defa hayatımda kuşetliye bindim. Talebelerin hepsini bizim kuşetli olarak götürdüler. O dönemde yataklı trende seyahat edilirdi. Çok güzel günler geçirdik doğrusu. Spor dersen fevkalade güzel, imkanlar var, basketbol oynatıyorlar, isteyen tenis dersi alıyor. Ablamın tenis dersi aldığını hatırlıyorum, ben almamıştım o zaman. Platoda dolaşabiliyoruz. bahçe bir cennet; o zaman için de şimdi için de bence böyle bir okulda okumak müthiş bir şanstı, platoda ozaman spor sahası yoktu. K: Kız ve erkek kolejleri arasındaki ilişkiler nasıldı? L.B.P.: Gayet iyiydi. Orta birde bizi sınıf olarak götürdüler, aynı sınıfta okuyan erkeklerle tanıştırmaya ve her kız öğrencinin isminin karşılığında bir erkek öğrenci ismi söyleniyor ve hepimiz bize kim çıkacak diye meraktan ölüyoruz. Ben de en kısa boyluyum, en uzun erkek bana çıkmaz mı? Gülmekten ölüyoruz. Yanaklarım kızarıyor, utanıyorum. Orta bir de bizi tanıştırdılar. Sonradan konserlere birbirimizi çağırıyoruz; invite ediyoruz yani. RC de 77 diye büyük bir kostümlü balo yapılıyor. Onda da sizi kim çağıracak diye heyecanlanıyoruz. Bir de Field Day oluyor, RC de yine. En sporcu seçilen üç kişi birinci, ikici ve üçüncü olarak en güzel kızı seçiyorlar; kraliçe ve iki prenses oluyor. Umumiyetle de sporcuların kız arkadaşları oluyor. Field Day büyük bir hadisedir, kızlar beyaz elbiseler giyerdi. Bizim de ortaokul kısım bitirmede de hep beyaz elbise giydik, fisto modası vardı o zaman. Lise mezuniyetinde ise daha renkli elbiseler giymiştik. Çarşamba günleri yatılılar için Marble Hall da dans günü olurdu. Müzik çalar, Kız kıza, rock n roll lar yapar ve çok eğlenirdik. O devirde şimdiki gibi giyim kuşam bolluğu yoktu. O sırada twin-set modası çıkmıştı Herkeste twin set bir tane varsa bir arkadaşta altı vardı diye şaşırmıştık. Birbirimizden ödünç alıyoruz, her şey tahditliydi ki alış-veriş açısından. Yani şimdi siz hiç yokluk nedir bilmiyorsunuz. O zaman bir veya iki ayakkabımız vardı; örneğin Tanca o zamanın en meşhur ayakkabıcısı idi. Sonra bir ara da Mahmutpaşa moda olduydu, orada Karakaş diye bir mağaza vardı, bütün kolejli kızlar oradan ayakkabı alınırdı Tanca nın yarı fiyatına. O zamanlar bir iyi tayyörümüz, bir iki elbisemiz ve bir iki ayakkabımız vardı, ondan fazlası yoktu. K: Zamanın yabancı öğrencileriyle aranızdaki ilişkiler nasıldı? L.B.P.: Bizim farklı ülkelerden ve dinlerden pek çok arkadaşımız vardı beraber okuduğumuz. İtalyan olur, Ermeni olur, Yahudi olur, hiçbir problem yoktu aramızda. Elli sene evvel hiçbir problem olmamıştı. K: Yatılı- gündüzlü ilişkileri nasıldı? L.B.P.: Şöyle diyeyim size, gündüzlü ilişkileri pek yoktu. Leyli ve nihari derdik o zaman. Leyli yatılı demek. O zaman modası bu işin ve imkan olduğu için, yüzde sekseni yatılı idi öğrencilerin. Bebekte falan oturanlar gündüzlüydü tabii onlar gelirler dersleri biter giderler. Aynı şubede olmazsanız hiç görmezsiniz, sonradan benim çok yakın olduğum arkadaşlarım oldu ben onları, o zaman fazla tanımazdım okulda. Çok güzel hatıralarım var Kolejden, ama mezun olduktan sonra ailede kursalar, çalışsalarda Sivil toplum örgütlerine destek vermeleri gerek. Türkiyede buna çok ihtiyaç var, ben ilk mezunlar derneğinde dosyalamaya bile girdim, Mezunlar Derneği İdare Heyetine, Annual Giving komitesine ve sonrada ÇEV e (Çağdaş Eğitim Vakfı) girdim19 senedir orada gönüllü çalıiıyorum, sınıfımın 61 representıtive lığını da sürdürüyorum Aslında Leyla Hanım ile yapılan röportajdan eklenebilecek daha pek çok ilginç parça var ama ben artık üçüncü mezunumuza geçmezsem bu yazı gazeteye sığmayabilir. Sıradaki mezunumuz Mine Taşçıoğlu Topaloğlu, Kolej de sadece öğrenci değil, aynı zamanda çalışan da olmuş yılında mezun olduktan sonra, ilk önce Robert Akademi nin Kayıt Bölümünde çalışmış, ardından kampusun Arnavutköy e taşınmasıyla da 1981 yılına kadar Lise Ofis te çalışmış. Bir süre başka bir yerde çalıştıktan sonra 1990 da Robert e dönüp 2004 te emekli olana kadar da Türk Müdür ün Ofisinde çalışmış. Hatta sadece o değil, ailesinin çeşitli fertleri de okulumuzda çalışmışlar. Yani Robert i farklı bakış açılarından görme şansı olmuş. Bakalım Kolej hakkında neler anlatmış: : Ne gibi disiplin uygulamaları vardı okulda? Mine Taşçıoğlu Topaloğlu: Biz girdiğimiz zaman çok eski bir öğretmen müdürdü o zaman Ms. Summers vardı. Ms. Summers denildiğinde veliler bile korkardı. Bir gün ne yapmışsak bütün sınıf hazırlık sınıfında onun odasına çağrıldık. Bir şey yapmışız, ne olduğunu hatırlamıyorum hiç. Neyse arkadaşın biri de böyle çiçeğe yakın durmuş, kadın konuşuyor hiç anlamıyoruz tabi ne diyor, belli ki iyi bir şey demiyor ama arkadaşım çiçekle oynuyor. Kadın bir anda bir bağırdı ki aman Allahım leave my plants aloooone. K: Genel görgü kuralları nasıldı okulda? M.T.T.: Lisede masada oturulur, şimdi şey olan yerde, bilgisayar merkezi, Mitchell Binasında, denize bakan tarafta iki yer de yemekhane idi. Böyle beyaz beyaz örtülü yuvarlak masalar vardı. Yemek için bir masada bir öğretmen, sekiz kişi miydi, on kişi miydi, kaç kişiyse biri öğretmen olurdu. Herkes ayakta olur öğretmen gelince hep beraber oturulurdu. Beyaz eldivenli garsonlarımız vardı. Masaya böyle bir yemek gelir, bir de başka bir şey daha gelirdi tabi, sıra sıra servis yapılırdı. Ben mezun olduktan sonra tekrar okulda çalıştım, ne o tepsiler, tepsiler tamam da iskemleler savaş alanı gibi. K: Peki o dönemde kız-erkek ilişkileri çocukluğunuzla kıyaslayınca nasıl bir değişim süreci oldu? M.T.T.: Boy friend lerimiz vardı ara ara, herkesin olmasa da yani çoğumuzun vardı. Görürdük görmezdik, kimisi okuldandı kimisi değildi. Çok ifrata kaçmadıkça benim ailem öyle bir şey demezdi. Güzel vakit geçirirdik. (gülüyor) Güzel vakit geçirmek derken, el ele tutuşmak bile zor bir şeydi, hani öpüşmeyi kucaklaşmayı vazgeçtim, (gülüyor) mesela dansa gidilirdi. Öyle bir şeyler. K: Peki bizimle paylaşmak isteyebileceğiniz önemli bir anınız var mı? M.T.T.: Ben Lise Ofisi olarak çalışırdım, işte bütün notlar, karneler, sınavlar filan, yani yazardık, çizerdik, basardık. Bazen de mektuplar, karnelerin gideceği mektupları hazırlardık. Zarflar daha evvel toplanırdı. Şimdi böyle bir mektup gönderileceği zaman epey 500 tane 450 tane, şimdi bu zarflar böyle katlanır, zarfa konulur böyle. Yani herkesin adı olmayan bir bilgi bir şeysi. Ofisimin dışında bir masa vardı, çıkarır onları oraya koyardım, çocuklar gelirlerdi Mine abla ne yapıyorsunuz. Mühim bir şeyler yapıyorum., Yardım edeyim mi? Tamam ama bunlar düzgün olacak., tamam ben de düzgün yaparım, şöyle mi olacak, böyle mi olacak, beşini oturturdum, yaparlardı. Sonra da şeker vardı sonunda. Erkek çocuklar daha çok söz dinlerlerdi, diyelim. Kızlar dinlemez. Kızlar cadı olur (gülüyor). Daha akıllı olurlar çünkü Eh, yüzdük yüzdük kuyruğuna geldik, son mezunumuza geçiyorum. Umarım sizi sıkmamışımdır. Nüket Fikriğ Atalay Türkiye deki ilk sosyal hizmet uzmanlarından biri ve 1966 yılında Hacettepe Üniversitesi Hastanelerinde Sosyal Hizmet Birimi nin de kurucusu. Halen Yüksek Öğrenimde Rehberliği Tanıtma ve Rehber Yetiştirme Vakfı YÖRET in başkanı olarak Milli Eğitim le birlikte çalışıyor. Ayrıca 1974 te Robert Kolej in de rehberlik bölümünün kurucusu ve pek çok Psikolojik Danışman ve Rehberin yetişmesinde bir öncü, halen de yılmamış ve çalışmalarını sürdürüyor. Bakalım bize okul hakkında neler anlatmış: : Genel olarak Kolej in eğitim anlayışı ve dersler nasıldı? Nükhet Fikriğ Atalay: Eğitimle ilgili,

15 çok iyi öğretmenlerimiz vardı, biz on iki yılda bitirdik koleji, erkek grubu 11 yılda bitirdi. Aynı yaş grubundan bahsediyorum. Şöyle bir anlayışı vardı okulumuzun: kızlar nasılsa okumaz, bir sene daha kolejde genel kültür eğitimi alsınlar, kendi çocuklarına iyi anne olsunlar ilerde. Böylece üniversiteye erkek öğrencilere göre bir yıl geç başladık Ama genel olarak çok iyi bir eğitim aldık ve birer dünya vatandaşı olmamızı kolej sağladı bizim. K: Peki okulda çok katı cezalar var mıydı? N.F.A.: Yok, yok. Biz hocalarımızla arkadaştık. Ve ben sonradan ( yılları arasında) okulumun Rehberlik Merkezinde School Counselor olarak 15 yıl çalıştım. O zamanla karşılaştırıyorum, bizim okul zamanımızda öğrencilerle.öğretmenler daha arkadaş gibiydik, biz hafta sonları öğretmenlerimizin evlerine giderdik, onlarla birlikte vakit geçirir, aile gibi onların yanında kalırdık. Güzel günlerdi. K: Teknoloji kullanımı nasıldı? N.F.A.: Müzik ve tiyatroyla çok ilgiliydik. Orada Teknoloji nerede giriyor, müzik, tiyatro, dans o tür faaliyetler vardı... Teknoloji diyince siz tabii computerleri falan anlıyorsunuz SÖYLEŞİ BİLGİSAYARLI EĞİTİM ama o zaman öyle şeyler yoktu. Radyo dinliyorsun. Radyoda tiyatroyu anlatıyor birisi sana ve sen o tiyatroyu kafanda canlandırmaya çalışıyorsun, başka bir dünyadan bahsediyorum ben şu anda. K: Yatılı gündüzlü ilişkileri nasıldı? N.F.A.: Yatılılar daha çok okul kimliğini taşıyor. Gündüzlü olduğum için ben Osmanbey den otobüslerle okula yolculuk yapıyoruz. Otobüslerle geliyoruz, yokuşu birlikte yürüyerek çıkıyoruz, yine araba yok. Her gün o yokuşu birlikte yürüdüğümüz arkadaşlarımızla sohbetler, bazen derslerin tekrar edilmesi ve en azından yirmi dakika açık hava yürüyüş her gün. Karda kışta. K: Dönemin politik atmosferinin okul yaşantınıza etkileri oldu mu? N.F.A.: Evet! 60 İhtilalı nda ben 11. sınıftaydım (Junior). Daha önceden başlayalım. Örneğin 1955 te İstanbul da 6-7 Eylül hadiseleri oldu, 7 Eylül günü kolejin giriş imtihanına girmem gerekiyor ve İstanbul kaos içinde, her taraf kan revan içinde. Osmanbey den Arnavutköy e gelmek oldukça büyük bir olay ve bizim imtihana girmemiz gerekiyor. O imtihana büyük bir korku ile geldik. O sabah yetişemedik imtihana, aynı gün öğleden sonra bize özel imtihan yaptılar, yetişemeyenler için. O şekilde 6-7 Eylül hadiselerinin içinde şahidi olarak yaşadım. Osmanbey de de birçok tatsız olayın şahidi olduk. O yıllarda ne anlatabilirim, bir de 60 İhtilalı öncesi junior sınıfındayız ve Beyazıt Meydanında olaylar oluyor, biz de kızlar olarak coştuk bir anda biz de gideriz Beyazıt Meydanına filan diye kalkıştık. Hatırlıyorum biyoloji laboratuarındayız, bir hışımla çıktık, vasıta da yok. Beyazıt a yürüyerek nasıl gidecektik bilmiyorum, okul müdiresi Mrs. Hanson vardı, kapıya kadar geldi ve No girls, I won t let you go diyerek bizi göndermedi o zaman. O çıkışımızı hatırlıyorum. Herhalde biz oraya gideceğiz bir şey yapacağız diye düşündük. Ama sonuç olarak akıllı birisi yolumuzu kesti, bizi sakinleştirdi. K: Sizce kolejli olmak ne demek? N.F.A.: Kolejli olmak farklı farklı anlamlara geliyor. Dışarıdan bakınca kendini beğenmiş, şımarık, hayatta her şeyi var olan insanlar imajı var. Meslek hayatımda birçok Sen hiç kolejliye benzemiyorsun. şeklinde komplimanlar aldığımı hatırlıyorum. İşte biraz sterotype var, en azından o zamanlar vardı, şimdi var mı bilemiyorum. Kolejli olmak deyince 15 benim aklıma gelen, özgüveni olan bireyler olarak, Türkçe ve İngilizce dillerini iyi bilen, Fransızca veya Almancaya oldukça vakıf, birçok sanat ve kültür deneyimi yaşamış ve kazanmış kişiler olarak mezun olmak. Bu çok yönlü fırsatları çok iyi kullanırsan hayatta çok iyi işler yapabileceğin bir ortam. Röportajlardan kesitlerimizin sonuna geldik. Umarım kafanızda altmışlı yılların Amerikan Kız Koleji ne dair bir resim oluşturabilmişimdir. Bizimle röportaj yapmayı kabul eden bu dört mezuna ve diğer pek çok mezunumuza teşekkür ediyorum. Ayrıca bu dört röportajı gerçekleştiren Deniz Arıkan, Laden Akşam ve Dila Şirin arkadaşlarıma da teşekkürler. Not: Mine Taşçıoğlu Topaloğlu ile ilgili bilgiler RC Quarterly Dergisinin 26. Sayısından (Kış 2005) alınmıştır. Laptop Uygulamasından Muzdarip Bir Lise 12 nin İtirafları Geçenlerde kütüphanedeyim. Öğle teneffüsündeydik. Bir bilgisayarın başına geçmiş, bir şeylere bakınıyordum. Yanıma alt dönemlerden bir kız oturdu. İlk önce laptop ını çantasından çıkardı, daha sonra önündeki bilgisayarı açtı. Her ikisini de kullanarak projesini tamamlamaya başladı. Gördüklerime karşı ilk tepkim, maalesef istemsiz olarak yaptığım ve engelleyemediğim, gözlerimin kocamanlaşmasıydı. Daha sonra Bir bilgisayar neye yetmez ki? başlığı altında derin düşüncelerde boğulmuş buldum kendimi. Bir an için RC nin görmüş geçirmiş son sınıf öğrencisi değil de, bu topraklara yeni ayak basmış bir uzaylı gibi hissettim. Açıkçası başta bu Laptop uygulamasına olumlu bakan nadir insanlardan biriydim. Fakat daha sonra hayal ettiklerim ile gerçekleşenlerin farklılığı her geçen gün arttı. Kendimi gene muhalif tarafta buldum. Bu uygulamaya olumlu bakanların ilk savunması, değişen eğitim sistemi. Evet, üniversitelerimizde laptop kullanacağız. Fakat üniversite ilk sınıf öğrencisinin eline laptop verilmesiyle, lise hazırlık öğrencisinin eline laptop verilmesi çok farklı durumlar. Öncelikle, üniversite öğrencisi artık hayatını kısmen düzene sokmuştur. Belli kalıcı arkadaşlıkları vardır, hayatındaki öncelikleri belirlemiştir, hayat bazı dönemlerde azıcık zorlamıştır kendisini, o da bu zorlu dönemleri tecrübe bilip akıllanmış, olgunlaşmıştır. Hayata, siyasete, ilişkilere belli bir bakışı vardır. Hazırlık öğrencisi ise maalesef yukarıda saydığım birçok şeyden habersizdir, daha doğrusu kendini haberdar sanır, ama habersizdir. Hepimiz hazırlık olduk. Ben de dahil olmak üzere çevremdeki çoğu insandan Ya ben hazırlıktayken ne kadar saçma bir insanmışım. sözlerini defalarca kez duydum. Değiştik, geliştik. Okuduklarımızla, öğretmenlerimizin bize aşıladıklarıyla geliştik. Ama en önemlisi de okuldaki sosyal etkileşimimizin getirdiği tecrübelerle oldu bütün bu değişim. Ben küçük bir okuldan gelmiş ve döneminde tanıdığı kimse olmayan bir hazırlık olsam ve benim elime laptop verseler teneffüslerde sosyalleşmek yerine laptop ımın başına geçip oyun oynamayı, video izlemeyi özetle bana buyrulmuş bu araçla meşgul olmayı Tayis Arslan tercih edebilirdim. Başlangıçlar önemlidir. Sosyalleşmek için ilk adım şarttır. Böyle cesaret gerektiren bir adımın, laptop gibi cezbedici bir araçla atılması her geçen gün zorlaşır. Özellikle de daha içe kapanık öğrenciler için Son sınıf olup bu okuldaki beş senemde her bilgisayar ihtiyacımda lab lere ve kütüphaneye gittiğim için mi bu yeni uygulama garip geliyor ya da genel anlamda teknolojiyle pek haşır neşir olamamışlığın verdiği bir hırçınlık mı bu, bilemiyorum. Belki de sadece geçmişi, eskiyi özlüyorumdur. Haziran Nisan 2014

16 16 BİLGİSAYARLI EĞİTİM Aktif Eğitim Ne Kadar Aktif? Laptop programı başladığından beri okulumuzda sayısı hiç de azımsanmayacak kadar değişikler oldu. Programın başladığı ilk sene koridorlarda laptoplarıyla beraber sadece o taraftan bu tarafa koşuşan hazırlıklar görülürken şimdi okulun çoğunluğunu laptoplarıyla beraber görmek mümkün. Okuldaki değişiklikler koridorlarda olanlarla sınırlı değil tabii. Bu programla beraber okulumuz teknolojiye hayatında daha fazla yer veren bir yere dönüştü. Çok daha fazla yer veren bir yere Bu durumdan en çok etkilenenler ise yine biz öğrenciler olduk. Geçen sene, yani biz daha hazırlık sınıfının ilk günlerinde bu sisteme tamamen yabancıydık. Bir şekilde sistemin parçası oluverdik. Tamam, hepimizin evlerinde bilgisayarları vardı; ama neredeyse hiçbirimiz okullarımıza götürmüyorduk bunları. Yılın başında bize bilgisayarlarımızın eğitimimizin bir parçası olacağı söylendi. Ama sonradan gördük ki eğitimin ta kendisi olmuş çoğu derste. Bazı öğretmenler dersi anlatmak yerine, sağ olsunlar, bizler için uğraşıp önceden çalışmalar hazırlamışlar. Bu çalışmalar genelde internet üzerinden hazırlanıp bizimle yine internet ortamından paylaşılan çalışma kâğıtları veya bizim yorumlarımızı yazabileceğimiz çevrimiçi forumlar oluyordu. Derslere gelir gelmez de bize hemen talimatları verip önceden hazırladıkları uygulamalara yönlendiriyorlardı. Derslerin çoğu da bilgisayar başında, kulaklarımızda kulaklık, o çok öğretici çalışmaları yapmakla geçiyordu. Öğretmenler de işte aramızda dolaşıp ara sıra bize ek talimatlar veriyor veya sorularımızı yanıtlıyordu. Bu şekilde geçen dersimiz çok oldu geçen sene. Adı da aktif eğitim miş. Anladığım kadarıyla bu aktif eğitimde öğretmenler pek aktif değil, öğrenciler aktif. Aslında dersin çoğunluğunu bilgisayar başında bir robot gibi verilen talimatı yaparak geçiren bir öğrenciye ne kadar aktif denebileceğini bilemiyorum. O yüzden bu sistemde en aktiflerimiz bilgisayarlarımız demek pek de yanlış olmasa gerek. Gelmişiz dokuzuncu sınıfa, aynı şeyler devam ediyor. Bilgisayar odaklı eğitim. Eğitim odaklı bilgisayar da denebilir bence. Başlıyoruz derse, hemen grupları oluşturuyoruz. Hoppala! Hocam bir durun, ne yapacağımızı söylemediniz. Sonradan anlıyoruz ki her grubun farklı bir görevi var. Hepsi konunun farklı bir açısını araştırıp ders sonunda paylaşacak. Koyuluyoruz hemen araştırmamıza. Bir bakıyoruz dersin bitmesine yirmi dakika kalmış, biz daha sunumlarımıza başlamamışız. Öğretmen de bunu fark edince tatlı bir telaş başlıyor elbette. Ve tabii ki zaman herkesin sunmasına yetmiyor. Seksen dakika nasıl yetmiyor, bir türlü anlayamıyoruz. Teknolojik bir okul olarak her şeyimizin giderek teknolojikleşmesi kaçınılmaz. Bunlardan biri de kitaplarımız, okulda okutulan kitaplarımız. Her sene bir sonraki sene okuyacağımız kitapların siparişini verirdik. Ama artık bazı kitapları e-kitap olarak internet üzerinden okuyoruz sanki yeteri kadar bilgisayarlarımızla vakit geçirmiyormuşuz gibi. Tamam, mutlaka bir yararı vardır e-kitaplara geçmenin; ama bırakın biraz da kitabı eski usul okumanın keyfine varalım. Çoğu kişi e-kitapları okumanın normal kitapları okumak kadar zevk vermediğini düşünüyor. Nasıl verebilir ki zaten? O sayfayı çevirmenin bile verdiği bir keyif var. Okulumuzda boş zamanlarında kitap okumayı sevmeyen birçok kişi olduğuna da göre çoğu kişi bunu doya doya tadamayacak. Robert Kolej gibi bir okuldan da kitap okuma alışkanlığı kazanmadan mezun olmak biraz absürt kaçabilir. Okulumuzun bize vermek istediği en önemli değerlerden biri de özgüven. Bunu pekiştirmek için ise düzenli olarak sunumlar, münazaralar, drama etkinlikleri yapılıyor. Ama artık 21. yüzyıldayız. Teknolojiyi kullanarak elbette kendimizi daha ileri götürebiliriz, değil mi yani? Bir konuşmayı sınıfta, herkesin önünde yapmak yerine bomboş bir sınıfta bir arkadaşımızın da yardımıyla videoya alıyoruz. Daha sonra ise bunu internete yüklüyoruz. Hatta bazen Youtube a ki arkadaşlarımız videolara daha kolayca erişebilsin. Hadi internete yüklemeyi geçtim ama en azından böyle etkinlikleri canlı olarak herkesin önünde yapmak özgüvenimizi ve pratiğimizi daha çok artırmaz mı? Videoya çekerken istediğimiz kadar deneme yapabiliyoruz ama canlı bir performansta böyle bir lüksümüz yok. Robert Kolej de bizi gerçek hayata hazırlamayı kendine misyon edindiğine göre böyle etkinlikleri bizim ileride karşılaşabileceğimiz şekilde yapmak daha uygun olmaz mı? Okulumuzdaki öğrenci çeşitliliği kadar bir o kadar da öğretmen çeşitliliği var. Bazıları teknolojiye hayranken, bazıları teknolojiyi mümkün olduğu kadar az kullanmaya çalışıyor. Hal böyle olunca da biz öğrenciler hem defterlerimiz hem de bilgisayarlarımız ile her gün okula geliyoruz. Gözlerimizin bozulabileceği yetmezmiş gibi yeni yeni sorunlar da çıkıyor. Doktorlar, ağır çantaların öğrencileri skolyoz (omurga eğriliği) yapabileceğini söyleyip duruyor. Biz de pek memnun değiliz zaten, hem külüstür Lenovoları hem de defterlerimizi taşımaktan. Ama n apalım ki? Başka şansımız mı var? Daha önce de söylediğim gibi yirmi birinci yüzyıldayız ve okulumuz yeniliklere adapte olarak bizlere en iyi şekilde bir eğitim vermeyi hedefliyor. Ama tabii ki bu kolay bir yol değil ve değişiklere alışmamız zaman alabiliyor. Aktif eğitim ve bilgisayar programı hiç de kolayca alışılabilecek değişiklikler değil zaten. Öyle ki okul ahalimizden bazı insanlar fırsat buldukça teknolojiyi iyi kullanmayı bildiğini dünyaya yayın yaparken bazıları hâlâ bilgisayar küçük bir hata verince çöktü sanıyor. Aktif eğitim uygulamalarından bazıları da öğrencilere çok aktif (!) kaçabiliyor. Bu sistemin en dengelisi bence öğretmenin de öğrencinin de olabildiğince birbirine yakın bir şekilde eğitim sürecine katkıda bulunmasıyla gerçekleştirilebilir. Ne öğretmen bütün ders boyunca konuşsun, ne de öğrenciler bütün ders bilgisayarla uğraşsınlar. Kalıcı eğitim belki öğrencinin daha aktif olmasıyla sağlanıyor olabilir. Buna bir Ali Yağız Ayla şey diyemem ama hiçbir bilgisayar da öğretmenin yerini alamaz. O zaman öğretmenler niye var ki zaten? Evimizde kalalım, okula gelmeden isteğimiz saatte uyanıp eğitimimize öyle devam edelim. Daha önceden de dediğim gibi hepimiz bu sürecin, bu değişimin bir parçasıyız. Biz okuldan mezun olana kadar daha neler neler değişir, kim bilir? İki sene önceki Robert le şimdiki Robert bile çok farklı. Böyle küçük şeyler o kadar da önemli değil aslında. Önemli olan, okulun dünyadaki gelişmeleri kendine uydurup çizgisini hiç kaybetmemesi. Yüz elli yıldır olduğu gibi.

17 Değerli ama Değer Mi? Hepimizin bildiği gibi, okulumuz köklü bir değişim yaparak bilgisayarlı eğitim sistemine geçti. Robert İmparatorluğu için büyük bir inkılap... Şaka bir yana, hem okulumuza yeni gelen hazırlık öğrencilerinin hem de üst sınıfların bu sistem ile ilgili birçok görüşü, bir o kadar da soruları var. Bu yazımızda amacımız bu konu hakkında çeşitli görüşleri paylaşmak ve en önemlisi, hangi eğitim sisteminin daha faydalı olduğuna açıklık getirmek. Merhaba, ben Ezgi Okutan. Robert Koleji ne bu sene başladım. Robert Koleji ne başlamadan önce bilgisayarlı eğitim yapılacağı belirtilmişti. Aklıma gelen ilk şey, bilgisayarımı her gün nasıl taşıyabileceğim olmuştu. O günden beri, bu sistemle ilgili en büyük sorunum da bu sanırım. Ancak bu çok da büyük bir problem değil, çoğunluk okulun önerdiği Mac ler ve Samsung tablet/bilgisayar lar gibi daha hafif bilgisayarları tercih etmekte. Yaşadığım şokun üzerinde durmak isterim. 8 sene boyunca geleneksel olarak kitaplarla eğitim görmüştüm, özellikle de çoğumuz gibi 8. sınıfta başımı kitaplardan kaldıramamıştım. Bir anda bilgisayarlı eğitime geçmek, sauna sonrası soğuk duş gibi bir şok etkisi yaratmıştı. Her şey çok yabancıydı, çok alışılmadıktı. Hatta her ne kadar bilgisayarlar dersleri kolaylaştırıyor dense de ben sistemimizin gayet zahmetli olduğunu düşünüyorum. Haiku, Moodle, Intranet, Google Drive derken Yeter artık önüme bir kitap verin, olsun bitsin! diye bağırasım geldiği zamanlar oldu. Belki de asıl soru şu: Değerli, ama değer mi? Bir başka nokta, hepimizin öğrenci olduğu gerçeğini unutmamak lazım. Her ne kadar akıllı, her ne kadar çalışkan olsak da hepimiz o öğrencilere özgü ruhu taşıyoruz. İtiraf zamanı geldi arkadaşlar. Derslerde Twitter/Tumblr gibi sitelere bakanlar, Skype açanlar, gereksiz sitelerde dolaşanlar... Her ne kadar yasak da olsa, bu hocaların kontrolünden biraz çıkıyor. Bilgisayar sihirli bir dünya demek, önümüzde sihirli bir dünyanın kapıları bizi beklerken derse dikkatimizi vermek zor olabiliyor. Bu yüzden, eğitimimiz olumsuz yönde etkileniyor. Aynı şekilde bu yüzden, her ders en az üç kere Please forty-five your laptop... lafını duymak zorunda kalıyoruz. Peki sosyal yöne ne demeli? Tenefüslerde sınıfları hiç gezdiniz mi? İddia ediyorum, en az iki-üç kişiyi bilgisayar başında otururken bulursunuz. Belki o benimdir BİLGİSAYARLI EĞİTİM ya da herhangi bir öğrenci, hatta belki şu an bilgisayar başında oturan sizsinizdir. Kafeteryada arkadaşlarınızla konuşmak yerine bilgisayar başında oturan siz, temiz hava almak için dışarı çıkmak yerine bilgisayar başında oturan siz, Robert li olmanın tadını çıkarmak yerine bilgisayar başında oturan siz... Ancak anlattıklarım, bu sistemin tam bir saçmalık olduğunu söylemiyor. Elbette ki birçok yararı var: ödevlere, bilgilere, duyurulara çok yakın olmamızı sağlıyor; gereksiz kağıt israfını ve bu gereksiz kağıtları dosyalama sıkıntımızı engelliyor vb... Bence bu sistemin faydaları ve zararları birbirini dengeliyor. Sorulması gereken sorunun şu olduğuna inanıyorum: Değerli, ama değer mi? Bu sorunun cevabını Zeynep Şiir Bilici nin düşünceleri ve karşılaştırması ile bulacağımıza inanıyorum. Ben, bir 11. sınıf öğrencisi olarak bilgisayarlı sisteme geçmenin tamamen hata olduğuna inanıyorum. Bu itham çok katı gelebilir; ama yazımı okuduktan sonra belki bana hak verirsiniz diye düşünüyorum. Ezgi nin de yazısında belirttiği gibi sistemin mutlaka bazı iyi yönleri vardır; ama dört bir tarafımız teknolojik gelişmelerle çevriliyken bir de okul ortamını bu kadar teknolojik hale getirmenin pek sağlıklı olmadığı kanısındayım. Teknoloji bizi kendisine bu kadar bağımlı hale getirmişken onu baş tacımız yapmak ne derece sağlıklıdır, diye düşünmeden edemiyorum. Tam bu noktada okura sormak isterim: Telefonunuz, bilgisayarınız, tabletiniz vb. olmadan ne kadar dayanabilirdiniz? Bunun çok sorulan bir soru olduğunun ve aslında pek gerçekçi bir tarafının olmadığının farkındayım; ama yine de biraz düşünün. Bu konuda herkesin cevabı değişecektir; ama çoğumuz için teknoloji olmadan bir gün geçirmek pek olası gelmiyordur. Arada birkaç istisna mutlaka vardır; ama kaideyi bozacak kadar değil. Bilgisayarlı sisteme geçilmesiyle beraber zaten artık istesek de o kaideyi bozamayız. Nasıl bir dünyada yaşadığımız belli; çağa ayak uydurmak, teknolojik gelişmelerin gerisinde kalmamak için mutlaka bazı adımlar atmamız gerekiyor. Ben bilgisayarlı sisteme geçerek fazla büyük ve gereksiz bir adım atıldığı görüşündeyim. Okulumuzda zaten yeterince bilgisayar var: üç tane bilgisayar laboratuarımız, kütüphanede, kantinde ve Cep te sayısız bilgisayarımız var. İsteyen istediği zaman kendi oturumunu açıp işini görebiliyor. Zaten böyle bir ortam varken, tüm öğrencileri özel bilgisayar edinmek durumunda bırakmak bana açıkçası gereksiz ve fahiş geliyor. Bu konu hakkında yeni gelen öğrencilere gerekçeler anlatılıyor mu bilmiyorum; anlatılıyorsa ben de çok bilmek isterim. Sistemin arkasında çok mantıklı dayanaklar olabilir; fakat bu sistemin kötü yönleri olmadığı anlamını taşımaz. Nitekim öyle de değil zaten. Benim bu konudaki temel eleştirim sistemin sosyal hayata olan etkisiyle alakalı. Üç buçuk-dört sene önce, ben bir hazırlık sınıfı öğrencisiyken hayatımdaki en teknolojik unsur liseye başlamamla edindiğim kendime ait akıllı cep telefonumdu. Şimdi ise herhangi bir sınıfın yanından geçtiğimde kendilerini bilgisayar ya da telefon ekranlarına hapsetmiş birçok öğrenci görüyorum ve üzülüyorum. Özellikle de bu öğrenciler hazırlık öğrencileriyse adeta kahroluyorum. Hazırlık senesi Robert Kolej de geçirilen en eğlenceli sene olsa gerek. Sınavlardan kurtulmuş, tabiri caizse liseye kapağı atmış olmanın getirdiği rahatlıkla şen şakrak bir sene geçiriliyor, yepyeni arkadaşlar ediniliyor. Kendim için konuşuyorum, şu an en yakınımdaki arkadaşlarımın çoğu hazırlık senesinde edindiklerim. Yabancı ve alışılmadık bir ortama beraber alıştığımız kişiler olması okul hayatımızı bin kat daha güzel kılıyor. Yanlış anlaşılmasın; ben şu anki hazırlık sınıfı öğrencilerinin edindiği arkadaşlıkların güzel ve kalıcı olmadığını söylüyor değilim. Söylemeye çalıştığım tek şey, belki de sohbet edip eğlenerek geçirebilinecek dakikaların bilgisayar başında geçirilmesinin ne kadar üzücü olduğu. Açıkçası bilgisayarlı sisteme geçmekten kurtulduğum için kendimi şanslı hissediyorum. Böyle bir sisteme nasıl uyum sağlardım, nasıl yeni arkadaşlar edinmeyi becerirdim diye düşünmeden edemiyorum. Zaten utangaç bir mizaca sahip olmanın getirdiği külfetler yeterince fazlayken, sanırım kendimi hep bilgisayarın başında pineklerken ve sosyalleşmekten giderek uzaklaşırken bulurdum. Bilgisayarlı sisteme geçiş ister istemez beraberinde bireyler arasındaki sosyal kopukluğu getiriyor. Bunu önlemek de ne yazık ki imkansıza yakın. Sistemin bu kadar çok tepki alışının bir nedeni de çok ani olması diye düşünüyorum. Bilgisayarlı sisteme geçiş pürüzsüz olmadı, gerek öğretmenler 17 Ezgi Okutan Zeynep Şiir Bilici gerek de öğrenciler daha önce hiç karşılaşmadıkları bir sistemle karşı karşıya kaldılar. Öğretmenler dersin işleyişini değiştirmek, bir şekilde teknolojiyi daha çok kullanmak adına belki de normalde sık başvurmayacakları yöntemlere başvurmak durumunda kaldılar. Öğrenciler de, Ezgi nin yazdığı gibi, alıştıkları kitap üzerinden eğitim sistemini bir kenara bırakmak zorunda kaldılar. Benim bu konu hakkında temel önerim öğrencilere neden bu sisteme geçildiği, derslerin nasıl işlendiği, nelerin değiştiği (ya da aynı kaldığı) konularında bilgi verilmesi yönünde. Sadece sistemin içinde olanlara değil, sistemin içinde olmayıp neden böyle bir sisteme geçildiğini merak edenlere de bilgi verilmeli. Sosyal açıdan zararları bir yana, sistemin (ve genel olarak teknolojinin) sağlık açısından da birçok zararı var. Bunlara değinmeye gerek var mı emin değilim, radyasyonun ne kadar zararlı olduğunu hepimiz biliyoruz. Bilgisayarlı sisteme geçişle, okul yönetimi bir bakıma radyasyonun öğrencilere zarar vermesine neden oluyor. Dediğim gibi, bunun önüne geçmek adına herhangi bir çalışma yapılıyor mu bilmiyorum, bize hiç bilgi verilmedi. Sistemin ne kadar zahmetli ve riskli olduğunu göz önünde bulundurarak yazımı sonlandırırken Ezgi nin yazısında sorduğu soruya cevaben değerli ama değmez, diyorum.

18 18 TEKNOLOJİ Teknolojinin İlişkilerimize Etkisi Elimizden bırakmadığımız akıllı telefonlarımız sayesinde her şeyi her an öğrenebilme ayrıcalığına sahibiz. Bu her şey; arkadaşımızın yolladığı bir mesaj, iki dakika önce gönderilmiş bir e-posta ya da ülkedeki güncel bir gelişme olabilir. Teknolojinin bize verdiği haberleşme ve bilgi alma özgürlüğü, çoğu iyi şeyde olduğu gibi, yanında birçok sorunu da getiriyor maalesef. Bu alandaki en büyük sorunsa ilişkilerimizin geldiği durum. Fakat teknolojinin ilişkilerimizde açtığı yaralardan önce, bahsetmek istediğim başka mühim bir mesele var. Facebook, Whatsapp, Instagram, Twitter ve FourSquare gibi çeşitli uygulamalar, artık sade bir iletişim ve bilgilenme kaynağı olmaktan çıkıp sosyal kimliğimizi oluşturan önemli faktörlerden biri haline geldiler. Böyle bir durumla karşı karşıya kalmak istemeyenler bu uygulamaları kullanmasın, diyebilirsiniz fakat böyle bir seçim bu sorunu çözmüyor, aksine bireye asosyal etiketinin yapışmasına sebep olduğu durumlar olabiliyor. Ayrıca çoğu insanın bu uygulamalarla haberleşmesi, eski usul yöntemlere rağbeti azaltıyor. Peki bu uygulamalar sosyal kimliği nasıl belirler? Olumlu bir izlenim bırakmak için neler yapmak gerek? Bu o kadar titiz bir konu ki yemek yapmaya benzetiyorum ben. Azıcık malzemenin oranı kaçırılsa yemeğin tadı tamamen bozulacak. Mesela Facebook u ele alalım. Az fotoğraf varsa asosyal olarak algılanma riski var, çok fotoğraf olsa Bu ne böyle, sabah akşam fotoğraf mı koyuyor? Başka işi yok herhalde. gibi bir tepkiyle karşılaşılma riski var. Ki maalesef bu nicelikle de bitmiyor, işin içine nitelik de giriyor. Mesela ne tür fotoğraflar var? Hep iş ve okuldaki fotoğraflarsa sıkıcı bir hayatı sahip etiketine tabi tutulmak mümkün; fakat çok fazla barda, plajda fotoğraflar mevcutsa da boş, eğlence düşkünü etiketini yeme ihtimali var. Özetle ayar önemli, kaç bardak un, kaç tane yumurta, ayarı yerinde tutturmak önemli. Gelelim ilişki boyutuna. Sanki bu sosyal kimlik çevrede yeterince ön yargı olumsuz veya olumlu -ki olumluysa çok büyük aferin geliyor- oluşturmuyormuş gibi çok daha büyük sıkıntılar mevcut. Teknoloji, yüz yüze olmayan, yazılı bir iletişim sunuyor bize. Karşıdakiyle aynı ortamda bulunmadığımız, karşıdakinin yüzünü görmediğimiz, sesini duymadığımız zaman, iletişimimizde özensiz davranma ihtimalimiz de kat be kat artıyor. Mesela Whatsapp i düşünün. Last seen kavramından hepimiz haberdarız. Biri bize bir soru sorduğunda ya da bizden bir ricada bulunduğunda buna cevap vermemek; gerçek hayatta o kişinin sorusunu cevapsız bırakıp ortamı terk etmeyle eş değer aslında. Oysaki bilmiyorum gibi basit tek bir cevap bile bu özensizliği sonlandırabilir. Başka bir örnek düşünelim, FB deki arkadaş ekleme kavramı üzerinden gidelim bu sefer de. Gerçek hayatta karşımızda gördüğümüz bir kişiye selam vermeyince bile rahatsızlık duyuyoruz, oysaki arkadaşlık isteğini reddedince rahatsızlık boyutu çok daha azalıyor. Dahası karşımızdakiyle aynı fiziksel ortamda bulunmayınca çok daha cesaretli bir birey oluveriyoruz. Kırıcı sözler söylemek, eleştirmek, ileri geri konuşmak çok daha kolaylaşıyor. Daha fazla merak ediyorsanız bu konuyu, artık günümüzde bu haftalarda şu uygulamamı belli bir süreliğine dolduracağım çünkü fark ettim ki cyber-bullying yapıyorum diyen fenomenlere bir göz atabilirsiniz. Oysa ne kadar özenli de davransak iletişimimizde, hiçbir iletişim yüz yüze olanı tutmuyor. Yüz ifadelerinden, ses tonundan, bakışlardan uzak bir iletişim Tayis Arslan ne kadar sağlıklı olabilir ki zaten? En iyisi, yüz yüze iletişimi her zaman teknolojinin dahil olduğu iletişime tercih etmek. Önemli konuları aynı fiziksel ortamda konuşarak paylaşmayı tercih etmek ve de ne olursa olsun teknolojik ortamda kavga yaratmamak. Demesi kolay da böyle, bunun uygulamasında hepimize bol şanslar! Baş Belası Tumblr, Instagram, 9GAG, Twitter Bilgisayar kullanılan derslerin mükemmel dörtlüsü. Diyelim ki hoca sınıfa girdi ve bilgisayarlarınızı açmanızı istedi. İlk olarak ne yapacaksınız? Tabii ki de gerekli sayfayı bir sekmede açtıktan sonra hemen muhteşem dörtlüden birine girip bir şeylerle ilgilenmeye başlayacaksınız. Resimler, yazılar, her şey dersten daha cazip gelecek. Çok yararlı olduğunu düşündüğümüz bilgisayarlarımız, çağa ayak uydurmamızı sağlayan makineler, aslında bizi hayaller dünyasına sürüklüyor. Dersten ve eğitimden tamamen farklı bir dünyaya. Başarı kazanalım derken tek yaptığımız zaman kaybetmek oluyor. Ama kabul etmek lazım ki, bilgisayar uzun derslerden tek kaçışımız oluyor bazen. Ders aşırı ağırlaşıp beynimiz durunca hemen bilgisayarımıza koşuyoruz. Peki dersteki bilgisayar ve teknoloji kullanımını nasıl daha iyi hale getirebiliriz? Sanırım tek çare kullanmamak olur ki o da imkânsız gibi gözüküyoruz. Peki ya ağır, her teneffüs sürüklediğimiz çantalarımıza ne demeli? Belimizin ağrımasının, çantamızın yerden bile kıpırdayamamasının tek sebebi o bilgisayarlar. Kendilerini hafif zannediyorlar fakat resmen gülle yerine geçiyorlar. Her sabah evden çıkarken çantam eğer hafif olursa resmen yüzümde bir gülümseme oluşuyor. Onlarca defterin yanına bir de bilgisayarı sığdırmaya çalışmak hafif çanta hayallerimizi elimizden alıp götürüyor. Ve okulda çantasız yaşamanın da neredeyse imkânsız olduğunu düşünürsek, belimiz ve ağır bilgisayarlarımız saatlerce bütünleşiyorlar. Dürüst olmak gerekirse kaç hoca gerçekten bilgisayarlarımızı kullanmamızı istiyor ki? Günün 3 dersi, bazen 4 ü bilgisayara el bile sürmeyerek geçiyor. Geçen gün talih kuşu başıma kondu, bilgisayarımı evde unuttum! Fakat o da ne, bilgisayarın b sinden bile anlamayan hocaların hepsi derste bilgisayar istedi. Evet, Selin Deldağ kader böyle: Getirirsek el sürmüyoruz, unutacak olursak da tüm gün ihtiyaç duyuyoruz. Artık ben kabullendim, baş belamı artık sevmeye karar verdim. Belimi de ağrıtsa, beynimi de uyuştursa, unutmamak gerek ki güzel bir dikkat dağıtıcı. O olmasa belki sıkıntıdan patlar, 80 dakika ne yapacağımızı şaşırırdık. Muhteşem dörtlüden de uzak kalmak olmaz tabii, ayıp olur.

19 Türkiye nin Elması 10. sınıfa başlarken herkes beni coğrafya hakkında korkutmuştu, bu yüzden ön yargıyla başladım coğrafyaya ve ilk yazılıdan aldım düşük notumu. Ama düşük alsam bile seviyordum coğrafyayı, dedim ya tek sorunum korkuydu. Sonra coğrafya hocamız Ferdağ hoca bir gün bize bir proje hakkında bilgiler gönderdi ve katılmak isteyenlerin en kısa sürede ona haber vermesini istedi. Ben coğrafyayı seven ama korkan biriydim bu yüzden coğrafyayla daha da kaynaşmak için seçtim projeyi ve oldum liderlerden biri. Şimdi düşünüyorum da bu projeyi seçmekle çok çok çok iyi bir karar vermişim. Neden mi? Anlatayım size projeyi ve anlayın ne demek istediğimi. Bu coğrafya projesi Bolu nun Alpağut adlı bir köyüyle alakalı. Bu proje için birkaç okul beraber çalışıyoruz. Bu okullar arasında Fransız Lisesi ve Marmara koleji gibi okullar yer almakta. Alpağut köyünün en büyük problemi köyün yok olmak üzere olması çünkü köyde nerdeyse hiç genç nüfus yok ve geri kalan nüfusun yüzde 95 ini yaşlı nüfus oluşturmakta. Biz projeye başlarken genel olarak bildiklerimiz bunlardı. Bir de elmasının çok ünlü olduğunu duymuştuk ama bundan başka bir bilgi yoktu elimizde. Bu yüzden projenin içinde yıl içerisinde üç defa günü birlik köye gezi düzenleme ve yıl sonunda da 1 hafta kalma yer alıyor. Yani gerçekten ciddi ve önemli bir proje. Alpağut köyüne ilk gezimizi 9 Kasım da düzenledik diğer iki okulla beraber. Köye geçmeden önce Bolu nun Seben ilçesine uğradık ve orada belediye başkanı Süleyman Bey le konuştuk. Bizi köy ve Seben hakkında bilgilendirdi. Öğrendik ki Seben, Bolu ile Karadeniz ve İç Anadolu bölgeleri arasında bir geçiş bölgesinde yer alıyor. İnsanların temel geçim kaynakları tarım. Bolu da ikliminden ötürü yetişen ürünlerin aroması bambaşka. Elmasıyla meşhur olan Alpağut Köyü, aynı zamanda dünyanın en iyi bulguruna da ev sahipliği yapmakta. Bu bölgede fındık fıstıktan her türlü meyveye kadar tarım ürünü yetiştirilmektedir. Alpağut Köyü Türkiye de nevruz geleneğini sürdüren sayılı yerlerden biri. Tek nevruz tepesi bu köyde ve bu gelenek insanların kendi imkânlarıyla sürdürülmektedir. Fakat bu projeyi geliştirmek için önümüzdeki yıl cumhurbaşkanlığıyla görüşülüp yardım istenecektir. Tarım önemli bir geçim kaynağı olduğu için Seben belediyesi ileride metrekarelik alanda organik tarım yapmayı düşünmekte. Türkiye de önemli spor kulüplerini burada toplamayı düşünen Seben Belediyesi ihtiyacı olan tek şeyin bizler olduğunu söyledi. Alpağut köyünün en büyük eksiklerinden biri de ilköğretim okulunun kapalı olmasından dolayı, öğrencilerin Seben e gidiyor olması. İlköğretim okulunun bir bölümünde köyün yerlilerinden birinin çektiği OKULDAN 19 fotoğraflarla oluşturduğu küçük bir sergi var. Ne yazık ki bu binada artık eğitim ve öğretim verilmemekte ve o okul binası sergi yeri olarak kullanılmaktadır. Hastaların gidebileceği bir sağlık ocağı da yok, bu yüzden hastalar Seben e kadar gidiyorlar bu da köydeki yaşamı daha zorlu kılıyor. Köyde birçok şey ilgimizi çekti özellikle de sorunlar ama bunun yanında köye hayran kalmamızı sağlayacak şeylerle de karşılaştık. Köyde yediğimiz ve tadına doyum olmayan Gatmer ekmeği onlardan biriydi. Köyde dolaşırken açlığımızın farkındaydık ve köy insanlarının yaptıkları sımsıcak Fatmanur Yokuş ekmekler bizim için büyük sürpriz oldu. Teyzelerimiz büyük bir hevesle hamuru hazırlayıp hızlı bir şekilde fırına atıyor ve ekmek çok kısa sürede sımsıcak bir şekilde fırından çıkarılıyordu. Biz de bu güzel Gatmer ekmeğinin tarifini almadan oradan geri dönemezdik. Teyze hemen anlattı nasıl yapılacağını. Hamur için mayayı tuzla yoğur. İçine peynir, maydanoz, biber koy sonra ateşe at şeklinde bir tarif verdi. Yapılışı kolay tadı da oldukça lezzetliydi. Köye

20 20 OKULDAN tekrar gidişimizi iple çekiyorum. Eğer dünyanın en tatlı elmasını ve en iyi ekmeğini yemek istiyorsanız siz de ziyaret edin Alpağut Köyünü ve anlayın ne demek istediğimi. Ayrıca bu köyün havası insanınakademik başarısını da artırıyor. Köye gidip geldikten sonra ikinci coğrafya yazılım muhteşem geçti. İnanmıyorsanız siz de deneyin ve görün. Eğer köye gidemeyecekseniz bile merak etmeyin yakında okulumuzla anlaşacağız ve satacağız Alpağut un ünlü elmalarını okulumuzda. Eminim elmalar da aynı IX. Kültür ve Edebiyat Sempozyumu 26 Nisan Cumartesi günü okulumuzda 9. su düzenlenen Kültür ve Edebiyat Sempozyumu nun bu seneki konusu Edebiyat ve Sinema idi. Okul müdürümüz Anthony Johns un açılış konuşmasının ardından Atilla Dorsay ın 100. Yılında Türk Sineması başlıklı konuşmasıyla devam eden sempozyum, eş zamanlı açık oturumlarda Ercan Kesal, Alkan Avcıoğlu, Mert Fırat, Feride Çiçekoğlu, Kerem Deren ve İlksen Başarır ı konuk etti. Program Ahmet Mümtaz Taylan, Arif Keskiner, Burçak Evren ve Uğur Vardan ın katıldığı genel oturumla devam etti. Sempozyumda edebi eserlerin sinema uyarlamalarından sinemadaki sansüre değin birçok konuya değinildi. Eş zamanlı oturumlarda Mert Fırat ile İlksen Başarır ın birlikte gerçekleştirdiği oturuma katılma şansım oldu. Mert Fırat, bir karakteri canlandırma yolculuğunu dedektiflik olarak tanımladı. Çünkü karaktere ait veriler yavaş yavaş toplanıyor ve veriler arttıkça zihinde daha net bir karakter oluşuyordu. Kelebeğin Rüyası adlı filmde canlandırdığı Rüştü karakterine ilişkin verileri de Rüştü nün mektuplarını okuyarak toplayan Fırat, Rüştü yü hayata tutunmayı bilen ve hastalığını hem çok önemseyen hem de hiç önemsemeyen bir karakter olarak tanımladı. Çok küçük yaşta verem olan Rüştü, hiçbir ilacı olmayan bu hastalıkla yaşamayı öğrenmişti. Hastalığını bir ilham perisi olarak değerlendirmeyi başarıyordu. Fırat, bir karakteri seyirciye sunarken o karaktere ilişkin küçük detayların bile çok önemli olduğuna değindi aynı zamanda. Örneğin; aralarında yaş farkı olmamasına rağmen Rüştü nün Mediha ya sürekli yavrum demesi onun ne kadar şefkatli biri olduğunu gösteriyordu seyirciye. Edebi Eserler ve Sinema karşılaştırması yapan İlksen Başarır, ikisi arasındaki en temel farkı şu şekilde açıkladı: Roman bize kendi gözümüzle görme ihtimali veren bir sanat dalı. Sinemada ise biz aslında yönetmenin o metni nasıl gördüğünü ve metne nasıl yaklaştığını seyrediyoruz. Ayrıca, bir kitapta anlatılanların hep geçmiş zamanda, bir filmde izlenenlerin ise hep şimdiki zamanda geçtiğini söyleyen Başarır, sinemanın kendisini en çok cezbeden yönünün de bu olduğunu söyledi. Bu durumu da Olay 1920 de de geçse aslında o olay şimdi oluyordur, biz izlerken oluyordur yani sözleriyle açıkladı. Türkiye de ise edebiyat uyarlamalarının yerini kaybettiğini düşündüğünü söyledi. Bunun belki de kendisinin ve kendi etkiyi yaratacaktır sizde. Sözün kısası Türkiye nin elmasını keşfettim bu projeyle bu yüzden çok mutluyum. Şerna Viyan Petekkaya kuşağındaki genç yönetmenlerin biraz daha kendi hikâyelerini anlatmaya meraklı olmalarından kaynaklandığını dile getirdi. Genel oturumda ise birçok konuya değinilmesine rağmen benim en çok dikkatimi çeken, Onur Ünlü nün İtirazım Var adlı filmine getirilen yaş sınırı konusundaki eleştirilerdi. Ortak görüş, bu filmin herhangi bir yaş sınırını hak etmediği yönündeydi. Bu güzel sempozyumu hazırlamakta emeği geçen herkese çok teşekkür ediyor ve daha nice sempozyumlara diyoruz!

Türkçe Ulusal Derlemi Sözcük Sıklıkları (ilk 1000)

Türkçe Ulusal Derlemi Sözcük Sıklıkları (ilk 1000) Türkçe Ulusal Derlemi Sözcük Sıklıkları (ilk 1000) 14.08.2014 SIRA SIKLIK SÖZCÜK TÜR AÇIKLAMA 1 1209785 bir DT Belirleyici 2 1004455 ve CJ Bağlaç 3 625335 bu PN Adıl 4 361061 da AV Belirteç 5 352249 de

Detaylı

OKUL MÜDÜRÜMÜZLE RÖPORTAJ

OKUL MÜDÜRÜMÜZLE RÖPORTAJ OKUL MÜDÜRÜMÜZLE RÖPORTAJ Kendinizden biraz bahseder misiniz? -1969 yılında Elazığ'da dünyaya geldim. İlk orta ve liseyi orada okudum. Daha sonra üniversiteyi Van 100.yıl Üniversitesi'nde okudum. Liseyi

Detaylı

ANKET SONUÇLARI. Anket -1 Lise Öğrencileri anketi.

ANKET SONUÇLARI. Anket -1 Lise Öğrencileri anketi. ANKET SONUÇLARI Anket -1 Lise Öğrencileri anketi. Bu anket, çoğunluğu Ankara Kemal Yurtbilir İşitme Engelliler Meslek Lisesi öğrencisi olmak üzere toplam 130 öğrenci üzerinde gerçekleştirilmiştir. Araştırmaya

Detaylı

21 yıllık tecrübesiyle SiNCAN da

21 yıllık tecrübesiyle SiNCAN da 21 yıllık tecrübesiyle SiNCAN da geleceğin mimarı nesiller artık bizim ellerimizde, güvenle... Keşke Hep Çocuk Kalsak! Büyüyünce ne olacaksın diye sorarlar. Oysa çocuk kalmak en güzel şey değil midir?

Detaylı

Düşüncelerimizi, duygularımızı ve kültürümüzü oyunlar aracılığı ile ifade ederiz.

Düşüncelerimizi, duygularımızı ve kültürümüzü oyunlar aracılığı ile ifade ederiz. ANASINIFI PYP VELİ BÜLTENİ (8 Aralık 2014-23 Ocak 2015 ) Sayın Velimiz, Okulumuzda yürütülen PYP çalışmaları kapsamında; disiplinler üstü temalarımız ile ilgili uygulama bilgileri size tüm yıl boyunca

Detaylı

KİTAP GÜNCESİ VIII. GELENEKSEL KİTAP GÜNLERİ SAYI:3

KİTAP GÜNCESİ VIII. GELENEKSEL KİTAP GÜNLERİ SAYI:3 KİTAP GÜNCESİ VIII. GELENEKSEL KİTAP GÜNLERİ SAYI:3 Issue #: [Date] MAVİSEL YENER İLE RÖPOTAJ 1. Diş hekimliği fakültesinden mezunsunuz. Bu iş alanından sonra çocuk edebiyatına yönelmeye nasıl karar verdiniz?

Detaylı

DÜZEY B1 Avrupa Konseyi Ortak Dil Ölçütleri Çerçevesinde BÖLÜM 4 SINAV GÖREVLİSİNİN KİTAPÇIĞI. Dönem Kasım 2009 DİKKAT

DÜZEY B1 Avrupa Konseyi Ortak Dil Ölçütleri Çerçevesinde BÖLÜM 4 SINAV GÖREVLİSİNİN KİTAPÇIĞI. Dönem Kasım 2009 DİKKAT ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΙ ΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ ΚΡΑΤΙΚΟ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΓΛΩΣΣΟΜΑΘΕΙΑΣ Milli Eğitim ve Din İşleri Bakanlığı Devlet Dil Sertifikası DÜZEY B1 Avrupa Konseyi Ortak Dil Ölçütleri Çerçevesinde BÖLÜM

Detaylı

Budist Leyko dan Müslüman Leyla ya

Budist Leyko dan Müslüman Leyla ya Budist Leyko dan Müslüman Leyla ya Hiroşima da büyüdüm. Ailem ve çevrem Budist ti. Evimizde küçük bir Buda Heykeli vardı ve Buda nın önünde eğilerek ona ibadet ederdik. Bazı özel günlerde de evimizdeki

Detaylı

Müze eğitiminin amaçları nelerdir?

Müze eğitiminin amaçları nelerdir? Müze eğitiminin amaçları nelerdir? Sergilenen nesnelerle insanlar arasında köprü kurarak nesnelerin onların yaşantıları ile bütünleşmesini sağlamak; Nesnelerin maddi ve ideal değerleri ile algılanması

Detaylı

Öğrenciler 2 yıllık çalışma sürecinde;

Öğrenciler 2 yıllık çalışma sürecinde; Diploma Programı Çerçevesi Diploma programı her kültürün kendisine adapte edebileceği esnek bir program sunarak kendi değerlerini yitirmeyen uluslararası farkındalığa ulaşmış bireyler yetiştirmeyi hedefler.

Detaylı

İŞİTME ENGELLİLERDE EVLİLİKTE DAHA AZ SORUN YAŞIYOR! - Genç Gelişim Kişisel Gelişim

İŞİTME ENGELLİLERDE EVLİLİKTE DAHA AZ SORUN YAŞIYOR! - Genç Gelişim Kişisel Gelişim İŞİTME ENGELLİ GÜL USTABAŞ GENÇ İŞİTME ENGELLİLER NORMAL OKULLARDA KAYNAŞTIRMA EĞİTİMİNE TABİ OLMALI. İŞİTME ENGELLİLERDE EVLİLİKTE NORMAL İNSANLAR GİBİ HATTA ONLARDAN DAHA AZ SORUN YAŞIYOR SORU-- Kısaca

Detaylı

ANASINIFI PYP VELİ BÜLTENİ (8 Eylül 2014 17 Ekim 2014 )

ANASINIFI PYP VELİ BÜLTENİ (8 Eylül 2014 17 Ekim 2014 ) ANASINIFI PYP VELİ BÜLTENİ (8 Eylül 2014 17 Ekim 2014 ) Sayın Velimiz, Okulumuzda yürütülen PYP çalışmaları kapsamında; disiplinler üstü temalarımız ile ilgili uygulama bilgileri size tüm yıl boyunca her

Detaylı

BULUNDUĞUMUZ MEKÂN VE ZAMAN

BULUNDUĞUMUZ MEKÂN VE ZAMAN 1.SINIFLAR PYP VELİ BÜLTENİ (20 Ekim 2014 05 Aralık 2014 ) Sayın Velimiz, Okulumuzda yürütülen PYP çalışmaları kapsamında, disiplinler üstü temalarımız ile ilgili uygulama bilgileri size tüm yıl boyunca

Detaylı

Kızla İlk Buluşmada Nasıl Sohbet Edilir? Hızlı Bağ Kurma Teknikleri

Kızla İlk Buluşmada Nasıl Sohbet Edilir? Hızlı Bağ Kurma Teknikleri 1 Kızla İlk Buluşmada Nasıl Sohbet Edilir? Hızlı Bağ Kurma Teknikleri Bugün kızla tanışma anında değil de, flört süreci içinde olduğumuz bir kızla nasıl konuşmamız gerektiğini dilim döndüğünce anlatmaya

Detaylı

2. En başarılı olduğunuzu düşündüğünüz dersler hangileri? 3. En başarısız olduğunuzu düşündüğünüz dersler hangileri?...

2. En başarılı olduğunuzu düşündüğünüz dersler hangileri? 3. En başarısız olduğunuzu düşündüğünüz dersler hangileri?... ANKET-1 (LİSE) Türk İşaret Dilinde izlemek için tıklayınız. Ad Soyad:. Okul -Sınıfı:. 1. Okul başarınızı nasıl yorumluyorsunuz? Kötü Orta İyi Çok iyi 2. En başarılı olduğunuzu düşündüğünüz dersler hangileri?

Detaylı

BULUNDUĞUMUZ MEKÂN ve ZAMAN

BULUNDUĞUMUZ MEKÂN ve ZAMAN 1.SINIFLAR PYP VELİ BÜLTENİ (28 EKİM -13 ARALIK 2013) Sayın Velimiz, Okulumuzda yürütülen PYP çalışmaları kapsamında 28 Ekim 2013-13 Aralık 2013 tarihleri arasında işlediğimiz ikinci temamıza ait bilgiler,

Detaylı

YARATICI ÖĞRENCİ GÜNLERİ Her Öğrenci Yaratıcıdır

YARATICI ÖĞRENCİ GÜNLERİ Her Öğrenci Yaratıcıdır YARATICI ÖĞRENCİ GÜNLERİ Her Öğrenci Yaratıcıdır Öğrencinin ilgi alanları, becerileri ve yetenekleri düşünüldüğü zaman kendi öğrenme yöntemlerine göre akademik ve/veya kültürel alanda başarılı olabilir.

Detaylı

2014-2015 Eğitim Öğretim Yılı Kütüphane Bülteni. Sayı:1 Nisan 2015

2014-2015 Eğitim Öğretim Yılı Kütüphane Bülteni. Sayı:1 Nisan 2015 2014-2015 Eğitim Öğretim Yılı Kütüphane Bülteni Sayı:1 Nisan 2015 1 KİTAP VE KÜTÜPHANENİN ÖNEMİ 3 2014-2015 KÜTÜPHANE ORYANTASYONUMUZ 5 KÜTÜPHANEMİZ 8 OKUMA ŞENLİĞİMİZ 10 BRITANNICA ONLINE 12 SEVİM AK

Detaylı

zaferin ve başarının getirdiği güzel bir tebessüm dışında, takdir belgesini kaçırmış olmanın verdiği üzüntü. Yanımda disiplinli bir öğretmen olarak bilinen ama aslında melek olan Evin Hocam gözüküyor,

Detaylı

Geç Kalmış Bir Yazı. Yazar Şehriban Çetin

Geç Kalmış Bir Yazı. Yazar Şehriban Çetin Bir bahar günü. Doğa en canlı renklerine büründü bürünecek. Coşku görülmeye değer. Baharda okul bahçesi daha bir görülmeye değer. Kıpır kıpır hareketlilik sanki çocukların ruhundan dağılıyor çevreye. Biz

Detaylı

Koç Üniversitesi nde ders verme tecrübelerim BURAK ÖZBAĞCI 2013

Koç Üniversitesi nde ders verme tecrübelerim BURAK ÖZBAĞCI 2013 Koç Üniversitesi nde ders verme tecrübelerim BURAK ÖZBAĞCI 2013 2002 yılından beri Koç Üniversitesi nde lisans ve lisansüstü toplam 16 farklı dersi, 35 farklı şubede anlattım. 8-10 kişilik küçük sınıflara

Detaylı

SOSYALLEŞEBİLEN ÖĞRENCİNİN İLETİŞİMİ DE GÜÇLÜ OLUYOR

SOSYALLEŞEBİLEN ÖĞRENCİNİN İLETİŞİMİ DE GÜÇLÜ OLUYOR 2007 yılında Çankaya Üniversitesi İşletme Bölümü nden birincilikle mezun olan, ayrıca Uluslararası Ticaret Bölümümüzde çift ana dal yapan, 2010 yılında da İşletme Yönetimi Yüksek Lisans Programı ndan mezun

Detaylı

http://www.ilkyar.org.tr/izlenimler/140717%20nasil%20destek%20olabilirsiniz.pdf

http://www.ilkyar.org.tr/izlenimler/140717%20nasil%20destek%20olabilirsiniz.pdf ilk yar'larımızın sevgili dostları, ilkyar desteklerinizle giderek büyüyen bir aile olarak varlığını sürdürüyor. Yeni yeni ilk yar'larımızla tanışırken bir taraftan fedakar gönüllülerimizi, ve bir zamanlar

Detaylı

Diğer: Diğer:... Diğer:...

Diğer: Diğer:... Diğer:... Anket Üniversite Bu anket formu, işitme engellilerin üniversite eğitimlerini desteklemeyi amaçlayan bir proje çerçevesinde sizlerin sorunlarını değerlendirmek için hazırlanmıştır. Ad Soyad: Devam ettiğiniz

Detaylı

BULUNDUĞUMUZ MEKAN VE ZAMAN

BULUNDUĞUMUZ MEKAN VE ZAMAN 3. SINIFLAR PYP VELİ BÜLTENİ BULUNDUĞUMUZ MEKAN VE ZAMAN (28 Ekim 2013-13 Aralık 2013) Sayın Velimiz, Okulumuzda yürütülen PYP çalışmaları kapsamında 28 Ekim 2013-13 Aralık 2013 tarihleri arasında işlediğimiz

Detaylı

HAYAT BİLGİSİ A TEMASI: OKUL HEYECANIM. Gözümüzün rengi Saçımızın rengi Okula gitmemiz Yukarıdakilerden hangisi fiziksel özelliğimiz değildir?

HAYAT BİLGİSİ A TEMASI: OKUL HEYECANIM. Gözümüzün rengi Saçımızın rengi Okula gitmemiz Yukarıdakilerden hangisi fiziksel özelliğimiz değildir? 1. SINIF OKULA YARDIMCI VE SINAVLARA HAZIRLIK A TEMASI: OKUL HEYECANIM TEST-1 1. Gözümüzün rengi Saçımızın rengi Okula gitmemiz Yukarıdakilerden hangisi fiziksel özelliğimiz değildir? A) Okula gitmemiz

Detaylı

BİLİŞİM SEKTÖRÜ, HİÇ TARTIŞMASIZ, KENDİNİ EN HIZLI VE EN ÇOK YENİLEYEN SEKTÖRLER ARASINDA YER ALIYOR

BİLİŞİM SEKTÖRÜ, HİÇ TARTIŞMASIZ, KENDİNİ EN HIZLI VE EN ÇOK YENİLEYEN SEKTÖRLER ARASINDA YER ALIYOR Çankaya Üniversitesi 2008 Mezunu ve Üniversitemiz Bilgisayar Mühendisliği Bölümü nde çalışan Uzman Efe Çiftçi ile bir söyleşi gerçekleştirdik BİLİŞİM SEKTÖRÜ, HİÇ TARTIŞMASIZ, KENDİNİ EN HIZLI VE EN ÇOK

Detaylı

HAYATTA İMKÂNSIZ DİYE BİR ŞEYİN OLMADIĞINI DÜŞÜNÜYORUM

HAYATTA İMKÂNSIZ DİYE BİR ŞEYİN OLMADIĞINI DÜŞÜNÜYORUM 2009 yılı İktisat Bölümü mezunlarımızdan ve halen MTS Lojistik Inc. şirketinde İthalat Uzmanı sıfatıyla görev yapan Gözde Köksal ile bir söyleşi gerçekleştirdik. HAYATTA İMKÂNSIZ DİYE BİR ŞEYİN OLMADIĞINI

Detaylı

MOTİVASYON. Nilüfer ALÇALAR. 24. Ulusal Böbrek Hastalıkları Diyaliz ve Transplantasyon Hemşireliği Kongresi Ekim 2014, Antalya

MOTİVASYON. Nilüfer ALÇALAR. 24. Ulusal Böbrek Hastalıkları Diyaliz ve Transplantasyon Hemşireliği Kongresi Ekim 2014, Antalya MOTİVASYON Nilüfer ALÇALAR 24. Ulusal Böbrek Hastalıkları Diyaliz ve Transplantasyon Hemşireliği Kongresi Ekim 2014, Antalya Motivayon nedir? Motivasyon kaynaklarımız Motivasyon engelleri İşimizde motivasyon

Detaylı

2011-2012 GÖKYÜZÜ EĞİTİM KURUMLARI

2011-2012 GÖKYÜZÜ EĞİTİM KURUMLARI 2011-2012 EĞİTİM-ÖĞRETİM YILI GÖKYÜZÜ EĞİTİM KURUMLARI Şubat Ayı E-Bülteni 1 İÇİNDEKİLER 1. Doğum günü Olan Yıldızlarımız 2. Mihver Dersler 3. Branş Dersler 4. Kulüpler 2 DOĞUM GÜNÜ OLAN YILDIZLARIMIZ

Detaylı

PÜF NOKTALARI: SINIF İÇİNDE ÖĞRENCİLERİN KATILIM HAKKININ GERÇEKLEŞMESİNİ SAĞLAMAK

PÜF NOKTALARI: SINIF İÇİNDE ÖĞRENCİLERİN KATILIM HAKKININ GERÇEKLEŞMESİNİ SAĞLAMAK PÜF NOKTALARI: SINIF İÇİNDE ÖĞRENCİLERİN KATILIM HAKKININ GERÇEKLEŞMESİNİ SAĞLAMAK İstanbul Bilgi Üniversitesi Çocuk Çalışmaları Birimi Görüşlerini ifade etmek ve kendisiyle ilgili kararlara etki edebilmek

Detaylı

2. SINIFLAR PYP VELİ BÜLTENİ (20 Ekim 2014 05 Aralık 2014 )

2. SINIFLAR PYP VELİ BÜLTENİ (20 Ekim 2014 05 Aralık 2014 ) 2. SINIFLAR PYP VELİ BÜLTENİ (20 Ekim 2014 05 Aralık 2014 ) Sayın Velimiz, Okulumuzda yürütülen PYP çalışmaları kapsamında; disiplinler üstü temalarımız ile ilgili uygulama bilgileri size tüm yıl boyunca

Detaylı

Vizyon Tarihi: 12 Temmuz 2013 Yönetmen: Shawn Levy Oyuncular: Vince Vaughn, Owen Wilson, Rose Byrne, Max Minghella, Will Ferrel Yapımcı: Shawn Levy,

Vizyon Tarihi: 12 Temmuz 2013 Yönetmen: Shawn Levy Oyuncular: Vince Vaughn, Owen Wilson, Rose Byrne, Max Minghella, Will Ferrel Yapımcı: Shawn Levy, Billy (Vince Vaughn) ve Nick (Owen Wilson) dijital dünyaya yeni adım atan iki eski kafalı satışçıdır. Senelerdir emek verdikleri şirketin artık teknoloji karşısında ayakta duramaması nedeniyle kapatılması,

Detaylı

Rutinler temamız kapsamında sabah sporu yaptık, grup sohbetleri ile paylaşımlarda bulunduk. Sabah sporunda reçel yaptık, hayali reçellerimizi

Rutinler temamız kapsamında sabah sporu yaptık, grup sohbetleri ile paylaşımlarda bulunduk. Sabah sporunda reçel yaptık, hayali reçellerimizi Rutinler temamız kapsamında sabah sporu yaptık, grup sohbetleri ile paylaşımlarda bulunduk. Sabah sporunda reçel yaptık, hayali reçellerimizi pişirdik. Topla tanışma oyunları oynadık. Heykel ol, adını

Detaylı

REHBERLİK POSTASI -1

REHBERLİK POSTASI -1 ANABİLİM EĞİTİM KURUMLARI PSİKOLOJİK DANIŞMANLIK VE REHBERLİK BİRİMİ REHBERLİK POSTASI -1 TARİH: 02.11.2012 Sayın Velimiz, Anaokullarımızda, öğrencilerimizin katılımlarıyla renklenen, çeşitli branş dersleri,

Detaylı

ANABİLİM EĞİTİM KURUMLARI YAZ TATİLİ

ANABİLİM EĞİTİM KURUMLARI YAZ TATİLİ se Li ANABİLİM EĞİTİM KURUMLARI YAZ TATİLİ PSİKOLOJİK DANIŞMANLIK VE REHBERLİK BİRİMİ - HAZİRAN 2015 YAZ TATİLİ 2014-2015 eğitim-öğretim yılını 12 Haziran Cuma günü tamamlayacak olan öğrencilerimizi, uzun

Detaylı

3. SINIFLAR PYP VELİ BÜLTENİ. (16 Aralık 2013-24 Ocak 2014)

3. SINIFLAR PYP VELİ BÜLTENİ. (16 Aralık 2013-24 Ocak 2014) 3. SINIFLAR PYP VELİ BÜLTENİ KENDİMİZİ İFADE ETME YOLLARIMIZ (16 Aralık 2013-24 Ocak 2014) Sayın Velimiz, Okulumuzda yürütülen PYP çalışmaları kapsamında 16 Aralık 2013-24 Ocak 2014 tarihleri arasında

Detaylı

İTEC Ankara Çalıştay Öğretmen Değerlendirmeleri. Bu Çalıştay size neler kazandırdı? Bu Çalıştayda neler yapıldı?

İTEC Ankara Çalıştay Öğretmen Değerlendirmeleri. Bu Çalıştay size neler kazandırdı? Bu Çalıştayda neler yapıldı? 3/11/2014 5:28:16 3/11/2014 5:29:38 3/11/2014 5:30:39 3/11/2014 5:31:37 3/11/2014 5:32:26 yeni teknolojiler ve derslerde nasıl kullanabileceğimiz anlatıldı Web araçlarının kullanımı üzerinde duruldu. bloog

Detaylı

ZONGULDAKLI GENÇ ŞAİR VE BÜLENT ECEVİT ÜNİVERSİTESİ DİN KÜLTÜRÜ ÖĞRETMNENLİĞİ BÖLÜMÜ ÖĞRENCİSİ UFUK SİLİK ŞİİR İLE HAYATIM YENİDEN ŞEKİLLENDİ

ZONGULDAKLI GENÇ ŞAİR VE BÜLENT ECEVİT ÜNİVERSİTESİ DİN KÜLTÜRÜ ÖĞRETMNENLİĞİ BÖLÜMÜ ÖĞRENCİSİ UFUK SİLİK ŞİİR İLE HAYATIM YENİDEN ŞEKİLLENDİ ZONGULDAKLI GENÇ ŞAİR VE BÜLENT ECEVİT ÜNİVERSİTESİ DİN KÜLTÜRÜ ÖĞRETMNENLİĞİ BÖLÜMÜ ÖĞRENCİSİ UFUK SİLİK ŞİİR İLE HAYATIM YENİDEN ŞEKİLLENDİ SORU- Bize kısaca kendinizi tanıtır mısınız ve hangi okulları

Detaylı

İTÜ GELİŞTİRME VAKFI OKULLARI BEYLERBEYİ ÖZEL ANAOKULU, İLKOKULU VE ORTAOKULU 2012-2013 EĞİTİM VE ÖĞRETİM YILI 35.VELİ BÜLTENİ

İTÜ GELİŞTİRME VAKFI OKULLARI BEYLERBEYİ ÖZEL ANAOKULU, İLKOKULU VE ORTAOKULU 2012-2013 EĞİTİM VE ÖĞRETİM YILI 35.VELİ BÜLTENİ İTÜ GELİŞTİRME VAKFI OKULLARI BEYLERBEYİ ÖZEL ANAOKULU, İLKOKULU VE ORTAOKULU 2012-2013 EĞİTİM VE ÖĞRETİM YILI 35.VELİ BÜLTENİ 1 Değerli Velimiz, Geçtiğimiz hafta sonunda 2-6.sınıflardaki öğrencilerimizin

Detaylı

KİŞİSEL "GÜÇ KİTABINIZ" Güçlenin!

KİŞİSEL GÜÇ KİTABINIZ Güçlenin! KİŞİSEL "GÜÇ KİTABINIZ" Güçlenin! Hangi alanlarda başarılıyım? Ne yapacağım? Okul hayatınız bittiğinde, önünüze gerçekleştirebileceğiniz çok sayıda fırsat çıkar. Kendi iş yerlerini açan insanların ne tür

Detaylı

KÜÇÜK KALBİMİN İLK REHBERİNİN BU GÜNÜME UZATTIĞI HAYAT YOLU

KÜÇÜK KALBİMİN İLK REHBERİNİN BU GÜNÜME UZATTIĞI HAYAT YOLU KÜÇÜK KALBİMİN İLK REHBERİNİN BU GÜNÜME UZATTIĞI HAYAT YOLU Nereden geliyor bitmek tükenmek bilmeyen öğrenme isteğim? Kim verdi düşünce deryalarında özgürce dolaşmamı sağlayacak özgüven küreklerimi? Bazen,

Detaylı

Ege: Kağıtları, plastikleri ve camları geri dönüşüm kutusuna atarız.

Ege: Kağıtları, plastikleri ve camları geri dönüşüm kutusuna atarız. 08.01.2016 DENİZATI SINIFI NDAN HERKESE MERHABA; Bu hafta Geri dönüşüm ve Tasarruf konumuz ile ilgili çalışmalarımıza başladık. Değerler eğitimi konumuz olan Birlikte yaşam ve Dostluk konumuza da giriş

Detaylı

geliştirmemize yardımcı olur.

geliştirmemize yardımcı olur. 3. SINIF PYP VELİ BÜLTENİ (20 Ekim 2014 05 Aralık 2014 ) Sayın Velimiz, Okulumuzda yürütülen PYP çalışmaları kapsamında; PYP disiplinler üstü temaları ile ilgili uygulama bilgileri size tüm yıl boyunca

Detaylı

ÖZEL ÜSKÜDAR SEV İLKÖĞRETİM OKULU

ÖZEL ÜSKÜDAR SEV İLKÖĞRETİM OKULU ÖZEL ÜSKÜDAR SEV İLKÖĞRETİM OKULU AYLIK BÜLTENLER SERİSİ EKİM, 2008 SAYI: 2 KONU: Çocuğunuzun Beceri ve Yeteneklerini Nasıl Geliştirebilirsiniz? Aileler çocuklarının mutlu bireyler olmalarını ve en yüksek

Detaylı

Yüzyüze Dersler Video Konferans Danışmanlık E - Öğrenme Sanal Sınıf E - Öğrenme İçeriği Doğru Meslek Seçimine Destek Bursu Tüm programlarda, Plato MYO tarafından hazırlanan Mesleki Eğilim Testi ni uygulayan

Detaylı

BİZ KİMİZ? ODTÜ Atatürkçü Düşünce Topluluğu, Atatürk ü ve ideolojisini daha iyi tanımak ve tanıtmak için 1989 yılında ODTÜ Kültür İşleri Müdürlüğü bünyesinde kurulmuş olan bir düşünce topluluğudur. Atatürkçü

Detaylı

MEZUNLARIMIZIN OKULUMUZ HAKKINDAKİ DÜŞÜNCELERİ

MEZUNLARIMIZIN OKULUMUZ HAKKINDAKİ DÜŞÜNCELERİ MEZUNLARIMIZIN OKULUMUZ HAKKINDAKİ DÜŞÜNCELERİ Onur BİÇER Yüksekokulumuza 2006 yılında görevime başlamış olup 2008 yılında kazanmış olduğum muhasebe ve vergi uygulamaları (İÖ) Programını okuyup 2010 yılında

Detaylı

Sevgi evlerinde kalan kardeşlerimize konser düzenledik. Huzurevi ziyaretlerimiz ara sıra oluyor,gönül Köprüsü diye bir proje de yer alıyoruz.

Sevgi evlerinde kalan kardeşlerimize konser düzenledik. Huzurevi ziyaretlerimiz ara sıra oluyor,gönül Köprüsü diye bir proje de yer alıyoruz. Hitit Üniversitesi Aktif Yaşam Kulübü olarak,engelli kardeşlerimize farklı eğlenceler düzenledik. Farkındalık programları yaptık, 2 yılda 5 okula kitap yardımında bulunduk. Sevgi evlerinde kalan kardeşlerimize

Detaylı

Şef Makbul Ev Yemekleri'nin sahibi Pelin Tüzün Quality of magazine'e konuk oldu

Şef Makbul Ev Yemekleri'nin sahibi Pelin Tüzün Quality of magazine'e konuk oldu Şef Makbul Ev Yemekleri'nin sahibi Pelin Tüzün Quality of magazine'e konuk oldu Hayallere inanmam, insan çok çalışırsa başarır Pelin Tüzün, Bebek te üç ay önce hizmete giren Şef makbul Ev Yemekleri nin

Detaylı

3. SINIFLAR PYP VELİ BÜLTENİ (17 Aralık 2012 25 Ocak 2013) Sayın Velimiz, 17 Aralık 2012 25 Ocak 2013 tarihleri arasındaki temamıza ait bilgiler bu

3. SINIFLAR PYP VELİ BÜLTENİ (17 Aralık 2012 25 Ocak 2013) Sayın Velimiz, 17 Aralık 2012 25 Ocak 2013 tarihleri arasındaki temamıza ait bilgiler bu 3. SINIFLAR PYP VELİ BÜLTENİ (17 Aralık 2012 25 Ocak 2013) Sayın Velimiz, 17 Aralık 2012 25 Ocak 2013 tarihleri arasındaki temamıza ait bilgiler bu bültende yer almaktadır. Böylece temalara bağlı düzenlediğimiz

Detaylı

Ürünü tüketmesini/satın almasını/kullanmasını ne tetikledi?

Ürünü tüketmesini/satın almasını/kullanmasını ne tetikledi? Alkollü İçecek: 18.12.2011 Gün içinde ürünü ne zaman satın aldı/tüketti/kullandı? -Akşam yemeğinden sonra saat 20:00 civarında. Ürünü kendisi mi satın aldı, başkası mı? Kim? -Kendim satın almadım. Kız

Detaylı

NURULLAH- Evet bu günlük bu kadar çocuklar, az sonra zil çalacak, yavaş yavaş toparlana bilirsiniz.

NURULLAH- Evet bu günlük bu kadar çocuklar, az sonra zil çalacak, yavaş yavaş toparlana bilirsiniz. Bozuk Paralar KISA FİLM Yaşar AKSU İLETİŞİM: (+90) 0533 499 0480 (+90) 0536 359 0793 (+90) 0212 244 3423 SAHNE 1. OKUL GENEL DIŞ/GÜN Okulun genel görüntüsünü görürüz. Belki dışarı çıkan birkaç öğrenci

Detaylı

2015-2016 EĞİTİM - ÖĞRETİM YILI İLKOKUL BÜLTENİ

2015-2016 EĞİTİM - ÖĞRETİM YILI İLKOKUL BÜLTENİ 2015-2016 EĞİTİM - ÖĞRETİM YILI İLKOKUL BÜLTENİ TED İSTANBUL KOLEJİ Yıl:6 Hafta: 2 Sayı: 2 11 Eylül 2015 Değerli Velilerimiz, Okulumuz açılalı 1 hafta oldu. Her gün tamamlanması gereken işler, planlamalar,

Detaylı

R E H B E R L Đ K B Ü L T E N Đ - 3

R E H B E R L Đ K B Ü L T E N Đ - 3 1886 ÖZEL GETRONAGAN ERMENĐ LĐSESĐ R E H B E R L Đ K B Ü L T E N Đ - 3 2010 2011 Kız olursa Sarin, erkek olursa Masis Erkek olursa doktor, kız olursa öğretmen KENDĐNĐ TANIMA VE MESLEK SEÇĐMĐ Sevgili veliler,

Detaylı

TV LERDEKİ PROGRAMLARA ÇIKANLAR KURAN OKUMASINI BİLMİYOR

TV LERDEKİ PROGRAMLARA ÇIKANLAR KURAN OKUMASINI BİLMİYOR Site İsmi : Zaman 53 Tarih: 10.05.2012 Site Adresi : www.zaman53.com Haber Linki : http://www.zaman53.com/haber/14544/camilerin-ayaga-kalkmasi-lazim.html ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Detaylı

1. Bir süre için hayatınızdaki iyi şeylerin artık olmadığını varsayın.

1. Bir süre için hayatınızdaki iyi şeylerin artık olmadığını varsayın. MUTLULUĞU ARTTIRMAK İÇIN BILIMIN KANITLADIĞI ON BASIT FAALIYET Bilimsel çalışmaların sonuçlarına kulak verdiğimizde mutluluğunuzu arttırmak için yol gösterebilirler. Aşağıdaki faaliyetleri 10 gün düzenli

Detaylı

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΕΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΡΑΤΙΚΑ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΑ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗΣ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΕΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΡΑΤΙΚΑ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΑ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗΣ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΕΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΡΑΤΙΚΑ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΑ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗΣ ΤΕΛΙΚΕΣ ΕΝΙΑΙΕΣ ΓΡΑΠΤΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ : 2014 2015 Μάθημα : Τουρκικά Επίπεδο : Ε1 Διάρκεια : 2 ώρες

Detaylı

Çocuklar Tatilde! Plansız tatil olmaz! Spor ve oyun iç içe Kitaplar her zaman en iyi dostlarımız!

Çocuklar Tatilde! Plansız tatil olmaz! Spor ve oyun iç içe Kitaplar her zaman en iyi dostlarımız! Çocuklar Tatilde! Biten ders yılının ardından, çocukların sabırsızlıkla ve özlemle beklediği yaz tatili başlıyor. Tatil dönemleri çocuklara dinlenmek, eğlenmek ve yeni deneyimler kazanmak için harika fırsatlar

Detaylı

ÇOKLU ZEKA ÖZELLİKLERİ

ÇOKLU ZEKA ÖZELLİKLERİ ÇOKLU ZEKA ÖZELLİKLERİ I- Açıklama Sizi tam olarak tanımladığına inandığınız her cümlenin yanına 1 yazın. Eğer ifade size uygun değilse, boş bırakın. Sonra her bölümdeki sayıları toplayın. Bölüm 1 Nesneleri

Detaylı

Yaptığım şey çok acayip bir sır da değildi aslında. Çok basit ama çoğu kişinin ihmal ettiği bir şeyi yaptım: Kitap okudum.

Yaptığım şey çok acayip bir sır da değildi aslında. Çok basit ama çoğu kişinin ihmal ettiği bir şeyi yaptım: Kitap okudum. Türkiye deki en büyük emek israflarından birisi İngilizce öğreniminde gerçekleşiyor. Çevremde çok insan biliyorum, yıllarca İngilizce öğrenmek için vakit harcamış, ama hep yanlış yerlerde harcamış. Bu

Detaylı

Çocuk Gündüz Bakımevi Evangelisch-lutherische Petrigemeinde

Çocuk Gündüz Bakımevi Evangelisch-lutherische Petrigemeinde - PDF Flyer - Çocuk Gündüz Bakımevi Evangelisch-lutherische Petrigemeinde Çocuk Gündüz Bakımevimiz, Hannover-Kleefeld Evangelisch-lutherische Petrigemeinde ye aittir ve Aşağı Saksonya nın en eski kuruluşlarından

Detaylı

AHMET ÖNERBAY GÖRELE'DE

AHMET ÖNERBAY GÖRELE'DE Portal Adres AHMET ÖNERBAY GÖRELE'DE : www.gorelesol.com İçeriği : Gündem Tarih : 06.10.2014 : http://www.gorelesol.com/haber/haber_detay.asp?haberid=19336 1/3 AHMET ÖNERBAY GÖRELE'DE 2/3 AHMET ÖNERBAY

Detaylı

Yaşamımızı sürdürebilmemiz için kullanıp attığımız bazı

Yaşamımızı sürdürebilmemiz için kullanıp attığımız bazı ANA SINIFI PYP VELİ BÜLTENİ (11 Mayıs -19 Haziran 2015 ) Sayın Velimiz, Okulumuzda yürütülen PYP çalışmaları kapsamında; disiplinler üstü temalarımız ile ilgili uygulama bilgileri size tüm yıl boyunca

Detaylı

ÇANKAYA ÜNİVERSİTESİ BENİM GELECEĞİM OLDU. Sayın Yurduseven öncelikle bize biraz kendinizden bahseder misiniz?

ÇANKAYA ÜNİVERSİTESİ BENİM GELECEĞİM OLDU. Sayın Yurduseven öncelikle bize biraz kendinizden bahseder misiniz? Çankaya Üniversitesi Bilgi İşlem Departmanı nda çalışan ve 2007 Bilgisayar Mühendisliği Bölümümüzden mezun olan Hakan Yurduseven ile bilgilendirici bir söyleşi gerçekleştirdik. ÇANKAYA ÜNİVERSİTESİ BENİM

Detaylı

YGS-LYS de. 20 Yıllık ÇINAR Tecrübesi. www.cinarkoleji.com.tr

YGS-LYS de. 20 Yıllık ÇINAR Tecrübesi. www.cinarkoleji.com.tr YGS-LYS de 20 Yıllık ÇINAR Tecrübesi www.cinarkoleji.com.tr Çınar Koleji nde güne her sabah mutlulukla başlarsınız. 20 yıllık eğitim tecrübesiyle geliştirilen Sınavlara Hazırlık Sistemi ile sınav endişesi

Detaylı

Sevgili Medine Abla - O Artik Bir YIBO Öğretmeni

Sevgili Medine Abla - O Artik Bir YIBO Öğretmeni Sevgili Medine Abla - O Artik Bir YIBO Öğretmeni Bu akşam gönüllümüz sevgili Medine Hakkâri de YIBO da gönderdiğiniz kitapları almış telefonla selam ve sevgilerini yolladı tüm ILKYAR gönüllülerine ve bağışçılarına...

Detaylı

Nasıl Daha İyi Öğrenirim?

Nasıl Daha İyi Öğrenirim? Nasıl Daha İyi Öğrenirim? Farklı Öğrenme Yöntemleri Öğrenciler farklı yöntemlerle öğrenirler. Bunlardan bazıları aşağıda verilmiştir: okuyarak ve okuduğunu hatırlayarak, önemli bölümlerin altlarını çizerek,

Detaylı

UBC Derecenize Doğru İlk Adımınız BAŞLANGIÇ NOKTANIZ

UBC Derecenize Doğru İlk Adımınız BAŞLANGIÇ NOKTANIZ UBC Derecenize Doğru İlk Adımınız BAŞLANGIÇ NOKTANIZ Uluslararası Birinci Sınıf Öğrencileri İçin Yenilikçi, Entegre Bir Program ULUSLARARASI PROGRAM UBC lisans programınıza İngilizce dil eğitimi ile akademik

Detaylı

Uluslararası hareketlilikte yabancı dil olmazsa olmaz mıdır? Başarılı bir. Boğaziçi Üniversitesi

Uluslararası hareketlilikte yabancı dil olmazsa olmaz mıdır? Başarılı bir. Boğaziçi Üniversitesi Uluslararası hareketlilikte yabancı dil olmazsa olmaz mıdır? Başarılı bir hareketlilik için ön şart mıdır? Y d D D Nilüf Ö t Zihni ğl Yrd. Doç. Dr. Nilüfer Özyurt Zihnioğlu Boğaziçi Üniversitesi Taslak

Detaylı

14 12 Bu ifadenin ne zaman kaba olduğu ne zaman gerekli olduğu konusunda onunla konuşabilirsiniz. Annebaba yanındayken ona nazikçe teklif edilen bir şeyi istemediğini Hayır diye bağırarak ifade etmek doğru

Detaylı

Çeyrek asırdır Türkiye de eğitimin ciddi bir iş olduğunun farkında olan Bilfen Liseleri; evrensel ilkeler ışığında, spora, müziğe, sanata ve kültürel

Çeyrek asırdır Türkiye de eğitimin ciddi bir iş olduğunun farkında olan Bilfen Liseleri; evrensel ilkeler ışığında, spora, müziğe, sanata ve kültürel Çeyrek asırdır Türkiye de eğitimin ciddi bir iş olduğunun farkında olan Bilfen Liseleri; evrensel ilkeler ışığında, spora, müziğe, sanata ve kültürel etkinliklere meraklı; yabancı dili iyi konuşan, akademik

Detaylı

1) İngilizce Öğrenmeyi Ders Çalışmak Olarak Görmek

1) İngilizce Öğrenmeyi Ders Çalışmak Olarak Görmek 1) İngilizce Öğrenmeyi Ders Çalışmak Olarak Görmek İngilizce öğrenilememesinin ilk ve en büyük sebeplerinden birisi, İngilizce öğrenmeyi ders çalışmak olarak görmek. Çoğu zaman İngilizce iş hayatında başarılı

Detaylı

Seyfi Teoman Kısa film çekmeyi düşünmüyorum, çünkü maliyeti çok yüksek, geri dönüşü yok.

Seyfi Teoman Kısa film çekmeyi düşünmüyorum, çünkü maliyeti çok yüksek, geri dönüşü yok. eyfi Teoman Kısa film çekmeyi düşünmüyorum, çünkü maliyeti çok yüksek, geri dönüşü yok. 14 Ekim 2004 de yönetmen eyfi Teoman ile Yamaç Okur un moderatörlüğünde bir söyleşi gerçekleştirildi. Teoman ın ilk

Detaylı

yeni kelimeler otuzsekizinci ders oluyor gezi genellikle hoş geldin mevsim hoş bulduk ilkbahar gecikti ilkbahar mevsiminde geciktiniz kış mevsiminde

yeni kelimeler otuzsekizinci ders oluyor gezi genellikle hoş geldin mevsim hoş bulduk ilkbahar gecikti ilkbahar mevsiminde geciktiniz kış mevsiminde otuzsekizinci ders oluyor gezi genellikle hoş geldin mevsim hoş bulduk ilkbahar gecikti ilkbahar mevsiminde geciktin soğuk geciktim kış geciktiniz kış mevsiminde uç, sınır, son, limit bulunuyor/bulunur

Detaylı

SINIF İÇİ ETKİNLİKLER

SINIF İÇİ ETKİNLİKLER ARALIK 2014 Sevgili Veliler; Bizler Aralık ayını da dolu dolu yaşadık. Önemli gün ve haftaları büyük bir coşku, sevinçle yaşadık. Sınıf içi etkinliklerimize tüm çocuklarımız keyifle katıldılar. Etkinliklerimizle

Detaylı

Kadınlar Ne İster? Erkekler Ne Verir?

Kadınlar Ne İster? Erkekler Ne Verir? Kadınlar Ne İster? Erkekler Ne Verir? BU KİTABI OKUYUN VE İLİŞKİLERİNİZDE GÜÇLÜ, BAŞARILI VE SEVGİ DOLU OLUN İşte size NLP Lideri Mustafa KILINÇ tan sayfalarını peşpeşe çevireceğiniz bir kitap daha. İster

Detaylı

Yönetici tarafından yazıldı Perşembe, 08 Ekim 2009 05:05 - Son Güncelleme Perşembe, 08 Ekim 2009 05:08

Yönetici tarafından yazıldı Perşembe, 08 Ekim 2009 05:05 - Son Güncelleme Perşembe, 08 Ekim 2009 05:08 Söz Dinlemeyen Çocuklara Nasıl Yardımcı Olunmalıdır? Çocuklarda zaman zaman anne-babalarının sözünü dinlememe kendi bildiklerini okuma davranışları görülebiliyor. Bu söz dinlememe durumu ile anne-babalar

Detaylı

Bekar Evli Boşanmış Eşi ölmüş Diğer. İlkokul Ortaokul Lise Yüksekokul Fakülte Yüksek Lisans

Bekar Evli Boşanmış Eşi ölmüş Diğer. İlkokul Ortaokul Lise Yüksekokul Fakülte Yüksek Lisans Form no : Tarih : Bu anket hastalığınızı daha iyi anlayabilmek ve sizlere daha yararlı olabilmek için düzenlenmiştir. Lütfen olabildiğince nesnel (objektif) yanıtlamaya özen gösterin. Ankete kimliğinizi

Detaylı

Çocuğunuzun uyumu, öğrenimi ve gelişimi

Çocuğunuzun uyumu, öğrenimi ve gelişimi Çocukları çocuk bakım evi yolunda olan ebeveynlere Århus Kommune Børn og Unge Çocuğunuzun uyumu, öğrenimi ve gelişimi Tyrkisk, Türkçe 2-3 yaşındaki çocuk hakkında durum ve gelişim görüşmesi Çocuk bakım

Detaylı

ΣΔΛΙΚΔ ΔΝΙΑΙΔ ΓΡΑΠΣΔ ΔΞΔΣΑΔΙ. ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 2 ώρες ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 24 Μαΐοσ 2011 ΣΟ ΔΞΔΣΑΣΙΚΟ ΓΟΚΙΜΙΟ ΑΠΟΣΔΛΔΙΣΑΙ ΑΠΟ 8 (ΟΚΣΩ) ΔΛΙΓΔ. Τπογραφή καθηγητή:

ΣΔΛΙΚΔ ΔΝΙΑΙΔ ΓΡΑΠΣΔ ΔΞΔΣΑΔΙ. ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 2 ώρες ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 24 Μαΐοσ 2011 ΣΟ ΔΞΔΣΑΣΙΚΟ ΓΟΚΙΜΙΟ ΑΠΟΣΔΛΔΙΣΑΙ ΑΠΟ 8 (ΟΚΣΩ) ΔΛΙΓΔ. Τπογραφή καθηγητή: ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΠΟΤΡΓΔΙΟ ΠΑΙΓΔΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΣΙΜΟΤ ΓΙΔΤΘΤΝΗ ΜΔΗ ΔΚΠΑΙΓΔΤΗ ΚΡΑΣΙΚΑ ΙΝΣΙΣΟΤΣΑ ΔΠΙΜΟΡΦΩΗ ΣΔΛΙΚΔ ΔΝΙΑΙΔ ΓΡΑΠΣΔ ΔΞΔΣΑΔΙ ΜΑΘΗΜΑ: ΣΟΤΡΚΙΚΑ ΕΠΙΠΕΔΟ: Γ ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 2 ώρες ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 24 Μαΐοσ 2011

Detaylı

2. SINIFLAR PYP VELİ BÜLTENİ (16 Şubat-27 Mart 2015 )

2. SINIFLAR PYP VELİ BÜLTENİ (16 Şubat-27 Mart 2015 ) 2. SINIFLAR PYP VELİ BÜLTENİ (16 Şubat-27 Mart 2015 ) Sayın Velimiz, Okulumuzda yürütülen PYP çalışmaları kapsamında; disiplinler üstü temalarımız ile ilgili uygulama bilgileri size tüm yıl boyunca her

Detaylı

BAŞARI ÖDÜLSÜZ KALMAZ!

BAŞARI ÖDÜLSÜZ KALMAZ! EĞİTİMİN ALTIN MARKASINDA BAŞARI ÖDÜLSÜZ KALMAZ! %100 ÖĞRENİM BURSU FIRSATI ANADOLU LİSESİ TEOG PUANINLA SÜRESİZ BURS KAZAN! GELECEĞE GÜÇLÜ BAŞLA! EN İYİSİNİ SEÇ, DOĞRU KARAR VER ŞANSA İHTİYACIN YOK EĞİTİME

Detaylı

Ders seçimi; öğrencilerin ilgi, yetenek ve yaşamdan beklentilerinin değerlendirilmesini gerektiren zor bir süreçtir.

Ders seçimi; öğrencilerin ilgi, yetenek ve yaşamdan beklentilerinin değerlendirilmesini gerektiren zor bir süreçtir. Değerli Anne ve Babalar, Anne-baba olarak ders seçimi aşamasında etkimiz ne kadar olmalı?, Çocuğumun ilgi ve yeteneklerini nasıl belirlerim?, Çocuğuma uygun meslek grupları nelerdir?, ve Ders seçimi sürecinde

Detaylı

Darüşşafaka Cemiyeti Yönetim Kurulu adına hepinize saygı ve sevgilerimi sunuyorum.

Darüşşafaka Cemiyeti Yönetim Kurulu adına hepinize saygı ve sevgilerimi sunuyorum. Sayın Kaymakamım, Sayın Milli Eğitim Müdürüm, Sayın Belediye Başkanım, Okul Aile Birliğimizin değerli yöneticileri, Saygıdeğer Velilerimiz, Sevgili öğretmenlerimiz ve yöneticilerimiz, Saygıdeğer Bağışçılarımız,

Detaylı

ALTIN KALPLİ ÖĞRETMENİM

ALTIN KALPLİ ÖĞRETMENİM ALTIN KALPLİ ÖĞRETMENİM Bu zamana kadarki okul hayatım boyunca birçok öğretmenim oldu. Şu an düşündüğüm zaman, aslında her birinden bir şeyler öğrendiğimi ve her birinin hayatımın şekillenmesinde azımsanmayacak

Detaylı

EK-2: İnşaat Mühendisliği Öğrenci Anketi

EK-2: İnşaat Mühendisliği Öğrenci Anketi 80 EK-2: İnşaat Mühendisliği Öğrenci Anketi Sayın İnşaat Mühendisi Adayı, İnşaat Mühendisliği Eğitimi Kurulu, İMO 40. Dönem Çalışma Programı çerçevesinde İMO Yönetim Kurulu nca İnşaat Mühendisliği Eğitimi

Detaylı

Sosyal Ajan. Melek mi Şeytan mı? ÖYKÜ. Marka Uzmanı GİZEM. Kokusunda Davet var ÖZKAN

Sosyal Ajan. Melek mi Şeytan mı? ÖYKÜ. Marka Uzmanı GİZEM. Kokusunda Davet var ÖZKAN Sosyal Ajan Marka Uzmanı GİZEM Melek mi Şeytan mı? ÖYKÜ Kokusunda Davet var ÖZKAN Y eni yepyeni bir dergiyle karşınızdayız. Sosyal medyada tanımanız gereken, takip etmeniz gereken kişileri mercek altına

Detaylı

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΕΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΡΑΤΙΚΑ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΑ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗΣ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΕΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΡΑΤΙΚΑ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΑ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗΣ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΕΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΡΑΤΙΚΑ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΑ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗΣ ΤΕΛΙΚΕΣ ΕΝΙΑΙΕΣ ΓΡΑΠΤΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ: 2013-2014 Μάθημα: Τουρκικά Επίπεδο: Ε3 Διάρκεια: 2 ώρες Ημερομηνία:

Detaylı

SANAT FELSEFESİ. Sercan KALKAN Felsefe Öğretmeni

SANAT FELSEFESİ. Sercan KALKAN Felsefe Öğretmeni SANAT FELSEFESİ Sercan KALKAN Felsefe Öğretmeni Estetik güzel üzerine düşünme, onun ne olduğunu araştırma sanatıdır. A.G. Baumgarten SANATA FELSEFE İLE BAKMAK ESTETİK Estetik; güzelin ne olduğunu sorgulayan

Detaylı

ANABİLİM EĞİTİM KURUMLARI PSİKOLOJİK DANIŞMANLIK VE REHBERLİK BİRİMİ REHBERLİK POSTASI 4

ANABİLİM EĞİTİM KURUMLARI PSİKOLOJİK DANIŞMANLIK VE REHBERLİK BİRİMİ REHBERLİK POSTASI 4 ANABİLİM EĞİTİM KURUMLARI PSİKOLOJİK DANIŞMANLIK VE REHBERLİK BİRİMİ REHBERLİK POSTASI 4 22 Mart 2013 Sayın Velimiz, Dördüncü rehberlik postamızda sizlerle, Davranış ve Değerler Eğitimi Programı kapsamında

Detaylı

final in başarı geleneği final temel liseleri ile sürüyor...

final in başarı geleneği final temel liseleri ile sürüyor... Sevgili öğrenciler, değerli veliler... Dershanelerin dönüşüm sürecini kamuoyundan takip ettiniz. Biz de final dergisi dershaneleri olarak artık final liseleri ne dönüşüyoruz. final liseleri Hiçbir başarı

Detaylı

LİSE REHBERLİK SERVİSİ

LİSE REHBERLİK SERVİSİ LİSE REHBERLİK SERVİSİ Verimli Ders Çalışma Ders çalışma konusunda bir çoğunuz da çeşitli şikayetler vardır. Bir kısmınız ders çalışmaya başlamakta güçlük çekerken Bir kısmınız çalışma esnasında derse

Detaylı

3. Hangi ülkenin vatandaşlığını taşıyorsunuz? Alman vatandaşlığı: evet Başka bir ülkenin vatandaşlığını taşıyorum:...

3. Hangi ülkenin vatandaşlığını taşıyorsunuz? Alman vatandaşlığı: evet Başka bir ülkenin vatandaşlığını taşıyorum:... Übersetzungshilfe - Anket çevirisi Size anketi doldurmanız için kolaylık sağlamak istiyoruz, bu yüzden size göç ve entegrasyon ile ilgili bu çeviriyi hazırladık. Lütfen cevaplarınızı bu kâğıta yazmayınız,

Detaylı

Bu çalışma sırasında bize yardımcı olan tercümanımız Habibe Biber e de ayrıca teşekkür ediyoruz.

Bu çalışma sırasında bize yardımcı olan tercümanımız Habibe Biber e de ayrıca teşekkür ediyoruz. 15 Ankara Çankaya İşitme Engelliler Gençlik Spor Kulübü Derneği nin hibe başvurusu yapma sürecinde TACSO projeden talep ettikleri teknik destek ile kendileriyle kısa bir dönem çalışma imkanı bulduk. Bu

Detaylı

Öğrencilerin çektiği fotokopiye yasal formül şart!

Öğrencilerin çektiği fotokopiye yasal formül şart! On5yirmi5.com Öğrencilerin çektiği fotokopiye yasal formül şart! Üniversitelerin açılmasıyla birlikte geçen hafta İstanbul Polisi, Beyazıt ve Beşiktaş'ta bir dizi korsan fotokopi baskını gerçekleştirildi.

Detaylı

Yeni Göç Yasas Tecrübeleri

Yeni Göç Yasas Tecrübeleri Eflref Ar kan Bildiğiniz gibi Almanya aile birleşiminin gerçekleşmesi konusunda göç yasasında bazı değişiklikler yapmıştır. Bu değişiklikleri eleştirenler ve olumlu görenler bulunmaktadır. Ben göç yasasının

Detaylı

4. SINIFLAR PYP VELİ BÜLTENİ (22 Ekim-14 Aralık 2012)

4. SINIFLAR PYP VELİ BÜLTENİ (22 Ekim-14 Aralık 2012) 4. SINIFLAR PYP VELİ BÜLTENİ (22 Ekim-14 Aralık 2012) Sayın Velimiz, 22 Ekim 2012-14 Aralık 2012 tarihleri arasındaki ikinci temamıza ait bilgiler bu bültende yer almaktadır. Böylece temalara bağlı düzenlediğimiz

Detaylı

"Satmam" demiş ihtiyar köylü, "bu, benim için bir at değil, bir dost."

Satmam demiş ihtiyar köylü, bu, benim için bir at değil, bir dost. Günün Öyküsü: Talih mi Talihsizlik mi? Bir zamanlar köyün birinde yaşlı bir adam yaşıyormuş. Çok fakirmiş. Ama çok güzel beyaz bir atı varmış. Kral bu ata göz koymuş. Bir zamanlar köyün birinde yaşlı bir

Detaylı